Αρχική > News > Έκθεση μαθήτριας

Έκθεση μαθήτριας

Μέσα στη λαίλαπα των γεγονότων της καθημερινότητας κάποια περιστατικά έρχονται ως υπενθύμιση ότι άλλα είναι τα σπουδαία και τα σημαντικά πράγματα στη ζωή, όπως η φωνή των μικρών παιδιών που είναι ανεπηρέαστα από τα πάθη και τις κακίες της ενήλικης ζωής. Όσοι από εμάς έχουν την ευκαιρία να δουν ένα κομμάτι από την ψυχή των παιδιών είναι στ’ αλήθεια από τους προνομιούχους. Παρόλα αυτά υπάρχουν στιγμές που μένουμε άναυδοι μπροστά στο μεγαλείο της παιδικής ψυχής, της καθαρής από τους ρύπους της ενήλικης ζωής. Εκεί όπου η συμπόνια, η κατανόηση, η σοφία του νου δεν έχουν σβηστεί από τις κακίες που συσσωρεύει η εμπειρία της ζωής των μεγάλων.
Σκέψεις ξεχασμένες ανέσυρε η έκθεση μαθήτριας της πρώτης τάξης του Γυμνασίου, που τελειώνει με τα εξής λόγια:

(Περιγράψτε μια ταινία ή ένα θεατρικό έργο που είδατε και σας άρεσε)

«…η ταινία αυτή μου δίδαξε πάρα πολλά για τη ζωή και ότι υπάρχουν πάρα πολλά παιδιά που ζουν άσχημα και πολύ χειρότερα από εμάς, ενώ εμείς παραπονιόμαστε για πράγματα όπως: «Δεν μου αρέσει αυτό το φαΐ, θέλω άλλο» ή «Θέλω πολλά ρούχα, αυτά δεν μου φτάνουν». Λοιπόν, πριν πούμε αυτές τις φράσεις, πρέπει να σκεφτόμαστε πως υπάρχουν παιδιά που τρώνε το ίδιο φαγητό την κάθε ημέρα και δεν έχουν ρούχα ενώ εμείς που έχουμε ολόκληρη ντουλάπα παραπονιόμαστε.
Η ταινία αυτή θα μου μείνει αξέχαστη, όταν την παρακολουθούσα γέμισα δάκρυα και οργή για κάποιους ανθρώπους κακούς και σκληρούς».

Στις γραμμές αυτές βρίσκουν την απόλυτη εφαρμογή τους τα λόγια του Κυρίου: «ἀμὴν λέγω ὑμῖν, ἐὰν μὴ στραφῆτε καὶ γένησθε ὡς τὰ παιδία, οὐ μὴ εἰσέλθητε εἰς τὴν βασιλείαν τῶν οὐρανῶν».
Ο σύγχρονος άνθρωπος που βιώνει από απόσταση τον πόνο του συνανθρώπου, την ασθένεια και την απελπισία του κατατρεγμένου, που δεν τον αγγίζει η ανεργία και η ένδεια του διπλανού, που δεν τον ενδιαφέρει η φτώχεια και οι ελλείψεις της ζωής σε χώρες μακρινές για τις οποίες δεν έχει ακούσει ποτέ να μιλούν , ας σκύψει πάνω από το γραπτό της δωδεκάχρονης μαθήτριας και ας αφουγκραστεί την ανθρωπιά και το μεγαλείο της ψυχής ενός ανθρώπου «ανώριμου» για τα δεδομένα της –τρόπος του λέγειν- πολιτισμένης κοινωνίας μας . Δεν αξίζουμε τίποτα από όσα έχουμε και δεν κατέχουμε όλα όσα θεωρούμε αυτονόητα. Γι’ αυτό, ας καλλιεργήσουμε μέσα στην ψυχή μας την αγάπη για τον πλησίον -όπως ακριβώς τα μικρά παιδιά- μαζί με την ευγνωμοσύνη για όσα ο Θεός μας προσφέρει και ας απλώσουμε το χέρι να βοηθήσουμε όλους εκείνους που δεν ζουν την δική μας προνομιούχο ζωή. Το παιδί που όλοι κάποτε ήμασταν μας δείχνει τον τρόπο….

Π.Μ.

©2010 orthmad.gr | Web development by Integrated ITDC