Αρχική > News > Γνωριμία με τον ασκητή της Πάτμου π. Αλέξανδρο

Γνωριμία με τον ασκητή της Πάτμου π. Αλέξανδρο

"Ζω μια απέραντη χαρά" μας είπε ο ασκητής της Πάτμου μοναχός Αλέξανδρος. Τα φώτα της δημοσιότητας, οι χαρές , οι ανέσεις, οι επιτυχίες όλα έσβησαν μπροστά του γιατί βρήκε την απέραντη χαρά. Μέσα σε ένα λιτό εκκλησάκι με τα απολύτως απαραίτητα βρήκε το πλάσμα του Θεού τη χαρά του, αυτό το συναίσθημα που όλοι ψάχνουμε να βρούμε καθημερινά. Γνωρίσαμε έναν άνθρωπο να προσπαθεί, να αγωνίζεται να επιβιώσει σε ένα περιβάλλον δύσκολο, αντιμετωπίζοντας τη δυσπιστία , την απορία ακόμα και την αδιαφορία μερικών ανθρώπων που τον περιβάλλουν.
H καθημερινότητα που καλούμαστε να αντιμετωπίσουμε γίνεται κάθε μέρα και πιο σκληρή. Μας οδηγούν να σκεφτόμαστε ότι η ζωή είναι ωραία όταν έχεις και λαμβάνεις κάθε λογής αγαθά. Όταν το σπίτι σου είναι γεμάτο με πράγματα, όταν έχεις την καλύτερη και εξυπνότερη τεχνολογία, όταν γενικά είσαι μέσα στα νέα και επίκαιρα και απολαμβάνεις οτιδήποτε θελήσεις , ότι ώρα το θελήσεις. Όλα αυτά αν τα έχεις σε μικρό ή μεγάλο βαθμό θεωρείσαι από τους περισσότερους ότι ζεις μια ευτυχισμένη ζωή.
Κι απορώ , αφού λοιπόν τα έχουμε όλα, γιατί ο ασκητής που δεν έχει σχεδόν τίποτα ζει μια απέραντη χαρά; Από πού και πώς την απέκτησε αυτή τη χαρά;
Εμείς, γιατί τρέχουμε καθημερινά και σαφώς χρειάζεται να το κάνουμε, αλλά μας λείπει η χαρά; Πόσες ημέρες της ζωής μας πέρασαν χωρίς να βρούμε τι μας κάνει χαρούμενους κι ευτυχισμένους όχι επιφανειακά αλλά να πηγάζει από μέσα μας και κανείς ή τίποτα να μην μπορεί να το αλλάξει;
Όλοι οι εθελοντές ιεραπόστολοι που επέστρεψαν από τη Μαδαγασκάρη προσφέροντας για λίγο καιρό τον εαυτό τους, δήλωσαν ότι οι άνθρωποι που ζουν εκεί χαμογελούν συνεχώς και μεταδίδουν την απλότητα και τη χαρά που νοιώθουν στον επισκέπτη. Αναμφισβήτητα προσθέτουν, ότι έχουν τη χαρά του Χριστού μας πλούσια μέσα τους και γι αυτό καμιά δυσκολία της ζωής τους δεν τους στενοχωρεί τόσο ώστε να Τον ξεχάσουν και να βαρυγκομήσουν. Αφήνονται στην Πρόνοιά Του και βαδίζουν το δρόμο που τους έχει χαράξει.
Σκέπτομαι πως αν τα πράγματα που έχουμε και κατέχουμε είχαν την τελευταία θέση στη ζωή μας ή αν μπορούσαμε να προσποιηθούμε ότι δεν τα έχουμε στη πραγματικότητα. Τι θα μας έμενε , αλήθεια; Νομίζω ότι όσο πιο πολύ απέχουμε από αυτά, τόσο πιο πολύ ελευθερωνόμαστε από τα δεσμά τους και δεν προσθέτουμε κι άλλα που δεν μας χρειάζονται. ; Άλλωστε «ενός δε έστι χρεία» μας πληροφορεί ο ίδιος ο Κύριος.

«Γιατί ο Χριστός είπε «την ειρήνη την εμήν δίδωμι υμίν», όχι όπως ο κόσμος.

Κι εγώ ζω μια απέραντη χαρά που γνωρίζω τέτοιους ασκητές και βλέπω τη Χάρη του Θεού να μεταμορφώνει τους ανθρώπους σε επίγειους αγγέλους.

Εθελόντρια ιεραπόστολος

©2010 orthmad.gr | Web development by Integrated ITDC