Αρχική > Archives > Απρίλιος 2016

Απρίλιος 2016

Μια υπέροχη ιστορία για τη γαλήνη της ψυχής

"Ποιος καλός άνεμος σε φέρνει εδώ;" ρώτησε ο σοφός ερημίτης τον οδοιπόρο που ζητούσε απεγνωσμένα να τον συναντήσει.
"Εγώ θέλω γαλήνη" απάντησε μελαγχολικά εκείνος. Ο ερημίτης πήρε ένα ξύλο κι έγραψε στο χώμα:
Εγώ θέλω γαλήνη.
"Κοίταξε τώρα πόσο απλό είναι"...

Το Ευαγγέλιο της Κυριακής 24 Απριλίου 2016 (Κυριακὴ τῶν Βαΐων) - ΚΑΤΑ ΙΩΑΝΝΗΝ ΙΒ´ 1 - 18

Ὁ οὖν Ἰησοῦς πρὸ ἓξ ἡμερῶν τοῦ πάσχα ἦλθεν εἰς Βηθανίαν, ὅπου ἦν Λάζαρος ὁ τεθνηκώς, ὃν ἤγειρεν ἐκ νεκρῶν. Εποίησαν οὖν αὐτῷ δεῖπνον ἐκεῖ, καὶ ἡ Μάρθα διηκόνει· ὁ δὲ Λάζαρος εἷς ἦν ἐκ τῶν ἀνακειμένων σὺν αὐτῷ. Η οὖν Μαρία, λαβοῦσα λίτραν μύρου νάρδου πιστικῆς πολυτίμου, ἤλειψε τοὺς πόδας τοῦ Ἰησοῦ καὶ ἐξέμαξε ταῖς θριξὶν αὐτῆς τοὺς πόδας αὐτοῦ· ἡ δὲ οἰκία ἐπληρώθη ἐκ τῆς ὀσμῆς τοῦ μύρου. Λέγει οὖν εἷς ἐκ τῶν μαθητῶν αὐτοῦ, Ἰούδας Σίμωνος Ἰσκαριώτης, ὁ μέλλων αὐτὸν παραδιδόναι· Διατί τοῦτο τὸ μύρον οὐκ ἐπράθη τριακοσίων δηναρίων καὶ ἐδόθη πτωχοῖς;

Λόγος στην Κυριακή των Βαΐων

Σήμερα εορτάζουμε ένα από τα πλέον μεγάλα γεγονότα της επίγειας ζωής του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, την θριαμβευτική είσοδο Του στα Ιεροσόλυμα. Εκείνες τις ημέρες η πόλη των Ιεροσολύμων ήταν γεμάτη κόσμο που είχε έρθει από παντού για την μεγάλη γιορτή του Πάσχα. Η πόλη βούιζε από την φήμη για τον μεγάλο Προφήτη και θαυματουργό από την Ναζαρέτ, επειδή είχε μόλις κάνει το μεγαλύτερο από τα αμέτρητα θαύματά Του...

Απανθίσματα για τη Μεγάλη Εβδομάδα

1. Μικρή φωνή. Ό Χριστός στό Σταυρό Του δεν απάντησε σε κανέναν εμπαιγμό, σε καμιά φωνή καί πρόκληση άνθρωπου. Μόνο αυτή τή φωνή καί πρόκληση προσέχει: Πιστεύει στήν ολόκαρδη μετάνοια, εμπιστεύεται τή θαυμαστή ομολογία καί βεβαιώνει τήν είσοδο μαζί Του στόν Παράδεισο άπό αύτη τήν τραγική στά μάτια όλων ώρα. Μικρή φωνή, μεγάλη πίστη. Μικρή φωνή ανθρώπινη, μεγάλη θεϊκή εμπιστοσύνη...

Δίπλα στο σταυρό σου

Κύριε! Ας γίνει o σταυρικός Σου θάνατος ιατρεία καί εξυ­γίανση γιά μάς. Aς αποβεί βοήθεια καί ενίσχυση στό έργο τής αντιδράσεως κατά της αμαρτίας πού υπάρχει μέσα μας. Ας αποδειχθεί ζωηφόρα πηγή χαρίτων, εξαγιασμού γιά τίς ψυχές μας. Γίνε καί γιά μάς Σωτήρας καί Λυτρω­τής, γλυκύτατε Ιησού, ώστε πιστοί καί ευγνώμονες νά στε­κόμαστε δίπλα στό Σταυρό Σου, όχι χλευάζοντας καί βλα­σφημώντας, άλλά δοξάζοντας τό όνομά Σου...

Η θεραπεία του τριμερούς της ψυχής, οι θλίψεις και η αναγκαιότητα της πίστης

Αδελφοί και πατέρες, το σύνολο της εμπάθειας και γενικά το περιεχόμενο του νεκρού και παλαιού ανθρώπου ονομάζουν οι Πατέρες «κακίαν της έχθρας». Ολόκληρο το ενάρετο και θεοπρεπές σύστημα ονομάζουν «ευσέβεια». Όπως πολλές φορές αναφέραμε, προηγείται η προσεκτική λεγόμενη πρακτική, που νεκρώνει τις σωματικές παραβάσεις, που γίνονται μέσω των αισθήσεων. Τότε ξυπνά ο νους από το λήθαργο της αδράνειας και υποτάσσει στη λογική...

Η συγκίνηση του Πάθους

Μέσα στην Εκκλησία όλα τα αισθήματά μας είναι γνήσια, πρέπει να είναι γνήσια.Και γνήσιο και αληθινό είναι ό,τι συνδέεται με τον Θεό.Όταν νιώθουμε πληγωμένοι, ξεχασμένοι, πονεμένοι, τις περισσότερες φορές είναι ψεύτικα.Η συγκίνηση που νιώθουμε δεν είναι από τον Θεό, αλλά από το χάιδεμα που κάνουμε στον εαυτό μας, άλλα μία πρέζα για να νιώσουμε σημαντικοί και συνάμα αδικημένοι.Φτάνουμε στο σημείο να παρομοιάζουμε τον εαυτό μας με τον σταυρωμένο Κύριο, την ζωή μας με τα πάθη Του...!

Δος μοι τούτον τον ξένον

Τον ήλιο που έκρυψε τις ίδιες του τις ακτίνες και το καταπέτασμα του ναού που διερράγη, λόγω του θανάτου του Σωτήρος, ο Ιωσήφ όταν (τα) είδε, προσήλθε στον Πιλάτο και θερμά ικετεύει λέγοντας: Δώσε μου τούτο τον ξένο, που από βρέφος σαν ξένος φιλοξενήθηκε στον κόσμο. Δώσε μου τούτο τον ξένο, που οι ομόφυλοι από μίσος τον θανατώνουν σαν ξένο. Δώσε μου τούτο τον ξένο, που παραξενεύομαι να βλέπω του θανάτου το (παρά)ξενο...

Η Ανάσταση αλλάζει ριζικά τη ζωή μας

Πριν από την Ανάσταση δεν είχαμε πέσει απλώς σε έσχατη πτώχευση, ούτε ζούσαμε απλώς με αναμονή και αγωνία. Βρισκόμασταν και μόνοι, εγκαταλελειμμένοι μέσα στην παγερή ερημιά. Ξένοι από τον Θεό, τον πλάστη μας, και τους αγγέλους του. Σέρναμε τα βήματά μας στον κόσμο της φθοράς μόνοι, με μόνο σύντροφο την ύλη, μόνιμο συνοδοιπόρο το άγχος στη σκέψη του θανάτου και μοναδικό κτήμα την ασφυξία, που νιώθαμε καθώς βλέπαμε ότι η ζωή μας τελειώνει σε σύντομο χρόνο. Γευόμασταν το πικρό και αλμυρό νερό της αμαρτίας, που μεγάλωνε τη δίψα μας...

©2010 orthmad.gr | Web development by Integrated ITDC