Αρχική > News > Ανησυχία για την πορεία της Εκκλησίας μας

Ανησυχία για την πορεία της Εκκλησίας μας

Οι ημέρες που διερχόμεθα ως κράτος, και ως πολιτεία, αλλά και ως Ορθόδοξη Εκκλησία είναι όλες δύσκολες. Αντιλαμβάνομαι μια κατάσταση ασυνεννοησίας σε όλους τους τομείς δράσεων των ανθρώπων. Δυσκολεύομαι να το πιστέψω, αλλά και δεν μπορώ να το κρύψω ότι και μέσα στην Εκκλησία μας επικρατούν φυγόκεντρες δυνάμεις.
Όχι μόνο σε θέματα διοικήσεως ή τρόπου προβολής των γινομένων, αλλά και σε θέματα άκρως σημαντικά, όπως είναι η βίωση του Ευαγγελικού λόγου και των αγίων Πατέρων της Εκκλησίας. Άλλα λέμε, άλλα πράττουμε, άλλα πιστεύουμε, άλλα προσδοκούμε, σε άλλα ανησυχούμε πολύ ενώ δε θα έπρεπε και αλλού εφησυχάζουμε ενώ θα έπρεπε να ξεσηκωθούμε.
Συλλαμβάνω με το ταπεινό μου μυαλό πως σε άσημα θέματα, τυπολατρείας ή συμπεριφορών φερόμεθα "βασιλικότεροι του βασιλέως" και σε καίρια θέματα πίστεως κρατούμε σιωπή, ομοιάζουσα με εκείνης του μουγκού, προσπαθώντας απαράδεκτα να την επικαλύπτουμε και μάλιστα θεολογικά. Από τη μια χάνεται η πατρίδα μας και κάποιοι από εμάς ενώ ζούμε μέσα στον κόσμο αποποιούμεθα την πολιτική ως κακό γέννημα και αμαρτία, από την άλλη βλέπουμε τους ταγούς μας να ερωτοτροπούν και να φλερτάρουν με τα πολιτικά πρόσωπα, εκπροσώπους κοινοβουλευτικούς και φερέλπιδες να καταλάβουν τα έδρανα αυτών. Από τη μια ζώντας μέσα στο ρεύμα της διαφθοράς του σύγχρονου πολιτισμού ενώ αναθεματίζουμε τους πρωταίτιους, όταν αργότερα μας πλησιάζουν από την άλλη και μας προσφέρουν ψίχουλα της τραπέζης τους γινόμαστε χειρότεροί τους.
Ενώ βλέπουμε τα αδιέξοδα των πολιτικών προσώπων μας, τη διαφθορά τους, την απομάκρυνσή τους από τα θέσμια της πίστεώς μας και των Ελληνορθόδοξων Παραδόσεων μας της αποξένωσης και της αποστροφής τους από την ίδια την αγία μας Ορθόδοξη Εκκλησία, από την άλλη αντί να τους αποκόπτουμε από το σώμα μας ή να στηλιτεύουμε τις αποστασίες τους για το συμφέρον της πίστεώς μας, και της πατρίδας μας, εμείς τουλάχιστον οι της Εκκλησίας κρατούντες, τους αποδεχόμεθα άνευ όρων, χωρίς καμιά απολύτως αποδοκιμασία. Κι ενώ βλέπουμε, διακρίνουμε τον κίνδυνο, τον καταλαβαίνουμε, αποσιωπούμε εγκληματικά. Κάποιοι μάλιστα συμβουλεύουν κρυφά τους υποτακτικούς τους: «Μην τα βάζετε με τους πολιτικούς γιατί θα βρείτε τον μπελά σας». Όσο κι αν αυτό φαίνεται άσχημο κρύβει μια μεγάλη αλήθεια. Η αλήθεια είναι ότι η σιωπή είναι το προσωπικό συμφέρον του ταγού. Γιατί αν ο ταγός μιλήσει ελεύθερα και ξεκάθαρα πρέπει να έχει καθαρή τη φωλιά του. Αν όμως τη φωλιά του την έχει στολισμένη με διαπλοκές, με εξαρτήσεις απαράδεκτες, με νύχτας δουλειές και συμφωνίες μυστικές, με δοσοληψίες που δεν τον τιμούν, τότε σίγουρα η φωνή του ταγού πνίγεται εκ προοιμίου. Αυτή η σιωπή είναι εγκληματική. Γιατί μπροστά στο προσωπικό συμφέρον της δυσφήμισης που είναι η πληρωμή των αντιφρονούντων, πλήττει καίρια την καθάρια φωνή που πρέπει να διακρίνει όλους εκείνους τους ταγούς που ζουν μόνο για το Χριστό, μόνο για την Σωτηρία του και δεν σκέπτονται το προσωπικό τους συμφέρον. Αλλά μάλλον πάνω από το δικό τους τοποθετούν το συμφέρον της Εκκλησίας. Κι αυτή η Εκκλησία δεν είναι δυστυχώς η διοικούσα Εκκλησία, οι κατέχοντες δια της ειδικής ιερωσύνης τα αξιώματά της, αλλά είναι όλος ο λαός του Θεού, κλήρος και λαός μαζί. Έτσι ο αληθινός ποιμήν αγωνίζεται για όλα τα πρόβατα του και τα προφυλάσσει από τους επερχόμενους λύκους που επιβουλεύονται το ποίμνιο. Ο ποιμήν μπροστά στον κίνδυνο αγωνίζεται και προτάσσει τα στήθη του, δίδει ακόμα και την παρούσα ζωή του για να σώσει και να μην απολέσει. Εκείνος που μελετά την Εκκλησιαστική ιστορία μας αντιλαμβάνεται ότι είναι ένα Θεολογικό βίωμα. Μια εκδίπλωση της παρουσίας του Θεού στη ζωή μας που μας διδάσκει ανά πάσα στιγμή από το παρελθόν στο παρόν, δίδοντας αφορμές για καλύτερο μέλλον. Κατά κάποιον τρόπο περνούσε τα ίδια πράγματα το Βυζάντιο πριν από την τελική πτώση στους Οθωμανούς όπως αυτά μας τα διέσωσε η χειρόγραφη παράδοση με τις γνωστές επιστολές του Γενναδίου Σχολαρίου του πρώτου επί αλώσεως Πατριάρχου του Γένους και μαθητού του Αγίου Μάρκου του Ευγενικού επισκόπου Εφέσου.
Τον Νοέμβριο του 1452 έγραψε μια επιστολή….(σ.58-64)

Ένα μήνα αργότερα, στις 12 Δεκεμβρίου, συλλειτουργούν δυστυχώς οι ορθόδοξοι με τους Λατίνους στην Αγια-Σοφιά. Ο ιερός άνδρας, σε κείμενο του που μπορεί να τιτλοφορηθεί Θρήνοι Γενναδίου, χαρακτηρίζει το γεγονός ως «των χριστιανικών συμφορών το κεφάλαιον».

Η «ένωσις» δεν έσωσε την Πόλι. Δεν ήταν άλλωστε δυνατόν. Είναι αναπόδραστη νομοτέλεια, η αποστασία από την ορθόδοξο Πίστη να ακολουθείται από εθνικές συμφορές.

Άγιοι πατέρες, εγώ ήθελα να έλθω, όπως κάνω πάντοτε. Αλλά δεν γνωρίζω καλά σε τι αποβλέπει αυτή η συνάντησις. Μάθετε εσείς τον λόγο πού σας προσκαλούν. Εάν μεν είναι παρών και ο καρδινάλιος και θέλει να ειπή κάτι, ή η σύσκεψις αυτή αφορά στο να έλθει άλλοτε και να ομιλήση ενώπιον σας και ενώπιον πάντων και να απολογηθείτε σ' αυτόν εκκλησιαστικώς, τότε ας έλθουν κάποιοι απεσταλμένοι σας με ένα επιπλέον άλογο, με διαταγή βασιλική, και θα έλθω. Εσείς μη καταπιασθήτε να ακούσετε ή να ειπείτε κάτι χωρίς εμένα. Ό,τι γνωρίζω θα είναι στην διάθεση σας.
Εάν όμως η σύναξις αυτή γίνεται για να πάρουν την συγκατάθεση των εκκλησιαστικών για την ένωση που έκανε ήδη η πολιτεία -αλλοίμονο! αυτό θα είναι χωρισμός από τον Θεό-, τότε αφήστε με, μη με πειράζετε. Την γνώμη μου γι' αυτό την γνωρίζει χίλιες φορές και ο αυθέντης μας ο αυτοκράτωρ και οι σύμβουλοι του και εσείς όλοι. Επίσης προ ολίγων ημερών του έστειλα με τον τιμιώτατο ιερομόναχο κυρ Ιγνάτιο δώδεκα κεφάλαια (άρθρα-θέσεις) περί της υποθέσεως αυτής, τα οποία είδατε και εσείς. Εγώ ποτέ δεν θα πω κάτι άλλο, απ' αυτό πού λέγω πάντοτε.
Εκείνη την σύνοδο της Φλωρεντίας την έχω όπως την έχει και ο Θεός και η αλήθεια και όλοι οι χριστιανοί τα γνήσια τέκνα της ανατολικής εκκλησίας. Για να το πω σαφέστερα, ακολουθώντας την γνώμη των αγίων Πατέρων και ταπεινά την συνείδηση μου: θεωρώ την σύνοδο αυτή ψευδοοικουμενική, όπως εκείνη επί Κωνσταντίνου, η οποία ανήρεσε όπως νόμιζε το ομοούσιον. Η γνώμη μου είναι η έξης: Όποιος θα μνημόνευση τον Πάπα ή θα έχει κοινωνία με αυτούς που τον μνημονεύουν ή θα συμβουλεύση ή θα παραινέση κάποιον να μνημόνευση, θα τον θεωρήσω όπως ακριβώς και η αγία και μεγάλη σύνοδος της Κωνσταντινουπόλεως, η οποία εξήτασε το λατινικό δόγμα και κατεδίκασε όσους το πίστεψαν, τον Βέκκο δηλαδή και τους ομόφρονάς του.
Έπειτα δεν θεωρώ μικρό πράγμα το μνημόσυνο του Πάπα ή οποιουδήποτε επισκόπου. Άλλωστε η πνευματική κοινωνία των ομοδόξων και η τελεία υποταγή προς τους γνησίους ποιμένας εκφράζεται με το μνημόσυνο. Οι σύνοδοι και οι άλλοι Πατέρες ορίζουν ότι: αυτών που αποστρεφόμεθα το φρόνημα -πρέπει να αποφεύγουμε και την κοινωνία· και όλα τα σχετικά που γνωρίζετε ότι ορίζουν. Πάνω απ' όλα όμως ο Κύριος μας λέγει: «Άλλοτρίω δέ ου μή ακολουθήσωσιν, αλλά φεύξονται απ'αυτού, ότι ουκ οίδασι των αλλοτρίων τήν φωνήν» (Ιω. ι5).
Μη γένοιτο να κάνω αιρετική την εκκλησία μου, την αγία μητέρα των Ορθοδόξων, δεχόμενος το μνημόσυνο του Πάπα, εφ' όσον ο Πάπας ομολογεί και πιστεύει εκείνα, για τα οποία δεν τον δέχεται, η Εκκλησία μας. Όποιος, λοιπόν, ομολογήσει ότι εκείνος (ο Πάπας) ορθοτομεί τώρα τον λόγο της αληθείας, ομολογεί ότι οι δικοί μας πρόγονοι είναι αιρετικοί.
Η γνώμη μου λοιπόν ήταν και θα είναι αυτή. Και θα είμαι οπωσδήποτε πάντοτε ακοινώνητος προς τον Πάπα και όσους έχουν κοινωνία μ' αυτόν, όπως οι Πατέρες μας. Διότι πρέπει να μιμούμεθα την ευσέβεια τους, αφού δεν έχομε την αγιωσύνη και την σοφία τους.
Ακούω ότι οι πατέρες του λατινισμού υποψιθυρίζουν κρυφά ότι η ένωσις θα γίνει υπό όρους και για ορισμένο χρονικό διάστημα, εξαπατώντας έτσι τον πολύ λαό και συγκαλύπτοντας τον εκλατινισμό. Αυτά τα θεωρώ ξένα προς το εκκλησιαστικό και χριστιανικό ήθος και αντίθετα στον Θεό και τον ορθό λόγο.
Που ακούσθηκε πίστης και εκκλησιαστική ένωσις υπό όρους; Εάν είναι καλή αυτή η ένωσις, γιατί να είναι για ορισμένο χρονικό διάστημα και όχι μόνιμη; Και εάν είναι κακή, γιατί να γίνει έστω και για μία μόνο ημέρα; Και ποιος άλλος μπορεί να είναι ο όρος για την ένωση των ορθώς πιστευόντων και φρονούντων, παρά οι ενούμενοι να φρονούν και να ομολογούν τα ίδια;
Θα ήταν σκόπιμο να τεθούν ο εξής όρος και η εξής διορία: ο Πάπας να αφαίρεση το και εκ του Υιού από το Σύμβολο, όπως και εμείς δεν λέγομε το εκ μόνου του Πατρός και το ουκ εκ του Υιού, αν και είναι δόγμα αρχαίο της ανατολικής Εκκλησίας, πράγμα που επιβεβαιώνουν και οι ίδιοι οι διδάσκαλοι των Λατίνων. Και γι' αυτά τα θέματα ας γίνεται συζήτησις, το Σύμβολο όμως να λέγεται και από μας και από τον Πάπα, όπως ήτον αρχικά.
Αυτά όμως που λέγουν εκείνοι, δηλαδή να αναβάλουμε προσωρινά την εξέταση του θέματος, δεν είναι προσωρινή εκκλησιαστική οικονομία, είναι προσωρινή συγκατάθεσίς μας στην προσθήκη (του filioque) και στην ένωση που στην Φλωρεντία κακώς επικυρώθηκε. Είναι πρόσκαιρος εκλατινισμός -αν θα είναι βέβαια πρόσκαιρος και όχι αιώνιος!- συμπεραίνοντας από τα πρόσωπα που τον πραγματοποιούν.
Δεν είχαν ανακινηθεί τα θέματα αυτά και στα χρόνια του προηγουμένου βασιλέως από κάποιους διεφθαρμένους πολίτας και αποδείξαμε εμείς ότι όλα αυτά είναι παράλογα και ασυνείδητα και κατακριτέα από όλους τους ανθρώπους, ομοδόξους και ετεροδόξους; Διότι, προηγείται το αν θα ενωθούμε ή όχι με τους Λατίνους και τότε ακολουθούν τα υπόλοιπα και από τις δύο πλευρές, όσα δηλαδή σχετίζονται με το αν θα ενωθούμε ή θα είμαστε χωρισμένοι.
Αυτή είναι η γνώμη μου, όπως ήδη την γνωρίζετε και εσείς και οι πάντες, και θα είναι η ιδία πάντοτε στο μέλλον. Όποιος θέλει να έχει κοινωνία μαζί μου, ας αποδεχθεί την γνώμη μου. Όποιος δεν θέλει, ας κάνη ό,τι νομίζει. Η ευθύνη δική του.
Όσον άφορα το συμφέρον της Πόλεως, λέγω ότι η σωτηρία της εξαρτάται από την εφαρμογή εκείνων που είπα στο μοναστήρι του Παντοκράτορος. Αν εφαρμοσθούν, δεν χρειάζεται τίποτε άλλο. Όμως δεν θα εφαρμοσθούν. Το εγνώριζα ότι δεν θα εφαρμοσθούν. Αλλά πρέπει ο Θεός και εγώ ο ανάξιος δούλος του να είμαστε αναίτιοι.
Επίσης έστειλα μήνυμα στον μέγα δούκα. Μάλλον του έγραψα εκτεταμένη επιστολή, όπως γνωρίζει ο τιμιώτατος μέγας εκκλησιάρχης και ο τιμιώτατος δικαιοφύλαξ.
Του έγραψα να αναφέρει στον Βασιλέα ότι αυτά που σκέπτονται να κάνουν θα έχουν το κρίμα από τον Θεό και τους ανθρώπους, τους δικούς μας και τους ξένους, τους εχθρούς και τους συμμάχους. Και μάλιστα, ούτε ένωσις θα είναι αυτή ούτε μη ένωσις. Ούτε πλέον η εκκλησία της Κωνσταντινουπόλεως θα έχει λόγο προς τους ορθοδόξους από τώρα, εάν γίνουν αυτά όπως τα σκέπτεσθε. Αλλά σας λέγω και σας συμβουλεύω αυτό που από την αρχή εζήτησα, ευθύς μόλις ήρθε ο καρδινάλιος, αλλά δεν θελήσατε: Να έλθω στο παλάτι· και ας είναι οι τρεις τάξεις των πολιτών, η σύγκλητος, η εκκλησία και η πολιτεία· ας έρθη και ο καρδινάλιος έχοντας όσους Βενετικούς και Γενουίτας θέλει· και να δείξω πώς, αυτό που λέγει ο καρδινάλιος, είναι ασύμφορο για τα δύο μέρη. Το δε συμφέρον κατά την παρούσα ταραχή των πραγμάτων είναι το έξης: τα εκκλησιαστικά να μείνουν όπως έχουν και να μην αλλάξουν καθόλου, ούτε στο ένα μέρος ούτε στο άλλο.
Επειδή αυτοί υπόσχονται να βοηθήσουν την Πόλι, όταν ειρήνευση η Πόλις είτε με την βοήθεια τους είτε όχι, εξάπαντος να γίνη ένα από τα δύο: ΄Η να έλθουν δικοί τους αντιπρόσωποι με εξουσιοδότηση να κάνουμε εδώ σύνοδο, ή να υπάγουν εκεί έξι τουλάχιστον από τα αξιολογότερα εκκλησιαστικά πρόσωπα, και να συζητηθούν τα περί της ενώσεως εκκλησιαστικώς και πνευματικώς και ελευθέρως. Διότι, αν γίνη προηγουμένως ειρήνη, θα έχομε και την συμβουλή και την γνώμη των εγγύς ομοδόξων, των αγιορειτών δηλαδή και των αγιωτάτων πατριαρχών. Και ό,τι γίνει, είτε πάμε εκεί είτε έλθουν εκείνοι εδώ -το καλύτερο-, αυτό θα είναι και στον Θεό αρεστό, επειδή θα έγινε με ελπίδα σ' Αυτόν ελευθέρως και πνευματικώς, και στους Χριστιανούς ανεπίληπτο. Μέχρι τότε όλοι εμείς να είμαστε μεταξύ μας ενωμένοι και ο βασιλεύς απροσπαθής.
Με τον τρόπο αυτό ενδέχεται να βγει κάτι καλό, εάν βεβαίως ο Θεός, για τον όποιο είναι δυνατά όσα για τους ανθρώπους είναι αδύνατα, ελεήσει τους Χριστιανούς και δώση οδό και τρόπο αληθινής ενώσεως, κατά τον οποίο οι ειδήμονες και σοφοί από τα δύο μέρη θα συμφωνήσουν κινούμενοι με ορθή συνείδηση εκ Θεού.
Σας είπα ότι, εάν το θελήσετε, εγώ θα έλθω και θα αναπτύξω αυτά εις πλάτος και θαρρώ ότι θα τους καταπείσω αποδεικνύοντας τα ανώφελα και βλαβερά που θα ακολουθήσουν το σκεπτικό τους και τις ωφέλειες από το δικό μου σκεπτικό.
Επίσης, επειδή ελπίζετε και για κάποια βοήθεια από εκεί, αυτή η ανταλλαγή απόψεων αφ' ενός θα αποκάλυψη τι είδους είναι εκείνες οι ελπίδες και αφ' ετέρου δεν θα προσκρούετε στον Θεό.
Εάν, αντίθετα, πραγματοποιήσετε πρώτα αισχρώς τον εκλατινισμό που θέλετε, και τότε για να εξαπατήσετε τούς απλουστέρους βάλετε χρονικά όρια τάχα και ελπίδες λόγων και συζητήσεων, το συμπέρασμα του κακού αυτού διαβήματος θα είναι αυτό που πολλές φορές είπα. Εγώ τότε, έστω κι αν όλη η ανατολή πάη στην Δύσι, δεν πηγαίνω· και αν όλη η Δύσις έλθη στην ανατολή, εγώ θα σιωπήσω· και ήδη από τώρα σιωπώ. Διότι, αν όλοι εσείς και η δήθεν σύναξίς σας γίνετε Λατίνοι, με ποιούς και για ποιούς και τι να ομιλή πλέον ο ταπεινός Γεννάδιος υπέρ του πατρίου δόγματος;
Αυτά τα έγραψα εκτενέστερα και στον μέγα δούκα, όπως γνωρίζουν οι τιμιώτατοι που ανέφερα. Τώρα μόνο τα κυριώτερα σταχυολόγησα. Έχω κοντά μου και αντίγραφα του γράμματος εκείνου, στο όποιο μου απήντησε ο μάγος δούκας με τρόπο πού με εξέπληξε: «Ματαίως κοπιάζεις, πάτερ, διότι αποφασίσθηκε να επαναφέρομαι το μνημόσυνο του Πάπα και είναι αδύνατο να γίνη αλλιώς. Με την προϋπόθεση ότι δεν θα φέρης κανένα εμπόδιο, διότι τίποτα δεν θα πετύχης, έλα να βοηθήσης να το κάνουμε». Και εγώ του απήντησα: «Έλεγα (ότι θα έλθω), με την προϋπόθεση ότι δεν θα γίνετε Λατίνοι. Εάν αποφασίσατε να γίνετε, και ήδη εγίνατε, όλα τελείωσαν και εγώ δεν έχω ευθύνη γι' αυτό».
Λοιπόν, πατέρες άγιοι, δεν αμέλησα και γι’ αυτό το συμφέρον της Πόλης. Μάλιστα ουδόλως αμέλησα για την Πίστη και για το συμφέρον της Πόλης, το όποιο κυρίως εξαρτάται από τον Θεό και την προς Αυτόν ορθόδοξο Πίστη μας. Είθε ο Κύριος να ανοίξη τα μάτια όλων. Ειδάλλως, τουλάχιστον εσάς και τους πιο εκλεκτούς από σας να φύλαξη σταθερούς στην Πίστη των Πατέρων, ώστε εξ αιτίας σας να υπάρχη κάποια ελπίδα εκ Θεού. Με τις ευχές σας να ελεήση και εμένα τον αμαρτωλό. Πάντως λυπούμαι πολύ.
Την μετάνοια μου. Να αναγνωσθή δημοσίως, ώστε να ακουσθή από όλους.

(Από το τεύχος 21 του περιοδικού Ο ΟΣΙΟΣ ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ της Ιεράς Μονής Οσίου Γρηγορίου Αγίου Όρους, σελίς 21-28).

Κλείνοντας θα ήθελα κι εγώ να σας κάνω κάποιες προσωπικές διαπιστώσεις μου.
Είναι καιρός:
α) Να αποφεύγουμε τις υποκρισίες και να πηγαίνουμε όπου φυσάει ο άνεμος.
β) Μετανοίας, προσευχής και τονώσεως πίστεως.
γ) Απόρριψης του δυτικού τρόπου ζωής και επιστροφής στο γνήσιο Ορθόδοξο Θεοκεντρικό και Χριστοκεντρικό τρόπο της Ανατολικής πίστεώς μας με ταυτόχρονο μιμητισμό τρόπου ζωής, τροφής και διασκέδασης.
δ) Μελέτης της Αγίας Γραφής(Παλαιάς και Καινής) μαζί με τα Πατερικά συγγράμματα των Αγίων Πατέρων και συναξαρίων της Ορθοδόξου Εκκλησίας μας.
ε) Βιωματικού τρόπου μετοχής στα Άχραντα Μυστήρια.
στ)Συνεχόμενης κατηχητικής και ιεραποστολικής προσπάθειας.
ζ) Του μη ζητείν μόνον εγωιστικά τα του εαυτού μου, αλλά τα του ετέρου συμφέροντα με υπάρχουσα αγαπητική κοινωνία προσώπων.
η) Ανάδειξης πολιτικών προσώπων με κριτήριο μόνον την Ορθοδοξία-Ορθοπραξία και την αληθινή αγάπη για την πατρίδα.
θ)Στήριξης των ηθών, εθίμων, ιερών παραδόσεων και του θεσμού της οικογένειας.

Χρειαζόμαστε:
o Ζώσα Εκκλησία που να οδηγεί στην αιώνια ζωή και όχι στην παρούσα.
o Ανάδειξη ικανών στελεχών, κληρικών και λαϊκών στην Εκκλησία μας.
o Κλείσιμο ή μάλλον κατάργηση της κατευθυνόμενης τηλοψίας.
o Περισσότερη απασχόληση με το υπάρχον ανθρώπινο δυναμικό της Εκκλησίας μας, είτε αυτή είναι εν τω Ναώ είτε είναι τα ίδια τα σπίτια μας.

Με όλα τα ανωτέρω πιστεύω και ελπίζω να βρούμε το δρόμο της επιστροφής μας.

Καλόν αγώνα!

Π. Θεμιστοκλής Χριστοδούλου

©2010 orthmad.gr | Web development by Integrated ITDC