Αρχική > News > Συζήτηση με έναν έφηβο (Mέρος B΄)

Συζήτηση με έναν έφηβο (Mέρος B΄)

Τί χρειάζεται η προσευχή, αφού ο Θεός γνωρίζει καλύτερα από μας τις ανάγκες μας;
Για τα υλικά αγαθά καλύτερα θα ήταν να μην προσευχόμαστε καθόλου. Ο Θεός «βρέχει επί δικαίους και αδίκους» (Ματθ. 5,45). Ο Θεός, ως πατέρας όλων, φροντίζει γενικώς για όλα τα παιδιά Του. Ο Χριστός μάλιστα υποσχέθηκε ότι αναλαμβάνει την πλήρη κάλυψη των υλικών αναγκών, όσων αγωνίζονται για τη σωτηρία τους. Είχε πει «ζητάτε πρώτα τη βασιλεία του Θεού και όλα τα επίγεια αγαθά θα σας προσφερθούν» (Ματθ. 6,33). Στο «Πάτερ ημών» έχουμε μόνον ένα αίτημα για υλικά αγαθά (τον άρτον ημών τον έπιούσιον) ενώ τα υπόλοιπα έξι αναφέρονται σε πνευματικά αγαθά.
Τα πνευματικά αγαθά, όμως, χρειάζεται να τα ζητήσουμε, για να μας τα δώσει ο Θεός. Με τη βία ό Θεός δεν μας αγιάζει. Ό Θεός σέβεται την ελευθερία μας και δεν μας εξαναγκάζει να ακολουθήσουμε το δρόμο Του. Άν δεν του ζητήσουμε να έλθει μέσα μας (έλθέ και σκήνωσον έν ήμΐν), δεν έρχεται. Λέει ό Θεός στην Αποκάλυψη του Ιωάννη του Ευαγγελιστή (Άποκ. 3,20): «Να, στέκομαι στη θύρα και χτυπώ. Εάν κανείς ακούσει τη φωνή μου και ανοίξει τη θύρα, τότε θα εισέλθω στον οίκο της ψυχής του και θα δειπνήσω μαζί του και αυτός μαζί μου». Ένα βασικό πνευματικό αίτημα είναι ή κάθαρση από τα πάθη (καθάρισον ημάς από πάσης κηλίδας). Άλλο αίτημα είναι ή ανάπτυξη των αρετών, όπως ή αγάπη, ή ταπείνωση, η διάκριση, ή αγνότητα, ή αφιλοχρηματία. Όταν ζητούμε τα πνευματικά αγαθά, δείχνουμε πώς μας ενδιαφέρει να γίνουμε ευάρεστοι στον Θεό. Με την προσευχή σβήνουμε από την ψυχή μας την έλξη των ματαιοτήτων του κόσμου αυτού, βλέπουμε καθαρότερα το εσωτερικό της ψυχής μας και μετανοούμε για τα λάθη μας. Κυρίως η προσευχή μας οδηγεί να αγαπήσουμε πιο πολύ τον Χριστό και να νοσταλγούμε την αγάπη Του.

Πώς μπορεί κανείς να προσεύχεται για τους εχθρούς του;
Στη ζωή μας δεν πρέπει να θεωρούμε έχθρό κανέναν συνάνθρωπο μας. Εχθρός είναι ό κακός εαυτός μας και ό διάβολος που τον χρησιμοποιεί, για να μας πειράξει. Ό ταπεινός, όσο κι αν τον κακολογήσουν, δεν οργίζεται ούτε νευριάζει, αλλά δείχνει υπομονή, αγάπη και ανεξικακία. Όταν κάποιος μας αντιπαθεί ή μας εχθρεύεται και βλέπουμε να μην «πάει καλά» κάπου στη ζωή του, εμείς δεν πρέπει να χαιρόμαστε με το κακό του, αλλά αντίθετα να λυπόμαστε και να προσευχόμαστε στον Θεό να τον βοηθήσει να ξεπεράσει αυτή τη συγκεκριμένη δυσκολία του. Κι όταν τον βλέπουμε να πάει καλά στη ζωή του, να μην επιτρέπουμε να αναπτύσσεται μέσα μας ή ζήλια και ό φθόνος, αλλά να προσευχόμαστε ό Θεός να τον βοηθήσει να αξιοποιήσει ότι καλό έχει απ' Αυτόν για τη σωτηρία του. Όταν προσευχόμαστε γι' αυτόν που θέλει να μας κάνει κακό, ό Θεός στέλνει τη χάρη Του και εμείς ωφελούμαστε και ό εχθρός μας. Αν δεν προσευχηθούμε γι' αυτόν, ίσως ή κακία του μεγαλώσει πιο πολύ και βλάψει κι άλλους ανθρώπους κι εμάς περισσότερο.

Γιατί ο Θεός δεν απαντά πάντοτε στις προσευχές μας;
Το παιδί όταν ζητά από τον πατέρα του κάτι, πάντοτε το παίρνει; Αν ό πατέρας του διαπιστώσει ότι αυτό που του ζητά είναι ωφέλιμο, θα του το δώσει την κατάλληλη στιγμή, αν όμως είναι βλαβερό ή επικίνδυνο, δεν θα του το δώσει ποτέ. Όταν του ζητά ένα κομπιούτερ, θα του το δώσει, όταν διαπιστώσει, ότι είναι αναγκαίο για τη μόρφωση του. Όταν του ζητά μηχανάκι και ξέρει ότι είναι ανώριμο και επιπόλαιο, καθυστερεί μέχρι να ωριμάσει.
Έτσι και ό ουράνιος Πατέρας μας άπαντα πάντοτε θετικά στα σωστά αιτήματα μας. Τα πραγματοποιεί, όμως, όταν έλθει ή κατάλληλη στιγμή. Πολλές φορές καθυστερεί, για να μας προσφέρει κάτι καλύτερο από αυτό που ζητάμε. Αν, όμως, Του ζητάμε βλαβερά, τότε από αγάπη δεν ικανοποιεί το αίτημα μας. Αν π.χ. ζητάς από τον Θεό να σε κάνει καλό άνθρωπο, σίγουρα θα σε βοηθήσει, και μάλιστα μυστικά. Αν είσαι, όμως, εγωιστής και ζητάς πνευματική προκοπή που θα σου αυξήσει τον εγωισμό, τότε ό Θεός δεν σου άπαντα. Αν ζητάς να μην πεθάνει ένα προσφιλές πρόσωπο και ό Θεός γνωρίζει ότι ό θάνατος του είναι προς αιώνια ωφέλεια του, τότε δεν θα σε ακούσει.
Οι άγιοι και οι αγιαζόμενοι, που σκέφτονται κατά Θεόν και έχουν ταπείνωση, έχουν παρρησία προσευχής και ζητούν πάντα το συμφέρον της ψυχής. Οι αμαρτάνοντες εμπαθείς άνθρωποι όντας αμετανόητοι ζητούν συνήθως από τον Θεό πράγματα που θα ικανοποιήσουν τα πάθη τους. Είναι δυνατόν ό καλός Θεός να τους ακούσει και να βλάφτουν;
Αν ό Θεός άμεσα μας έδειχνε τη σωστή λύση στα διλήμματα μας και τη συμφέρουσα λύση στα προβλήματα μας, θα κινδυνεύαμε εμείς, λόγω της κακίας και του εγωισμού μας, να τα βάζουμε μαζί Του και να τον κατηγορούμε με τις πρώτες δυσκολίες. Αυτό το βλέπουμε στην κοινωνία μας, όπου πολλά ανώριμα παιδιά αποδίδουν αστήρικτα την οιαδήποτε αποτυχία τους στους γονείς τους.

Πολλές φορές βλέπω κάποιους που κάνουν "μεγάλους σταυρούς" να μην είναι σωστοί στη ζωή τους. Τί συμβαίνει;
Γενικώς δεν είναι σωστό να είμαστε αυστηροί στους συνανθρώπους μας. Ο Χριστός είπε «μην κατακρίνετε για να μην κατακριθείτε, γιατί με όποια κρίση κρίνετε θα κριθείτε και με όποιο μέτρο μετράτε θα μετρηθείτε» (Ματθ. 7,1.2).
Πιθανόν αυτοί να βρίσκονται στη μεταστροφή και στα πρώτα στάδια της πνευματικής ζωής και να μην διόρθωσαν όλες τις πλευρές της ζωής τους. Κάποια στιγμή ό Θεός θα τους ωθήσει να προχωρήσουν. Πιθανόν να είναι υποκριτές και ή προσευχή τους να είναι τυπική και επιδεικτική. Αυτοί δεν έχουν βαθιά μετάνοια και αλλαγή ζωής προς το θέλημα του Θεού. Και αυτοί είναι παιδιά του Θεού και ό Θεός θα τους δώσει ευκαιρίες διόρθωσης. Καλό είναι, όταν βλέπουμε τέτοιες περιπτώσεις, να προσευχόμαστε ό Θεός αυτούς να τους φωτίζει και να τους οδηγεί στο σωστό δρόμο κι εμάς να μάς καθοδηγεί στην ταπεινοφροσύνη και σ' όλες τις αρετές της πνευματικής ζωής.

του Άρχιμ. Μαξίμου Παναγιώτου

©2010 orthmad.gr | Web development by Integrated ITDC