Αρχική > News > Δανιήλ VI Ο τρελός βασιλιάς

Δανιήλ VI Ο τρελός βασιλιάς

Ένας άνθρωπος πέρα από τα συνηθισμένα μέτρα. Προικισμένος πολύπλευρα. Πολυτιμημένος από τέσσερις κοσμοκράτορες της εποχής του. Προφήτης, άνδρας Ιερών επιθυμιών και θείων αποκαλύψεων. Μια ζωή ριψοκίνδυνη, ένδοξη, μεγάλη. Μια ιστορία διαχρονική, πάντοτε σύγχρονη.
Τριανταπέντε χρόνια κοσμοκράτορας είναι ο Ναβουχοδονόσορ στα 570 π.Χ. η κυριαρχία του εκτείνεται απ' την Κασπία και τον Εύξεινο Πόντο έως τη Μεσόγειο, την Αίγυπτο, την Αιθιοπία και τον Περσικό. Εκατό χρόνια αργότερα επισκέπτεται την πρωτεύουσα αυτής της αυτοκρατορίας, τη Βαβυλώνα, ο μέγας ιστορικός Ηρόδοτος και γράφει πως δεν είδε στη ζωή του άλλη πόλη πιό λαμπρή σε στολισμό και λάμψη.
Αύτη την εποχή της πιο μεγάλης δόξας βλέπει ξανά ένα όνειρο ο μεγάλος εκείνος βασιλιάς. Ο Ναβουχοδονόσορ είναι ατρόμητος πολεμιστής, σκληρός κι όμως στο όνειρο αυτό κατατρομάζει.

Την ιστορία τη διηγείται μόνος του και καταγράφεται στο βιβλίο «Δανιήλ».
«Εγώ ο Ναβουχοδονόσορ στην πιο μεγάλη μου ακμή είδα όνειρο φοβερό και τρόμαξα. Τότε έδωσα διαταγή και ήρθαν όλοι οι σοφοί. Τους φανέρωσα το όνειρο αλλά δεν βρήκαν την εξήγηση του, έως ότου ήρθε ο πιο σπουδαίος, ο Δανιήλ, που εγώ του έδωσα το όνομα Βαλτάσαρ από το όνομα του θεού μου Βαλ και είπα:
- Βαλτάσαρ, συ ο άρχοντας των σοφών, που ξέρω ότι μέσα σου κατοικεί άγιο πνεύμα Θεού, άκουσε τι είδα και πες μου τι σημαίνει.

Είδα στης γης το μέσο ένα δέντρο πανύψηλο που μεγάλωνε κι έφθασε ως τον ουρανό και τα κλαδιά του ως της γης τα άκρα. Είχε φύλλα ωραία και πολλούς καρπούς. Στη σκιά του κατασκήνωναν θηρία άγρια και στα κλαδιά του είχαν τις φωλιές τους πουλιά αρπακτικά και όλα τα πλάσματα τα ζωντανά τρέφονταν απ' αυτό το δέντρο. ΄Αξαφνα κατέβηκε από τον ουρανό άγγελος φωτεινός και φώναξε δυνατά: Κόψτε το δέντρο κάτω-κάτω χαμηλά. Μαδήστε τα κλαδιά του. Πετάξτε τα φύλλα και σκορπίστε τους καρπούς του κι ας φύγουν τα θηρία και τ' αρπακτικά απ' τη σκιά και τα κλαδιά του. Μόνο τη ρίζα του να μην πειράξετε. Κι εκείνον τον άνθρωπο που συμβολίζει το μεγάλο δένδρο να τον δέσετε με δεσμά από σίδερο και χαλκό. Θα κοιμάται έξω, πάνω στο χορτάρι, κάτω από τη δροσιά του ουρανού. Θα ζει με τα θηρία και θα 'ναι η τροφή του χόρτο. Και από καρδιά ανθρώπινη που είχε θα του δοθεί κτήνους καρδιά και θα ζει έτσι μέχρι εφτά καιροί ν' αλλάξουν. Η απόφαση αύτη του ουρανού βγήκε, για να μάθουν όσοι κατοικούν στη Γη ότι ο Κύριος είναι ο ύψιστος Θεός, που κυβερνά τις βασιλείες των ανθρώπων και αυτός αποφασίζει σε ποιόν θα δώσει εξουσία, ακόμη και σε άνθρωπο που θεωρείται κατώτερος και άσημος». Όταν άκουσε αυτά ο Δανιήλ έμεινε για μία ώρα άφωνος από λύπη για τον βασιλιά του και τον τάραζαν οι συλλογισμοί του. Κι εγώ του έλεγα -συνεχίζει τη διήγηση του ο Ναβουχοδονόσορ- να μη βιαστεί να φανερώσει τι το όνειρο σημαίνει. Ύστερα ο Δανιήλ είπε:
- Μακάρι, βασιλιά, το όνειρο να βγει για όσους σε μισούν κι είναι εχθροί σου, άλλα το δένδρο το μεγάλο είσαι ΕΣΥ με την τεράστια δύναμη και την παγκόσμια κυριαρχία και ο Θεός για σένα έστειλε τον άγγελο του να σου αποκαλύψει όσα γρήγορα θα συμβούν. Οι άνθρωποι σου θα σε διώξουν. Θα κατοικείς έξω με τ' άγρια θηρία και θα τρέφεσαι με χορτάρι σαν το βόδι, μέχρι να περάσουν οι εφτά καιροί και μάθεις ότι ο απόλυτος κυρίαρχος στις βασιλείες των ανθρώπων είναι ο ύψιστος Θεός. Η ρίζα που δόθηκε εντολή να την αφήσουν σημαίνει πως η βασιλεία σου θα παραμείνει μέχρι ν' αναγνωρίσεις την απόλυτη εξουσία της βασιλείας της ουράνιας. Γι' αυτό, βασιλιά, φρόντισε να εξιλεωθείς με ελεημοσύνες και φιλανθρωπίες.

Δώδεκα μήνες πέρασαν και ο Ναβουχοδονόσορ περπατούσε στα μεγαλόπρεπα ανάκτορα του και παρά το όνειρο καμάρωνε με κομπασμό τα έργα του: «Αυτή δεν είναι η μεγάλη πόλη η Βαβυλώνα, που εγώ την έχτισα;». Την ίδια εκείνη ώρα ακούστηκε φωνή από τον ουρανό να λέει ότι η βασιλεία του δεν του ανήκει πια. Αμέσως τότε ο Ναβουχοδονόσορ έχασε τα λογικά του. Ύστερα οι άνθρωποι τον έδιωξαν, αποκτηνώθηκε, έμενε στα χωράφια κι έβοσκε σαν το βόδι χόρτο. Το δέρμα του καλύφθηκε με τρίχωμα όπως του λιονταριού και τα νύχια του μεγάλωσαν σαν τ' άγριου πουλιού.
Ο βασιλιάς τρελός. Τρελός ο πιο μεγάλος βασιλιάς του τότε κόσμου, για την ύβρη του «εγώ»!

«Μετά το πέρασμα εφτά καιρών -ίσως εφτά χρόνων- βρήκα, λέει ο ίδιος ο Ναβουχοδονόσορ, ξανά τα λογικά μου. Και ευλόγησα το Θεό, που η εξουσία του είναι αιώνια και από τη μια γενιά περνάει στην άλλη. Ύστερα ξαναβρήκα την υγεία και τη βασιλεία μου και απόκτησα δόξα και μεγαλοσύνη ακόμη περισσότερη. Τώρα εγώ, ο Ναβουχοδονόσορ, υμνολογώ, υπερυψώνω και δοξάζω τον Βασιλέα του ουρανού, που ταπεινώνει καθένα υπερήφανο και υπερόπτη».

Ο Ναβουχοδονόσορ έζησε μετά την αποκατάσταση του σχεδόν άλλα δύο χρόνια. Πέθανε 80 χρόνων κι άφησε τη βασιλεία του στο γιό του περί το 561 π.Χ.
Από την πιο μεγάλη δόξα έφτασε στην πιο μεγάλη εξαθλίωση. Εφτά καιρούς ο βασιλιάς τρελός, ώσπου να μάθει ποιος είναι ο μόνος Βασιλιάς της γης και του ουρανού σε όλους τούς αιώνες.

Περιοδικό προς τη Νίκη, Μάιος 2007.

©2010 orthmad.gr | Web development by Integrated ITDC