Αρχική > News > Άγιος Ιωάννης Μαξίμοβιτς (Εορτάζει στις 2 Ιουλίου)

Άγιος Ιωάννης Μαξίμοβιτς (Εορτάζει στις 2 Ιουλίου)

Στο πρόσωπο και τη ζωή του Αγίου Ιωάννη ανατράπηκε η λογική του κόσμου τούτου. Αληθινά μαρτυρούσε το Ευαγγέλιο του Χριστού με αγνότητα και γνησιότητα, χωρίς να χρησιμοποιεί τα μέσα και τις μεθόδους του κόσμου. Υπήρξε ένας άνθρωπος «ουκ εκ του κόσμου τούτου» (Κατά Ιωάννην 18:36). Του είχε δοθεί από το Θεό το προορατικό χάρισμα και οι δυνατές προσευχές, που έφερναν ιάσεις, θεραπείες και λύτρωση από πειρασμούς.
Ο βίος και πολιτεία του Αγίου Ιωάννη Μαξίμοβιτς έχει την ίδια ασκητική αυστηρότητα των παλαιών Πατέρων. Τελούσε καθημερινά τη Θεία Λειτουργία, μνημονεύοντας χιλιάδες ονόματα, οπουδήποτε και αν βρισκόταν, είτε σε τραίνο, είτε σε πλοίο, είτε σε νοσοκομείο. Οταν ήταν άρρωστος και δεν μπορούσε να λειτουργήσει μόνος του, καλούσε ενα ιερέα στο δωμάτιό του να λειτουργήσει. Είχε λάβει από τον Θεό το διορατικό χάρισμα, που το χρησιμοποιούσε με διάκριση, για τη σωτηρία ψυχών. Επανειλημμένως πιστοί τον έβλεπαν πότε ανυψωμένο από τη γη, άλλοτε περιβαλλόμενο – εντός υπέρλαμπρου Άκτιστου φωτός. Αρκούνταν στα πιο ταπεινά ενδύματα, φορούσε μόνο ελαφριά σανδάλια που συχνά τα έδινε σε κάποιον φτωχό, και λειτουργούσε ανυπόδητος προς μεγάλο σκανδαλισμό ορισμένων…

Ήταν πλέον γνωστό, ότι ο Άγιος Ιωάννης Μαξίμοβιτς δεν ήταν απλώς ένας δίκαιος άνθρωπος και ασκητής, αλλά κυρίως ένας άνθρωπος τόσο κοντά στο Θεό που του είχε δωθή το προορατικό χάρισμα και οι προσευχές του έφερναν την ίασι και τη θεραπεία…»
Στο Παρίσι γράφτηκε γι’ αυτόν το εξής:
«Ζει πέρα από το δικό μας επίπεδο ύπαρξης». Δεν είναι τυχαίο πως σ’ ένα ναό του Παρισιού, που υπάγεται στη Ρώμη, ένας παπικός ιερέας, απευθυνόμενος στους νέους είπε:
«Ζητάτε αποδείξεις; Λέτε ότι πια δεν υπάρχουν ούτε θαύματα, ούτε άγιοι. Γιατί χρειάζεστε θεωρητικές αποδείξεις, όταν ένας ζωντανός άγιος περπατά στους δρόμους του Παρισιού, ο Άγιος Ιωάννης ο Ανυπόδητος!».
Επίσης, ο επίσκοπος Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς, είπε σε κάποιον:
«Αν θερμά επιθυμείς να δεις ένα ζωντανό άγιο, πή­γαινε στο Μπίτολ (επισκοπή Αχρίδας) στον π. Ιωάννη».

Μου είπε κάποτε ο Άγιος Ιωάννης Μαξίμοβιτς:
Κατά τη διάρκεια της ημέρας, πρέπει κανείς, να διαθέτει έξι ώρες στις ακολουθίες, έξι ώρες να μελετά για το Θεό, έξι ώρες να κάνει καλές πράξεις και έξι ώρες να ξεκουράζεται.
Αρχιμ. Βενιαμίν Γκάρσιν

Στις 28 Μαΐου του 1934 χειροτονείται επίσκοπος Σαγγάης στη Κίνα. Προσπάθησε ν’ αποφύγει την χειροτονία αυτή, επικαλούμενος ένα φυσικό πρόβλημα που είχε με την άρθρωση στην ομιλία του. Οι επίσκοποι όμως μείνανε ανυποχώρητοι, επικαλούμενοι ότι και ο Μωυσής είχε παρόμοιο πρόβλημα και όμως εξελέγη αρχηγός του Ισραήλ.

Καθημερινά επισκεπτόταν με τα Τίμια Δώρα τους αρρώστους. «Κάποια κ. Μενσχίκοβα υπέστει δάγκωμα από λυσσασμένο σκυλί. Προφανώς δεν πήρε την κατάστασί της στα σοβαρά κι αμέλησε τα εμβόλια κατά της λύσσας, με αποτέλεσμα μετά από σύντομο χρονικό διάστημα, να προσβληθή από αυτή την τρομερή ασθένεια. Ο Άγιος Ιωάννης Μαξίμοβιτς έμαθε το γεγονός κι έσπευσε να συναντήσει την ετοιμοθάνατη γυναίκα. Αμέσως την κοινώνησε, αλλά όμως αυτή έπαθε κρίσι λόγω της λύσσας, άρχισε να αφρίζη από το στόμα κι έφτυσε τη Θεία Κοινωνία που μόλις είχε λάβει. Επειδή όμως η Θεία Κοινωνία δεν επιτρέπεται να πέση κάτω, ο Άγιος έσκυψε αμέσως, μάζεψε τα Τίμια Δώρα, που μόλις είχε φτύσει κάτω στο πάτωμα η άρρωστη γυναίκα και τα έφαγε εκείνος! Αμέσως οι γύρω του, του είπαν: “Βλαντίκα (=Πάτερ) τι κάνεις εκεί; Η λύσσα είναι τρομερά κολλητική”. Ο Βλαντίκα, όμως, ειρηνικά τους απάντησε: “Δεν θα πάθω απολύτως τίποτα, γιατί είναι τα Άχραντα Δώρα, το Σώμα και το Αίμα του Χριστού”. Κι έγινε ακριβώς όπως το είπε, δεν έπαθε απολύτως τίποτα!».

Συχνά τον έβλε­παν, ενώ η ώρα ήταν περασμένη και ο καιρός δριμύς, να περπατά στους δρόμους της Σανγκάης με την επισκοπική του ράβδο στο χέρι και τα ράσα του να ανεμίζουν. Όταν τον ρω­τούσαν πού πήγαινε με τέτοιο καιρό, ο Άγιος απαντούσε «όχι πολύ μακριά• είναι ανάγκη να επισκεφτώ τον τάδε»• και όταν τον συνόδευαν σ’ εκείνο το μέρος, το «όχι πολύ μακριά» ήταν συχνά δύο ή τρία χιλιόμετρα.

Το 1962 εξελέγη Αρχιεπίσκοπος στο Σαν Φρανσίσκο, εκεί όπου υπέμεινε αγόγγυστα πολλές δοκιμασίες και κατηγορίες. Τα τελευταία χρόνια της ζωής του ήταν γεμάτα από την πίκρα της συκοφαντίας και των διωγμών. Μερικές φορές ο Άγιος Ιωάννης προκαλούσε φθόνο, δυσμενείς κριτικές ή δυσφορία στους ανθρώπους, όταν τους φερόταν αυστηρά, εμμένοντας στους εκκλησιαστικούς κανόνες. Εκείνη την εποχή κάποιος ρώτησε ποιος ήταν ο υπεύθυνος για τη διαίρεση στην Εκκλησία. Ο Άγιος απάντησε απλά: «ο διάβολος». Γεύτηκε τον φθόνο και την συκοφαντία. Ο άγιος με πίστη στο Θεό και υπομονή αντιμετώπισε όλη την κακότητα χωρὶς να κρίνει κανέναν. Στην Σαγγάη επιχείρησαν δυό φορές να τον δηλητηριάσουν. Μία ρίχνοντας δηλητήριο στο φαγητό του και μία ρίχνοντας δηλητήριο στον οίνο της αγίας προθέσεως! Την δεύτερη δηλητηρίαση την επιχείρησε… ιερεύς, ο οποίος αργότερα στο Σαν Φρανσίσκο έγραφε συνεχώς άρθρα εναντίον του. Όταν αργότερα πέθαινε από καρκίνο, ο άγιος όντως Ιωάννης, πήγε και τον βρήκε για να τον ελευθερώσει από τις αμαρτίες του και πέτυχε να μετανοήσει.

Πολλοί πιστοί, ευσυνείδητοι κληρικοί και σεβαστοί από όλο τον κόσμο ιεράρχες απέρριπταν ή και μισούσαν ακόμη τον Άγιο Ιωάννη ενόσω ζούσε. Τον έβριζαν ανοιχτά μόλις έμπαινε στην Εκκλησία, του φώναζαν πως ήταν αλαζόνας και πλανεμένος και τον παρομοίαζαν με τον άσχημο χαρακτήρα του πατρός Φέραποντ από τους Αδελφούς Καραμαζώφ του Ντοστογιέφσκι.
Η πρώτη μας αντίδραση όταν ακούμε για τέτοιους ανθρώπους είναι:
«Πως μπορούν οι άνθρωποι να είναι τόσο τυφλοί;
Δεν ήταν φανερό πως ήταν Άγιος;»
Όχι, δεν ήταν «φανερό».
Αν έβλεπε κανείς τον Άγιο εξωτερικά, ήταν ένα θέαμα που σίγουρα σόκαρε:
Ασουλούπωτος, καμπούρης, με ένα ελάττωμα που όταν μιλούσε ακουγόταν σαν να έλεγε ασυναρτησίες.
Η σταθερότητα της οδηγούμενης από το Θεό, θέλησής του –αυτή η αρετή που του επέτρεψε να φτάσει τέτοιο ασκητικό ύψος- παρεξηγείτο ως αλαζονεία και παράλογο πείσμα.
Για πολλούς ήταν απλά ένας γκρινιάρης, ξεροκέφαλος γέρος που επέμενε πάντοτε στις δικές του, «λανθασμένες» ιδέες σχετικά με το έργο της Εκκλησίας.
Και το χειρότερο για τους μηχανορράφους και τους δολοπλόκους ήταν πως δεν μπορούσε να χρησιμοποιηθεί για τη δόξα καμμίας κλίκας και κανενός κόμματος.
Ήταν ελεύθερος ενώπιον του Θεού.
Με λίγα λόγια, ήταν μια απόλυτη προσβολή στη λογική του κόσμου, η οποία κοιτάει μόνο την εξωτερική εμφάνιση και ψάχνει για προσωρινά πλεονεκτήματα για την ίδια ή για κάποια συγκεκριμένη ομάδα της.

Ο κόσμος, που κείται εν τω πονηρώ και κυβερνιέται από τον πρίγκιπά του, το διάβολο, προσπάθησε να εκμηδενίσει την επιρροή του Αγίου Ιωάννη.
Αν και είναι αδύνατον για το θεϊκό να «πετύχει», όπως εννοεί την “επιτυχία” αυτός ο έκπτωτος, διεφθαρμένος κόσμος, άγιοι σαν τον Άγιο Ιωάννη είναι πράγματι νικητές ενώπιον της αιωνιότητος και της τελικής κρίσεως.
Η παρούσα κυριαρχία του κακού δεν πρέπει να μας μετατρέψει σε απαθείς παρατηρητές που επιτρέπουν στην κτηνωδία να θριαμβεύσει.
Είναι καθήκον μας να υπερασπιζόμαστε το καλό από τις επιθέσεις αυτού του κόσμου.
Έτσι λοιπόν, ακόμα και αν ανήκαμε ανάμεσα σε αυτούς που βλέπουν πέρα από εξωτερικές εμφανίσεις και την κοινή γνώμη, ακόμα και αν είχαμε νιώσει συμπόνια για τον Άγιο Ιωάννη όταν τον κατηγορούσαν και τον δίκαζαν, και πάλι δεν είναι αρκετό.

Εάν πρόκειται να ακολουθήσουμε αυτό που είναι Θεϊκό, πρέπει να γίνουμε ήρωες, όπως ήταν ο Άγιος Ιωάννης.
Πρέπει να είμαστε έτοιμοι να διακινδυνεύσουμε ακόμη και «το καλό μας όνομα»- την προσωπική ή ομαδική μας αξιοπιστία και θέση- για να διακηρύξουμε την ασυγκράτητη δύναμη του Θεού, ο οποίος δοξάζεται μέσα από τους Αγίους Του!
Ένας Ορθόδοξος ιερέας ο οποίος υπήρξε και ο ίδιος μάρτυρας σε ορισμένα θαύματα του Αγίου Ιωάννη, είπε πολύ σωστά πως: «Ο Άγιος Ιωάννης είναι μια όαση κατά κάποιο τρόπο, ειδικά στους καιρούς μας, ανάμεσα στους ανθρώπους».

Μπορεί να δεί κανείς άπειρα ξεκάθαρα παραδείγματα:
Αυτοί που ευλαβούνται τον Άγιο Ιωάννη αποδεικνύεται πως είναι άνθρωποι αφιερωμένοι και πιστοί στην Εκκλησία του Χριστού ενώ αυτοί που δεν τον ευλαβούνται και φτάνουν μάλιστα να τον συκοφαντούν, αποδεικνύονται ξιπασμένοι και ιδιοτελείς.
Στις περισσότερες περιπτώσεις, είναι ο φθόνος που κάνει τους ανθρώπους να κρύψουν τη δόξα ενός Αγίου.
Ως ένας γνήσιος απόστολος του Χριστού, ο Άγιος Ιωάννης έφερνε σε αμηχανία τους γραφειοκράτες οι οποίοι δεν είχαν το πνεύμα του.
Παρεκινείτο από αγάπη και αυτή η αγάπη του επιστρεφόταν το ίδιο αγνή, δίχως όρους.
Αυτοί που τον φθονούσαν παρακινούνταν από άψυχους υπολογισμούς του τι ήταν πιο «συνετό» και όποια «αγάπη» λάμβαναν ήταν πολύ απλά ο καθιερωμένος σεβασμός που απολαμβάνουν τα άτομα τα οποία κατέχουν υψηλά αξιώματα.
Ήθελαν να ξεγράψουν τον Άγιο Ιωάννη γιατί η αγάπη του τους έκανε να νιώθουν άβολα.
Διαφωνίες όσον αφορά την προσκύνηση ενός Αγίου είναι ιδιαίτερα συνηθισμένες στην Εκκλησία.

Για παράδειγμα, όλοι γνωρίζουμε και αγαπάμε τον Άγιο Σεραφείμ σαν έναν από τους μεγαλύτερους Αγίους της Ρωσίας.
Αυτό που δεν είναι πολύ γνωστό, όμως, είναι σε τι βαθμό υποτιμούσαν οι άνθρωποι τον Άγιο Σεραφείμ ενόσω ζούσε και με τι μανία προσπάθησαν να σβήσουν τη μνήμη του από τους πιστούς μετά το θάνατό του.
Οι πιστοί του αντιμετώπισαν μεγάλες δυσκολίες στην πορεία για την αγιοποίηση του αγαπημένου τους δάσκαλου και πατέρα.
Ουσιαστικά, αν δεν ήταν η επιρροή του Τσάρου-Μάρτυρα Νικολάου του Δευτέρου για την αγιοποίησή του, οι ζηλόφθονοι εχθροί του θα είχαν κάνει το δικό τους και σήμερα δεν θα τον ήξερε σχεδόν κανένας.
Παρά τις προσπάθειες του διαβόλου να αποκρύψει τις ευγενικές εικόνες των Αγίων, οι οποίες είναι ικανές να ξυπνήσουν και να εμπνεύσουν πίστη ανεκτίμητης δύναμης ανάμεσα στους Χριστιανούς, ο Χριστός υποσχέθηκε πως οι πύλες του άδου δεν πρόκειται να κατισχύσουν της Εκκλησίας.

.. Δεν χωράει αμφιβολία πως ο Άγιος Ιωάννης στάλθηκε σαν δώρο αγιότητας στους ανθρώπους των τελευταίων ημερών… ο Άγιος Ιωάννης είναι ένα παράδειγμα γνησιότητας. Είναι ένα σταθερό μέτρο που δείχνει ποιος και τι είναι αληθινό στους μπερδεμένους καιρούς μας.
Η μονάδα μέτρησης δεν είναι καμιά άλλη παρά η αγνή Χριστιανική αγάπη, την οποία ο Άγιος Ιωάννης είχε και μοίραζε απλόχερα.
Με αυτή την αγάπη, η σκληρή μάχη της πνευματικής ζωής, αξίζει τον κόπο.
Χωρίς αυτή, το μόνο που απομένει από τις ανθρώπινες σχέσεις και την εκκλησιαστική ζωή είναι μια σχέση συμφέροντος: Είτε με τη μορφή συκοφαντίας και δόλιων παγίδων, είτε με τη μορφή της αμοιβαίας κολακείας και αναγνώρισης.
Η Χάρη του Θεού μας αυτά τα έσχατα κι αποκαλυπτικά χρόνια μας έδωσε παράδειγμα και οδηγό τον Άγιο Ιωάννη, τον ξυπόλυτο Αρχιερέα και διά Χριστόν σαλό, να βαδίζει στους δρόμους τριών ηπείρων, να μετατρέπει την εξορία του σε ευλογία -όχι μόνο για τους διωγμένους ομοεθνείς του, αλλά και για τους αλλόδοξους και αλλόθρησκους- και να γίνεται για όλους η θερμή αγκαλιά του Χριστού.

Καθώς όλο και περισσότεροι άνθρωποι εισρέουν στην Ορθόδοξη Εκκλησία του Χριστού πριν την τελική μάχη με το κακό, είθε να βλέπουν τον Άγιο Ιωάννη σαν τον γεμάτο αγάπη οδηγό τους και σαν ποιμένα, ο οποίος δεν γνώρισε ποτέ το θάνατο!

Το Σάββατο στις 2 Ιουλίου το 1966 ο Άγιος έφυγε από αυτή την ζωή. Είχε πάει στο Σιάτλ συνοδεύων την θαυματουργό Εικόνα της Υπεραγίας Θεοτόκου του Κούρσκ, ο Άγιος Ιωάννης, αφού λειτούργησε στον Καθεδρικό Ναό του Αγίου Νικολάου της πόλεως, παρέμεινε στο Ιερό Βήμα τρεις ώρες προσευχόμενος. Έπειτα, αφού επισκέφθηκε μερικά πνευματικά του παιδιά που έμεναν κοντά στον Ναό και μερικούς ασθενείς για να τους ευλογήση με την θαυματουργό Εικόνα της Υπεραγίας Θεοτόκου, πήγε στο δωμάτιο του οικήματος της Εκκλησίας, στο οποίο διέμενε. Στις 4 παρά δέκα το απόγευμα ακούστηκε ένας θόρυβος και όταν μπήκαν μέσα τον βρήκαν κάτω πεσμένο, τον κάθισαν στην πολυθρόνα του, μπροστά στη θαυματουργή εικόνα και ο Άγιος ειρηνικά αναπαύτηκε εν Κυρίω.

«Στα έσχατα χρόνια το κακό και η αίρεση θα έχει τόσο εξαπλωθεί που οι πιστοί δεν θα βρίσκουν ιερέα και ποιμένα να τους προστατέψει από την πλάνη και να τους συμβουλέψει στη σωτηρία. Τότε οι πιστοί, δεν θα μπορούν να δεχτούν ασφαλείς οδηγίες από ανθρώπους αλλά οδηγός τους θα είναι τα κείμενα των αγίων Πατέρων. Ιδίως σε αυτήν την εποχή ο κάθε πιστός θα είναι υπεύθυνος για όλο το πλήρωμα της Εκκλησίας.

https://iconandlight.wordpress.com/

©2010 orthmad.gr | Web development by Integrated ITDC