Αρχική > News > Η αποστολή της Εκκλησίας

Η αποστολή της Εκκλησίας

Η αποστολή της Εκκλησίας μας είναι: να κάμη τας θεανδρικάς αυτάς αρετάς ασκήσεις, μεθόδους της ζωής του λαού· να υφάνη την ψυχήν και ζωήν του λαού με τας χριστοειδείς θεανθρωπίνας αρετάς. Εις αυτό έγκειται η σωτηρία της ψυχής από τον κόσμον, και από όλας τας ψυχοφθόρους, ανθρωποκτόνους, αθέους κινήσεις και οργανώσεις του κόσμου. Απέναντι εις τον «μορφωμένον» αθεϊσμόν και την ευγενικήν ανθρωποφαγίαν του συγχρόνου πολιτισμού πρέπει να αντιτάξωμεν τας χριστοφόρους προσωπικότητας, αι οποίαι με την πραότητα του προβάτου θα νικούν τα εξημμένα πάθη των λύκων, και με την ακεραιότητα των περιστερών θα σώζουν την ψυχήν του λαού από την πολιτιστικήν και πολιτικήν δυσωδίαν. Την άσκησιν εις το όνομα του Χριστού πρέπει να αντιτάξωμεν «εις τον πολιτιστικόν ασκητισμόν, ο οποίος γίνεται εις το όνομα του σαπισμένου και παραμορφωμένου ευρωπαϊκού ανθρώπου, εις το όνομα του αθεϊσμού, του πολιτισμού, του αντίχριστου. Δια τούτο το κύριον χρέος της Εκκλησίας μας είναι να δημιουργή τους χριστοφόρους ασκητάς. Η φωνή που πρέπει να ακούεται μέσα της σήμερα είναι: οπίσω προς τους χριστοφόρους ασκητάς, προς τους Αγίους Πατέρας! Οπίσω προς τας ασκήσεις και αρετάς των Αγίων Πατέρων! Οπίσω προς τας αρετας του αγίου Αντωνίου και Αθανασίου, του αγίου Βασιλείου και Γρηγορίου, των αγίων Χρυσοστόμου και Δαμασκηνού, των αγίων Σεργίου και Σεραφείμ (των Ρώσσων), των αγίων Σάββα, Προχάρου και Γαβριήλ (των Σέρβων) και άλλων! Διότι αύται αι θεανθρώπιναι ασκήσεις αρεταί εδημιούργησαν τον άγιον Αντώνιον, τον άγιον Γρηγόριον, τον άγιον Σάββαν. Και σήμερον, μόνον αι ορθόδοξοι ασκήσεις αρεταί ημπορούν να κάνουν αγίαν την κάθε ψυχήν και την ψυχήν ολοκλήρου του λαού μας. Εφ' όσον ο θεανθρώπινος σκοπός είναι αιώνιος και αναλλοίωτος, και τα μέσα του είναι επίσης αιώνια και αναλλοίωτα, διότι ο Ιησούς Χριστός είναι χθες και σήμερον ο αυτός και εις τους αιώνας (Έβρ. 13,8).

Εδώ είναι η διαφορά μεταξύ του ανθρωπίνου κόσμου και τοι κόσμου τοι Χριστού: το ανθρώπινον είναι πεπερασμένον και χρονικόν, το του Χριστού είναι αναλλοίωτον και αιώνιον. Η Ορθοδοξία ως ο μοναδικός φορεύς και φύλαξ του τελείου και παμφώτου Προσώπου του θεανθρώπου Χριστού πραγματοποιείται αποκλειστικώς με τα θεανθρώπινα ορθόδοξα μέσα, τας ασκητικάς εν χάριτι αρετάς, όχι με μέσα δανεισμένα από τον Ρωμαιοκαθολικισμόν ή τον Προτεσταντισμόν, διότι αυτοί είναι χριστιανισμοί κατά την έκδοσιν του υπερήφανου ευρωπαίου ανθρώπου, και όχι του ταπεινού θεανθρώπου.

Αυτήν την αποστολήν της Εκκλησίας μας διευκολύνει ο ίδιος ο θεός, διότι εις τον λαόν μας υπάρχει το ασκητικό πνεύμα, όπως το εδημιούργησεν η Ορθοδοξία δια μέσου των αιώνων. Η ορθόδοξος ψυχή του λαού μας τείνει προς τους Αγίους Πατέρας, προς τους Ορθοδόξους Ασκητάς. Η προσωπική και η οικογενειακή και ενοριακή άσκησις, και ιδίως εις την προσευχήν και την νηστείαν, είναι το χαρακτηριστικόν της Ορθοδοξίας. Ο λαός μας είναι λαός του Χριστού, λαός ορθόδοξος, διότι συνοψίζει το Ευαγγέλιον, όπως και ο Χριστός, εις τας δύο αυτάς ασκήσεις: εις την προσευχήν και την νηστείαν, και είναι πεπεισμένος ότι κάθε ακαθαρσία, κάθε ακάθαρτη σκέψις, κάθε ακάθαρτη επιθυμία, κάθε ακάθαρτον πνεύμα, ημπορεί να διωχθή εκ του ανθρώπου μόνον με την προσευχήν και την νηστείαν (Ματθ. 17,21). Ο λαός μας εις το βάθος της καρδίας του γνωρίζει τον Χριστόν και την Ορθοδοξίαν, γνωρίζει τι είναι εκείνο, το οποίον καθιστά τον ορθόδοξον άνθρωπον ορθόδοξον. Η Ορθοδοξία πάντοτε δημιουργεί ασκητικάς αναγεννήσεις, και άλλας αναγεννήσεις η Ορθοδοξία δεν αναγνωρίζει.

Οι ασκηταί είναι οι μόνοι Ιεραπόστολοι της Ορθοδοξίας. Ο ασκητισμός είναι η μόνη ιεραποστολική σχολή της Ορθοδοξίας. Η Ορθοδοξία είναι άσκησις και ζωή, δια τούτο μόνον με την άσκησιν και την ζωήν κηρύττει και πραγματοποιεί την ιεραποστολήν της. Να αναπτυχθή ο ασκητισμός, ο προσωπικός και εκκλησιαστικός, -αυτό πρέπει να είναι η εσωτερική Ιεραποστολή της Εκκλησίας μας μέσα εις τον λαόν μας. Η ενορία πρέπει να γίνη ασκητικόν κέντρον. Αλλά αυτό ημπορεί να το κόμη μόνον εφημέριος-ασκητής. Η προσευχή και η νηστεία, η εκκλησιαστική ζωή της ενορίας, η λειτουργική ζωή -αυτά είναι τα κύρια μέσα της Ορθοδοξίας, με τα οποία επιδρά αναγεννητικώς επάνω εις τους ανθρώπους. Η ενορία, η ενοριακή κοινότης πρέπει να αναγεννηθή, και εν τη φιλοχρίστω και φιλαδέλφω αγάπη να διακονή ταπεινά τον Χριστόν και όλους τους ανθρώπους με πραότητα και ταπείνωσιν, με θυσίαν και αυταπάρνησιν. Και η διακονία αυτή οφείλει, να διαποτίζεται και να τρέφεται από την προσευχήν και την λειτουργικήν ζωήν. Αυτό είναι το βασικόν, το απαραίτητον. Αλλ' όλα αυτά απαιτούν ως προϋπόθεσιν: το να γίνουν οι ίδιοι οι αρχιερείς μας, οι ιερείς μας και οι μοναχοί μας ασκηταί, και δι' αυτό: Του Κυρίου δεηθώμεν.

(1923) Π. Ιουστίνος Πόποβιτς
www.apostoliki-diakonia.gr

©2010 orthmad.gr | Web development by Integrated ITDC