Αρχική > News > Τι είναι οι Πεντηκοστιανοί;

Τι είναι οι Πεντηκοστιανοί;

Ας δούμε το θέμα ιστορικά. Πενήντα μέρες μετά την Ανάσταση του Χριστού εκπληρώθηκε η υπόσχεση Του στους Μαθητές και Αποστόλους, ότι δεν θα τους αφήσει μόνους άλλα θα στείλει Άλλον Παράκλητο, το Άγιο Πνεύμα, για να τους οδηγεί στην Αλήθεια και να μείνει μαζί τους αιώνια (Ίωάν. 16,13). Πραγματικά, καθώς οι Μαθητές ήσαν συγκεντρωμένοι στα Ιεροσόλυμα, ήλθε το Άγιο Πνεύμα και γέμισαν με τη Χάρη Του (βλέπε Πράξεις 2ο κεφ.). Η κάθοδος Του έγινε αισθητή με τη μορφή πύρινης γλώσσας πάνω στο κεφάλι κάθε Μαθητή. Μετά, βγήκαν να κηρύξουν στο λαό που ήταν συγκεντρωμένος εκεί, οπότε συνέβη το εξής παράδοξο: Οι ακροατές, που κατάγονταν από διάφορα έθνη, άκουγαν ο καθένας στη γλώσσα του το κήρυγμα των Αποστόλων. Αποτέλεσμα: Εκείνη την ήμερα βαπτίσθηκαν 3.000 άνθρωποι. Έτσι, η Εκκλησία μετά τη Πεντηκοστή φανερώθηκε στον κόσμο με τη νέα της μορφή, παρουσιάσθηκε σαν Σώμα Χριστού, με κεφαλή τον Χριστό και μέλη όσους βαπτίζονται.
Μέχρι τότε ο κόσμος βρισκόταν σε σύγχυση, θυμηθείτε τον πύργο της Βαβέλ. Οι ανθρώπινες κοινωνίες είχαν διασπασθεί. Με την Πεντηκοστή καταργούνται αυτά, αφού το Άγιο Πνεύμα "εις ενότητα πάντας εκάλεσε" και γεννήθηκε ένα καινούργιο έθνος, ο νέος λαός του Θεού, που περιλαμβάνει όλα τα έθνη, και αυτός ο λαός είναι ένα Σώμα, όπως είπαμε, είναι μία μεγάλη Οικογένεια που λέγεται Εκκλησία.
Έτσι, η Εκκλησία συνέχισε να πορεύεται σαν Σώμα Χριστού μέσα στην Ιστορία.
Αρχικά, κατά τους τρεις πρώτους αιώνες σκληροί διωγμοί τραυμάτισαν την Εκκλησία και οδήγησαν στο μαρτύριο έντεκα εκατομμύρια Μάρτυρες, Μέλη Της. Παρά ταύτα, η Εκκλησία αντί να αδυνατίζει και να εξαφανιστεί, γινόταν όλο και πιο δυνατή και όλο και περισσότερες ψυχές των κουρασμένων από την ειδωλολατρία ανθρώπων την εμπιστεύονταν.
Τα μεγαλύτερα, όμως, τραύματα η Εκκλησία τα δέχθηκε από τα ίδια τα παιδιά Της με τη μορφή των αιρέσεων, όπως είχαν προειδοποιήσει οι Απόστολοι (βλέπε Β' Πέτρου 2, 1). Μέλη της Εκκλησίας, ακόμη και άνθρωποι που είχαν αφιερώσει τον εαυτό τους στο Χριστό, κληρικοί, Ιερείς και Αρχιερείς, π.χ. Άρειος, Νεστόριος, Μακεδόνιος, πλήγωσαν την Εκκλησία με τις ιδέες τους και δημιούργησαν αυτονομημένες ομάδες πολεμώντας την Μητέρα τους Εκκλησία. Παρά ταύτα, η Εκκλησία συνέχισε να πορεύεται και πέρασε την πρώτη χιλιετία ενωμένη. Έτσι, φθάνουμε στο έτος 1054, οπότε συνέβη η διάσπαση από την Εκκλησία του λεγόμενου Δυτικού τμήματος με αρχηγό τον Πάπα της Ρώμης. Αργότερα, κατά τον 16ο αιώνα, το έτος 1517, παρουσιάσθηκε στη Δύση ένα καινούργιο φαινόμενο, ο Προτεσταντισμός, σαν αντίδραση στη διαφθορά τού Παπισμού. Αντί όμως να διορθώσει τα λάθη του Παπισμού και να επιστρέψει στη Μία Εκκλησία απ' όπου είχε αποστατήσει ο Παπισμός, τι έκανε ο Προτεσταντισμός; Προχώρησε μόνος του και εξελίχθηκε σε μια αυτόνομη θρησκευτική κίνηση με αυτοτελή οργάνωση αλλά και ρευστή διδασκαλία, μη συγκεκριμένη. Αυτή η εξέλιξη είχε φοβερά αποτελέσματα για τους Προτεστάντες: Αρνήθηκαν την Εκκλησία, δήλωσαν πως δεν χρειάζεται πια και στη θέση της, υποστήριξαν, ότι αρκεί μόνο η αγία Γραφή. Και ακόμη όρισαν, πως καθένας μόνος του μπορεί να ερμηνεύει την αγία Γραφή, ατομικά. Έτσι, η αυθαίρετη ερμηνεία της Αγ. Γραφής οδήγησε σε πολλαπλές διασπάσεις, στον πραγματικό κατακερματισμό του Προτεσταντισμού. Δημιουργήθηκαν από τότε μέχρι σήμερα εκατοντάδες ομάδες πιστεύοντας σε τελείως διαφορετικές δοξασίες και μάλιστα πολλές φορές αντίθετες μεταξύ τους, παρά το ότι κρατούν στα χέρια την ίδια Αγ. Γραφή.
Μία από τις ομάδες αυτές που διασπάσθηκαν από τον Προτεσταντισμό είναι και οι σημερινοί λεγόμενοι Πεντηκοστιανοί καθώς και οι εκ μέρους σχετικές ομάδες, όπως η λεγόμενη "Ελευθέρα Αποστολική Εκκλησία της Πεντηκοστής" κ.ά. Αυτοί διαφοροποιούνται από τους Προτεστάντες και λέγονται Πεντηκοστιανοί, επειδή πιστεύουν, ότι στις ομάδες τους συμβαίνει τακτικά η Πεντηκοστή των Αποστόλων και στους οπαδούς τους κατεβαίνει το Άγιο Πνεύμα και μιλάνε ξένες γλώσσες και προφητεύουν όπως οι Απόστολοι. Όμως τέτοιες αντιλήψεις δεν έχουν καμία σχέση με την παλαιότερη εμπειρία αιώνων Εκκλησιαστικής ζωής. Οι Πεντηκοστιανοί παρουσιάστηκαν στην ιστορία για πρώτη φορά στην Αμερική μετά το έτος 1900. Αμέσως άρχισε ή διάσπαση. Δεν τα κατάφεραν ούτε στην ενότητα της διοίκησης ούτε στην ενότητα της διδασκαλίας. Άρα, δίκαια μπορούμε να πούμε, πως το πνεύμα που υπάρχει στους Πεντηκοστιανούς, και το όποιο αντί να τους ενώνει τους διαιρεί, δεν μπορεί να είναι το Άγιον Πνεύμα των Αποστόλων και της Εκκλησίας που "εις ενότητα πάντας εκάλεσε", αλλά μάλλον κάποιο άλλο πνεύμα, πνεύμα πλάνης και εγωϊσμού. Κατά τα άλλα, οι Πεντηκοστιανοί πιστεύουν τα ίδια με τους Προτεστάντες (άλλες ομάδες Προτεσταντών είναι και οι Λεγόμενοι Ευαγγελικοί), χωρίς βέβαια αυτό να είναι απόλυτο γιατί υπάρχουν και διαφορές μεταξύ τους. Οι μεγαλύτερες πλάνες τους είναι οι έξης:

1. Λένε, ότι η Εκκλησία του Χριστού μετά το θάνατο των Αποστόλων αποστάτησε και μετά τον 4ο αιώνα εξαφανίστηκε. Επανιδρύθηκε μετά το έτος 1900 από τους Πεντηκοστιανούς.
Αυτά όμως είναι αντίθετα με τα λόγια του Χριστού που διαβεβαίωσε, ότι θα είναι μαζί με την Εκκλησία Του όλες τις ήμερες μέχρι το τέλος των αιώνων και «πύλαι άδου ού κατισχύσουσιν αυτής» (Ματθ. 16,18).
2. Απορρίπτοντας την ιστορική Εκκλησία, απορρίπτουν συγχρόνως και όλη την Ιερή Εκκλησιαστική διδασκαλία, τις αποφάσεις των Οικουμενικών Συνόδων καθώς και την αυθεντική ερμηνεία της Αγ. Γραφής από τους Αγίους Πατέρες της Εκκλησίας. Ερμηνεύουν την Αγ. Γραφή ανάλογα με τις προσωπικές τους πεποιθήσεις.
Αντίθετα, ο Απ. Παύλος μάς διδάσκει, πως η «Εκκλησία είναι στύλος και εδραίωμα της αληθείας» (Α' Τιμ. 3,15), που σημαίνει,
3. Ότι η Εκκλησία εκφράζει την αλήθεια που διαβάζουμε στην Αγία Γραφή. Η Εκκλησία με απόφαση της όρισε ποιά βιβλία αποτελούν την Αγ. Γραφή. Για παράδειγμα, μέχρι και τον 5ο αι. η Αποκάλυψη του Ιωάννου δεν συμπεριλαμβανόταν στον κανόνα των γνησίων βιβλίων της Αγ. Γραφής. Η Εκκλησία με απόφαση της στην εν Καρθαγένη Σύνοδο το έτος 419 όρισε να θεωρείται η Αποκάλυψη γνήσιο βιβλίο της Καινής Διαθήκης. Ποιός Πεντηκοστιανός μπορεί σήμερα να το αμφισβητήσει αυτό, ότι δηλ. η Αποκάλυψη είναι γνήσιο βιβλίο της Αγ. Γραφής; Κανείς. Κι όμως, αμφισβητεί και απορρίπτει όχι ένα βιβλίο αλλά ολόκληρη την Εκκλησία που όρισε το βιβλίο αυτό ως γνήσιο καθώς όρισε και ολόκληρη την Αγ. Γραφή. Είναι δυνατόν η Εκκλησία να έφτιαξε ένα βιβλίο και μάλιστα το πιο άγιο βιβλίο Της που να καταργεί τον εαυτό Της;

Απορρίπτουν το κατ' εξοχήν Ιερό Μυστήριο, την Θεία Λειτουργία και λένε, ότι το Σώμα και το Αίμα τού Χριστού είναι σύμβολα. Αντίθετα, το Ευαγγέλιο λέει, ότι ο Άρτος και ο Οίνος όντως είναι Σώμα και Αίμα Χριστού, διότι γράφει, «τούτο εστί το Σώμα μου, τούτο εστί το Αίμα μου» και δεν λέει συμβολίζει (Ματθ. 26, 26-27. Μάρκ. 14, 22. Λουκ. 22,19. Α' Κορ. 11, 24-29). Ή ακόμη λένε, πώς είναι Σώμα και Αίμα ή δεν είναι, ανάλογα με την πίστη του κάθε πιστού, δηλ. αν το πιστεύει ο πιστός είναι και εάν δεν το πιστεύει δεν είναι (βλέπε περισσότερα στο βιβλίο Πεντηκοστιανοί και Ορθοδοξία, π. Αντωνίου Αλεβιζόπουλου, Αθήνα 1995), αυτές όμως οι τοποθετήσεις το λιγότερο που μπορούμε να πούμε είναι, ότι δεν είναι σοβαρές.
Έχουν ψεύτικες προφητείες. Στην εφημερίδα "Χριστιανισμός" πού είναι το επίσημο όργανο της "Ελευθέρας Αποστολικής Εκκλησίας της Πεντηκοστής" στην Ελλάδα, με ημερομηνία 1-1-1991 ισχυρίζονται, ότι μέσα στη δεκαετία τού 1990 θα συμβούν τρία πολύ μεγάλα γεγονότα. Πρώτο, η αρπαγή της εκκλησίας, δεύτερο, θα έρθει ό Αντίχριστος και τρίτο, θα γίνει ο τρίτος παγκόσμιος πόλεμος (βλέπε, έφημ. "χριστιανισμός", αριθμ. φύλλου 73, Ιανουάριος 1991, σελ. 1, 4. Για περισσότερη ενημέρωση βλέπε το τεύχος: Πεντηκοστιανών κακοδοξίες, π. Βασιλείου Γεωργόπουλου, καθηγητού Πανεπιστημίου, Αθήνα 2004). Επίσης, στην ίδια εφημερίδα, με ημερομηνία Ιούλιος 1991, σελ. 6, λένε, "ότι ο αρχηγός του ευρωπαϊκού κράτους θα είναι ο Αντίχριστος και στο τέλος του 1992 θα δούμε το πρόσωπο του". Μία ακόμη ψευδοπροφητεία. Φυσικά τίποτα από αυτά δεν πραγματοποιήθηκε, για να επιβεβαιωθεί ο λόγος του Κυρίου, ότι οι ψευδοπροφήτες θα αποκαλύπτονται από τους καρπούς τους (Ματθ. 7,15 - 20).
Λένε, ότι ο Χριστός θα ξανάρθει κατά τη Δεύτερη Παρουσία Του για την αρπαγή, για να "αρπάξει" την Εκκλησία Του, εννοείται μόνο όσους είναι Πεντηκοστιανοί, και να βασιλέψει πάνω στη γη για χίλια χρόνια ακριβώς, ούτε ένα παραπάνω ή παρακάτω, δηλαδή, έχουν και χιλιαστικές αντιλήψεις, ενώ η αλήθεια είναι πώς ο αριθμός χίλια στην άγ. Γραφή είναι συμβολικός. Και μετά, λένε, πως θα ξανάρθει και πάλι για 3η φορά για να κρίνει τον κόσμο, άρα μιλάνε και για Τρίτη Παρουσία τού Χριστού, αντίθετα από το Ευαγγέλιο.
Χαρακτηριστικό γνώρισμα των Πεντηκοστιανών είναι ο κυρίαρχος ρόλος που διαδραματίζει το πρόσωπο του ιδρυτή κάθε ομάδας καθώς και το ενθουσιαστικό στοιχείο ή καλύτερα να πούμε το παραλήρημα που εκδηλώνεται στις συγκεντρώσεις τους με το υποτιθέμενο "βάπτισμα του άγιου Πνεύματος", κορυφαίες εκφράσεις του όποιου είναι δήθεν γλωσσολαλιά, οι προφητείες, ο εκστασιασμός κ.ά. Πιστεύουν πως όποιος δεν μιλήσει ξένες γλώσσες δεν είναι αναγεννημένος και άρα δεν θα σωθεί.
Η "γλωσσολαλιά" των Πεντηκοστιανών δεν είναι το χάρισμα της Αποστολικής Εκκλησίας. Λέγοντας, πως όποιος δεν "γλωσσολαλεί" δεν θα σωθεί, προκαλούν ένα είδος ψυχολογικού καταναγκασμού στα μέλη τους πού οι καημένοι προσπαθούν με διάφορες τεχνικές οπωσδήποτε να "γλωσσολαλήσουν". Όμως ο Απ. Παύλος έχει αντίθετη γνώμη, γράφει: Το χάρισμα της γλωσσολαλιάς δεν ήταν για όλους (βλέπε: Α' Κορ. 12, 8.10. 30). Αλλά και σε όποιον είχε δοθεί, αυτό δεν ήταν απόδειξη ότι έχει σωθεί, διότι λέει, ότι το χάρισμα της γλωσσολαλιάς δόθηκε για τους άπιστους, για να πιστέψουν και όχι για τους πιστούς, όπως λανθασμένα λένε οι Πεντηκοστιανοί, (βλέπε Α' Κορ. 14, 22). Επίσης μας λέει, ότι το χάρισμα της γλωσσολαλιάς, όπως και τα άλλα χαρίσματα θα καταργηθούν (βλέπε Α' Κορ. 13, 8). Ήδη, σύμφωνα με τη μαρτυρία του Αγ. Ιωάννου του Χρυσοστόμου, από τον 4ο αιώνα είχε εκλείψει. Έτσι και στη σημερινή Αληθινή, Αποστολική και Ιστορική Εκκλησία των 2.000 ετών δεν υπάρχει, για τον απλούστατο λόγο, διότι δεν χρειάζεται, δεν είναι απαραίτητο σήμερα για τη διάδοση του Ευαγγελίου, υπάρχουν πολλοί άλλοι τρόποι.
Η Ορθόδοξη Εκκλησία σήμερα αποτελεί την αδιάκοπη ζωντανή παρουσία του Χριστού στον κόσμο. Μόνο Αυτή μπορεί να αποδείξει την από την Αποστολική περίοδο μέχρι σήμερα συνέχεια Πίστεως, Λατρείας και διαδοχής Ιερωσύνης. Η Ορθόδοξη Πίστη δεν είναι ένα χθεσινό κατασκεύασμα, δεν είναι ιδεολόγημα μιας κίνησης και μάλιστα των νεωτέρων χρόνων αλλά είναι η ίδια η Αποστολική παρακαταθήκη (Γαλάτ. 1, 11-12, Α' Κορ. 15,1-3). Όχι οποιοσδήποτε αρχηγός ή "ποιμένας" αιρετικής ομάδας αλλά και «εάν ακόμα άγγελος από τον ουρανό κηρύξει σε σας άλλο ευαγγέλιο διαφορετικό από εκείνο που σας κηρύξαμε, ας είναι ανάθεμα» λέει ο απόστολος Παύλος (προς Γαλατάς επιστολή 1, 8-9).

Στη συνέχεια, σας προσφέρω μία περιληπτική ενθύμηση των Οικουμενικών Συνόδων της Εκκλησίας, διότι η Εκκλησία από την αρχή εκφράζεται Συνοδικά, σύμφωνα με το παράδειγμα των αγίων Αποστόλων (βλέπε Αποστολική Σύνοδο, Πράξ. 15, 6 και έξης).

1η Οικουμενική Σύνοδος: Έτος 325, Νίκαια της Βιθυνίας, έλαβαν μέρος 318 Επίσκοποι, καταδίκασε τη διδασκαλία του Αρείου, ότι ο Υιός και Λόγος του Θεού είναι κτίσμα και όχι Ομοούσιος με τον Πατέρα. Κανόνισε τον εορτασμό του Πάσχα. Συνέταξε τα πρώτα άρθρα του Συμβόλου της Πίστεως.
2η Οικουμενική Σύνοδος: Έτος 381, Κωνσταντινούπολη, έλαβαν μέρος 150 Επίσκοποι, καταδίκασε την αίρεση του Μακεδόνιου, που δίδασκε ότι το Άγιον Πνεύμα είναι κτίσμα και όχι Ομοούσιον με τον Πατέρα και τον Υιό. Συμπλήρωσε και τα υπόλοιπα άρθρα του Συμβόλου της Πίστεως.
3η Οικουμενική Σύνοδος: Έτος 431, Έφεσος, έλαβαν μέρος 200 Επίσκοποι, καταδίκασε τον Νεστόριο, που δίδασκε ότι η Μητέρα του Χριστού γέννησε απλόν άνθρωπο που αργότερα ενώθηκε-συγκατοίκησε με τον Θεό Λόγο. Όρισε, ότι η Μαριάμ έτεκε τον Θεόν Λόγον κατά σάρκα, άρα είναι και ονομάζεται Θεοτόκος, και όποιος δεν την αποδέχεται Θεοτόκον δεν αποδέχεται την Θεότητα του εξ Αυτής γεννηθέντος Ιησού.
4η Οικουμενική Σύνοδος: Έτος 451, Χαλκηδόνα, έλαβαν μέρος 630 Επίσκοποι, καταδίκασε τον Μονοφυσιτισμό του αιρεσιάρχη Ευτυχούς για τον Χριστό και διετύπωσε ορθόδοξα το Χριστολογικό δόγμα.
5η Οικουμενική Σύνοδος: Έτος 553, Κωνσταντινούπολη, έλαβαν μέρος 165 Επίσκοποι, καταδίκασε τον Ωριγενισμό και τις αιρέσεις που προήλθαν από το Νεστοριανισμό και το Μονοφυσιτισμό.
6η Οικουμενική Σύνοδος: Έτος 680, Κωνσταντινούπολη, έλαβαν μέρος 289 Επίσκοποι, καταδίκασε την αίρεση του Μονοθελητισμού.
7η Οικουμενική Σύνοδος: Έτος 787, Νίκαια Βιθυνίας, έλαβαν μέρος 367 Επίσκοποι, καταδίκασε την ιδέα του εικονισμού της άυλης Αγίας Τριάδος αλλά και εξέφρασε την θεολογία για την εικονογράφηση του Χριστού, της Παναγίας και των Αγίων σαν κάτι που είδαμε, βάσει κυρίως της διδασκαλίας του Αγ. Ιωάννου του Δαμασκηνού αλλά και όλης της προγενέστερης παράδοσης περί των αγίων Εικόνων.

Επίσης, το έτος 879 συγκλήθηκε στη Κωνσταντινούπολη μεγάλη Σύνοδος, η οποία επικύρωσε τις αποφάσεις της 7ης Οικουμενικής και καταδίκασε το Φιλιόκβε, που μόλις είχε αρχίσει να επιβάλλεται στη Δύση, καταδίκασε επίσης τις αιρετικές δοξασίες των Συνόδων του Καρλομάγνου στη Φραγκφούρτη (794) και το Άαχεν (809).
Ακόμη, το 1341 μεγάλη Σύνοδος στη Κων/πολη δογμάτισε για την άκτιστη Ουσία και τις άκτιστες Ενέργειες του Θεού και καταδίκασε τον αιρετικό Βαρλαάμ τον Καλαβρό που δίδασκε χτιστές τις Ενέργειες του Θεού και χτιστή την Θεία Χάρη, δοξασίες που μέχρι σήμερα πιστεύουν οι Παπικοί - Ρωμαιοκαθολικοί, οι Προτεστάντες και φυσικά οι αποσπασθέντες απ' αυτούς Πεντηκοστιανοί, οι οποίοι ουδέποτε τις έχουν καταδικάσει μέχρι σήμερα.
Οι αποφάσεις αυτές έγιναν δεκτές από ολόκληρη την Εκκλησία.
Είμαστε ελεύθεροι να διαλέξουμε την Πίστη μας, εάν όμως θέλουμε να είμαστε αληθινοί Χριστιανοί Μέλη της Μιας, Αγίας, Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας, δεν μπορούμε να διαφωνούμε με τα παραπάνω.
Και κάτι ακόμη, τελευταίο: βρισκόμαστε στην ευχάριστη θέση να αναγγείλουμε μία πολύ μεγάλη Ευλογία του Κυρίου. Ήδη, αδέλφια μας που για διάφορους λόγους είχαν βρεθεί στις ομάδες "Εκκλησία της Πεντηκοστής", άρχισαν να επιστρέφουν στην Μία Εκκλησία. Κατάλαβαν πόσο πληγώθηκαν φεύγοντας από την Μάνα Ορθόδοξη Εκκλησία μας, μετανόησαν και είναι τώρα μέλη του Σώματος του Χριστού.

©2010 orthmad.gr | Web development by Integrated ITDC