Αρχική > News > Άγιος Άνθιμος της Χίου

Άγιος Άνθιμος της Χίου

Ο άγιος Άνθιμος (Βαγιάνος) της Χίου, ο θαυματουργός, εγεννήθη στην Χίο το 1869, από απλοϊκούς αλλά' ευλαβείς και ενάρετους χωρικούς, τον Κωνσταντίνο και την Αγγεριώ. Δεν έμαθε πολλά γράμματα, πέρα του Δημοτικού Σχολείου, αλλά είχε από παιδί μεγάλη έφεση και ισχυρό πόθο προς την ασκητική ζωή και έχοντας ως προστάτιν μία παλαιά εικόνα της Παναγίας, άρχισε από της ηλικίας των 19-20 ετών, να ασκητεύει ως Δόκιμος σε απομονωμένο μικρό καλύβι, στην άκρη των πατρικών του κτημάτων. Αργότερα έγινε υποτακτικός στον όσιο Γέροντα Παχώμιο. Κατόπιν εγκατεστάθη στη Σκήτη των αγίων Πατέρων, όπου εκάρη από τον Γέροντά του Μοναχός και ωνομάσθη Άνθιμος.
Το 1910 εχειροτονήθη Ιερεύς, είχε δε τόσο προχωρήσει στην αγιότητα, ώστε κατά την Χειροτονία του συνέβησαν θαυμαστά σημεία. Κατ' απαίτησιν της «Παναγάς της Βοηθείας», όπως έλεγε, άρχισε το 1927 την ανέγερση της ομωνύμου Γυναικείας Ι. Μονής. Ήταν ο Πνευματικός οδηγός των Μοναχών, αλλά και χιλιάδων ανθρώπων, όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά και στην Αυστραλία και στην Αμερική. Επετέλεσε πλήθος θαυμάτων εν ζωή, και συνεχίζει μετά την κοίμησή του. Ανεπαύθη εν Κυρίω στις 15-2-1960. Αυτή την ημέρα εορτάζεται η μνήμη του.
Στη συνέχεια παρατίθεται μικρό αποσπάσιμα από τις διδαχές του (στο πρωτότυπο).

«Αφού ο Χριστός κατέβη από τους ουρανούς και εσαρκώθη εκ της αειπαρθένου Μαρίας και έγινεν άνθρωπος, αφού έπαθε τόσα και τόσα και εσταυρώθη και απέθανεν διά να σώση το γένος των ανθρώπων, και ανέστη τη τρίτη ημέρα, και κατόπιν ανελήφθη εις τους ουρανούς, έπειτα απέστειλε το Πνεύμα το Άγιον εις τους αποστόλους. Λοιπόν οι φωτισθέντες διά του Αγίου Πνεύματος έλεγον:
«Είδομεν τό φως τo αληθινόν, ελάβομεν πνεύμα επουράνιον». Αλλά ημείς, τώρα, ξεύρω κι εγώ πώς θα δούμεν το φως το αληθινόν, να λάβωμεν πνεύμα επουράνιον; Λέγουν οι θείοι πατέρες ότι πρέπει να χύσης αίμα, διά να λάβης πνεύμα και εμείς λοιπόν που θέλομεν να λάβωμεν πνεύμα, πρέπει να χύσωμεν το αίμα μας• και τότε θα λάβωμεν πνεύμα σοφίας, πνεύμα συνέσεως, πνεύμα φόβου Θεού, πνεύμα πραότητος, πνεύμα αγάπης...
Και πως θα χύσωμεν το αίμα μας; διά της εγκοπής του θελήματός μας και διά της υπακοής. Εις τον ιατρόν όταν θα πας, υπομένεις ό,τι και αν σου κάμη -πίνεις εκείνα τα πικρά φάρμακα που σου δίδει, δέχεσαι να σου κατακόβη τα μέλη σου, να σχίζη την κοιλίαν σου, να τιμωρή τας αισθήσεις σου... και μάλιστα τον πληρώνεις και τον ευχαριστείς γι’ αυτά που σου κάμνει. Πως; διά να εύρεις θεραπείαν εις το σώμα εις αυτόν τον πηλόν. Οπόταν όμως μας συμβή κάτι λυπηρόν, ή μας κόψουν κανένα θέλημα ή μας ειπούν το λάθος μας ή μας κεντήσουν ολίγον, τα οποία αυτά όλα είναι θεραπείες της ψυχής, ευθύς, να λύπη, να μελαγχολία, να αδιαθεσία... ενώ διά το σώμα, όλα τα δεχόμεθα με όλην μας την ευχαρίστησιν. Οφείλετε, αδελφοί, ό,τι σας ειπώ να το δέχεσθε και να μου υπακούετε προθύμως εις ό,τι σας διατάξω. Διότι ποτέ δεν σας λέγω τίποτα διά το κακόν σας. Η εντολή, είναι πράγμα ουράνιον εντολή Κυρίου τηλαυγής, φωτίζουσα οφθαλμούς. Η εντολή είναι τρία φώτα. Και εκείνον που την φυλάγει, τον φωτίζει, τον θερμαίνει, τον δροσίζει... θαύματα μπορεί να κάμη.

Μη νομίσετε, αδελφοί, ότι θα βρίσκωμεν τα πράγματα όλο ρόδινα και ευχάριστα. Ποιος απ’ αυτούς τους αγίους, που βλέπομεν εδώ γύρω και τους προσκυνούμεν, εσώθηκε δίχως πειρασμούς, δίχως βάσανα και στενοχωρίας; Κανείς. Θα κοπιάσωμεν, θα μοχθήσωμεν, αίμα θα χύσωμεν, διά να σωθούμεν. Βλέπετε καθημερινώς μέσα εις τα βιβλία τους άθλους των αγίων. Δεν πρέπει λοιπόν να τα λησμονήτε, αλλά να τους μιμήσθε. Τα βάσανα, αι κακουχίαι, αι θλίψεις, αι σχενοχωρίαι κάμνουν τον άνθρωπον ελαφρόν, του ξεφορτώνουν το φορτίον και τον ανεβάζουν εν ευκολία εις τους ουρανούς. Όταν θα βγη η ψυχή του τοιούτου ανθρώπου, ωσάν φτερό ελαφρό θα ανέβη εις τα σκηνώματα τα ουράνια, να απολαύση τό φως εκείνο το ανεκλάλητο, τον αέρα εκείνον τον ευωδιαστικόν, τα κάλλη εκείνα τα άρρητα και θα ιδή όλα τα τάγματα των αγίων αγγέλων να την υποδέχονται.

Προσπαθήσετε, αδελφοί, αυτά να τα απολαύσετε. Εκείνος που θέλει να ανέβη υψηλά, πρέπει να ορμήση με έφοδον θα παλαίψη και θα νικήση και θα στεφανωθή. Όταν δεις ότι το σώμα σου κυριεύεται από την παραλυσίαν και σου φαίνεται ότι ασθενείς και δεν δύνασαι να εκτελέσης τα χρέη σου, αντιστάσου εις τον εαυτόν σου. Και εάν είναι δαιμονικό, θα περάση, θα φύγη.
Ο σατανάς έρχεται με μεγάλην προσοχήν. Σχηματίζεται ωσάν το γεράκι που πετά πολύ υψηλά. Και από κει πάνω από το ύψος βλέπει κάτω μιαν όρνιθα. Καρφώνει λοιπόν πάνω της τα μάτια του, χαμηλώνει-χαμηλώνει και εν τη στιγμή έρχεται καταπάνω της και την αρπάζει στα νύχια του. Γιατί το παθαίνουν αυτό τα πουλιά; διότι δεν υπάρχει εκεί επίβλεψις. Το αυτό κάμνει και ο διάβολος εις τον άνθρωπον, και κατ’ αυτόν τον τρόπον τον επιβλέπει αοράτως ωσάν το γεράκι διά να τον αρπάξη, να τον πάρη μαζί του και να τον απολέση από τον φθόνον του. Διότι σήμερον ο Σωτήρ ημών έχυσε το πανάγιόν Του αίμα επί του Σταυρού, και το έδωσε διά να μας εξαγοράση και να μας σώση. Ο διάβολος φθονεί και πόλεμεί ημέραν και νύκτα και ρίχνει λογισμούς, διά να μην αφήση τον άνθρωπον να σωθή. Διά τούτο χρειάζεται να έχη ο άνθρωπος μεγάλην προσοχήν. Να έχη μίαν επίβλεψιν και ένα στύλον. Η επίβλεψις διά να προλαμβάνη τας τέχνας των δαιμόνων, και ο στύλος διά να τον αρπάζη, να τον αγκαλιάζη και να στηρίζεται.
Ο διάβολος πολεμά με τρόπον μυστικόν, διά να μην τον καταλάβη ο άνθρωπος. Αρχινά από έναν ψιλόν-ψιλόν λογισμόν, και από κει λίγο-λίγο ρίχνει εις το πέλαγος της απωλείας. Παρακολουθεί κάθε ψυχήν να την εύρη γυμνήν από επίβλεψιν και να την φέρη με ευκολία εις την γνώμην του, να την απολέση. Τώρα σας απελπίζω διότι λέγω ότι χάνεται ο άνθρωπος από τους λογισμούς.

Δεν υπάρχει άραγε σωτηρία; Είδεν ο Σωτήρ ημών ότι έπεφταν εις το χάος oι άνθρωποι. Από Αδάμ μέχρι της σταυρώσεως του Χριστού, όλοι εις την Κόλασιν επήγαιναν. Έρριξε λοιπόν την θεϊκήν του επίβλεψιν έφερε τον εαυτόν του ωσάν ένα στύλον και όσοι τρέχουν και ακουμπίζουν εις αυτόν σώζονται. Έχυσε το πανάγιον αίμα του και εξηγόρασεν ημάς από την αιχμαλωσίαν του διαβόλου. Ποιος πηγαίνει σήμερα να χύση το αίμα του διά τον άλλον; Κανείς! μόνον ο Σωτήρ ημών. Το έχυσαν όμως και δώδεκα εκατομμύρια άνθρωποι για κείνον. Εκείνος μόνος έχυσε το αίμα του διά την αγάπην των πολλών. Το πλήθος των μαρτύρων πάλιν το έχυσε διά την αγάπην του ενός. Λοιπόν επειδή ο Χριστός είναι για όλον τον κόσμον, πρέπει και ημείς να είμεθα ο ένας για τον άλλον μας. Ο Θεός μας αγαπά όλους και επιβλέπει για όλους• πρέπει και μείς να επιβλέπωμεν ο εις υπέρ του άλλου μας. Εάν δεν έχωμεν την αγάπην του Θεού, να έχωμεν τουλάχιστον την αγάπη του πλησίον και είναι το ίδιο».

υπό του Επισκόπου Ελευσίνος Δωροθέου
Περιοδικό «Ο ΛΟΓΟΣ ΤΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ», Τεύχος 291, Νοέμβριος-Δεκέμβριος 2011.

©2010 orthmad.gr | Web development by Integrated ITDC