Αρχική > News > Το νόμιμο έγκλημα των αμβλώσεων. Σκέψη δεύτερη – για τον κατήφορο που είναι στρωμένος με «καλές προθέσεις».

Το νόμιμο έγκλημα των αμβλώσεων. Σκέψη δεύτερη – για τον κατήφορο που είναι στρωμένος με «καλές προθέσεις».

Υπάρχει το έγκλημα της έκτρωσης λόγω ανεπιθύμητης σύλληψης. Υπάρχει όμως και ένα πιο περίεργο έγκλημα, εκείνο που καταλήγει στην έκτρωση παρά τις καλές προθέσεις για σύλληψη. Ας περιορίσουμε την αναφορά μας σε εκείνες ακριβώς τις εκτρώσεις, που παραδόξως καταλήγουν να τις επιλέγουν άνθρωποι που ήθελαν εξαρχής παιδί.


(A) Η ζωή στη μήτρα τις πρώτες 12 εβδομάδες: Πώς άραγε σκληροκαρδούμε και νομιμοποιούμε στη συνείδησή μας το έγκλημα της αφαίρεσης αυτής της ζωής;

Όταν ήμασταν παιδιά και σκεπτόμασταν όνειρα αθώα, τα πράγματα ήταν πολύ ξεκάθαρα, ευθεία και άδολα μέσα μας. «Ο μπαμπάς αγαπάει και σέβεται τη μαμά, η μαμά αγαπάει και σέβεται το μπαμπά, και οι δυό τους με αγαπούν και με προστατεύουν. Γιατί άραγε να μαλώνουν ή να μη με αγαπούν;» Η απάντηση που πέρναμε από τους μεγαλύτερους ήταν ανυπόφορη και μισητή: «είναι περίπλοκο να στο εξηγήσω»!

Κάπως έτσι αθώα ξεκινάς τα δικά σου όνειρα να κάνεις παιδιά. Και ο Καλός Θεός είτε ευλογεί κατά το δικό Του θέλημα, είτε επιτρέπει τα πράγματα να συμβούν κατά το δικό Σου θέλημα. Και ξεκινάς την θαυμαστή πορεία των εννιά μηνών, όπου θα πορεύεσαι παρέα με μία νέα αιώνια ψυχή, που δειλά-δειλά αποκτά τρόπο να καρδιοχτυπά, να τρέφεται, να στέκεται, να ανιχνεύει, να αντιλαμβάνεται και να ζει μέσα στον υλικό τούτο κόσμο.

Στην πορεία που θα διαβείς, έχει στροφές και σταυροδρόμια. Εκεί στέκονται Σειρήνες, ντυμένες γιατροί και μαιευτήρες και γενετιστές. Ψιθυρίζουν φόβους, ποσοστά, χρωματοσώματα, πιθανότητες. Δεν αναφέρονται ποτέ σε μικρούς ανθρώπους, παρά σε γονιμοποιημένα ωάρια, ή σε εμβρυακές μορφές. Μιλάνε για αντικείμενα που θα περάσουν από ποιοτικό έλεγχο και αν δεν τα κρίνουν κατάλληλα (κι ας ομολογούν ότι η κρίση τους έχει πιθανότητες λάθους), σου προτείνουν να τα καταστρέψεις – αλλιώς γιατί κάθεσαι τάχα και τα ελέγχεις; Με εξαίρεση την ευθεία οδό, όλες οι στροφές και τα σταυροδρόμια που διαβαίνεις σε φοβερίζουν και σε παρακινούν να στρίψεις προς τον Καιάδα!

Στο διάβα του δρόμου, κινδυνεύεις να ξεχάσεις ότι γεννάς ζωή, ως συνδημιουργός και συνεργάτης του Δημιουργού, και αρχίζεις να νομίζεις ότι φοράς και συ ντοκτορίστικη ποδίτσα ερευνητή και συμμετέχεις σε μία, εργοστασιακή σχεδόν, διαδικασία παραγωγής της «άρτιας» (κατά το «άρειας») φυλής.

Υπάρχει και η πιο δύσκολη και σκληρή εκδοχή της αρχικής ερώτησης, εκείνη που καλείσαι να απαντήσεις αν τυχόν ανακαλύψεις, έστω με σχεδόν βεβαιότητα, ότι το κυοφορούμενο παιδί που δημιουργείται δεν είναι όπως το ήθελες, αρτιμελές και ευφυές και εύμορφο.

Οι σειρήνες τότε σού ψιθυρίζουν πως θα είναι γολγοθάς και μαρτύριο για το ίδιο το παιδί, γολγοθάς και μαρτύριο για σένα και τους γύρω σου. Πως θα είναι ένας διαρκής θρήνος, άλλοτε γοερός και άλλοτε σιωπηλός. Πως για σένα έτσι θα ξεκινήσει η εποχή της αιώνιας ερώτησης «γιατί (σε μένα) Θεέ μου;», που θα τυραννεί την ψυχή και θα τριβελίζει το νου και θα κατατρώγει τα σωθικά σου.

Οι σειρήνες εξ αριστερών θα σου δείξουν την «καλή ζωή» που αρνείσαι να ζήσεις για τον εαυτό σου, επειδή θέλεις σώνει και καλά να φέρεις μία προβληματική ύπαρξη στον κόσμο. Μία «καλή ζωή» με ανεμελιά, με οικονομική άνεση, με ταξείδια, με κοινωνική αποδοχή, με διασκέδαση, με χαμόγελα και γέλια. Όχι με τα δάκρυα που ο κουφός και πείσμων εγωισμός σου ετοιμάζεται να πλημμυρίσει την καρδιά σου.

Και για να σε αποτελειώσουν, οι σειρήνες εκ δεξιών θα σου πουν πως μόνος σου θα τιμωρείσαι μιά ζωή, γιατί ήθελες να ικανοποιήσεις τον υπερφίαλο εγωισμό σου, που άφησες να γεννηθεί μία ύπαρξη που θα υποφέρει τόσο η ίδια, όσο και θα καταστρέψει και τις ζωές τριγύρω της, μόνο και μόνο επειδή με εγωιστικό σου πείσμα αρνείσαι να πράξεις «συνετά» και να ακούσεις τη συμβουλή του επιστήμονα που θέλει τάχα το καλό σου (και το θάνατο του αγεννήτου παιδιού σου).

Όμως θα περάσουν ίσως λίγα χρόνια, και μετά θα σταθείς κι εσύ (και όλοι μας ανεξαιρέτως) μπροστά στον Κριτή των Όλων. Και τότε, αν βρεθείς να έχεις αποδεχθεί μέσα σου τις φωνές των σειρήνων και δεν έχεις μετανιώσει γι’αυτό –μη γένοιτο!-, τότε θα είναι η δική σου σειρά να σε ρωτήσει ένα μικρό παιδί μία ευθεία και άδολη ερώτηση «γιατί έλεγες πως με ήθελες, αλλά μετά υπέγραψες να με κομματιάσουν πριν δω το φως του ήλιου, κι ας μην ήσουν σίγουρος ότι θα σου είμαι βάρος;». Η καρδιά σου το γνωρίζει καλύτερα, αδελφέ μου, πως το μόνο που θα καταφέρεις να ψελλίσεις για απάντηση, θα είναι η ίδια φράση που μισούσες όταν σου έλεγαν και σένα «είναι περίπλοκο να στο εξηγήσω»!

Μόνο αν προσδεθείς σα νέος Οδυσσέας με τα δεσμά της φρόνησης, της ταπείνωσης και της προσευχής, μόνο αν μείνεις σταθερά δεμένος στο Πλοίο της εκκλησίας και της μυστηριακής ζωής, θα καταφέρεις να περάσεις την ψυχή σου ατραυμάτιστη, άφθορη και ξεζάλιστη από τις σειρήνες των γενετιστών. «Και μη εισενέγκης ημάς εις πειρασμόν».


(B) Η ζωή στη μήτρα μεταξύ 12ης και 24ης εβδομάδας Πώς στεριώνουμε το δικαίωμά μας, να θεωρούμε αιτία εκτελέσεως και θανατικής καταδίκης τις ενδείξεις σοβαρής ανωμαλίας;

Στα λίγα παιδιά μας που θα φιλοξενήσουμε στο μητρικό σπιτάκι, θα ζητήσουμε να τα ξαναδούμε κατά τη 12η εβδομάδα τους, μήπως και δεν μας αρέσουν. Μήπως είναι περισσότερο άγγελοι παρά άνθρωποι. Γιατί εμάς δε μας αρέσει να κάνουμε παρέα με αγγέλους που έχουν την εμφάνιση συνδρόμων όπως του Down.

Αν ήμασταν καθισμένοι στο έδρανο του κατηγορούμενου, άραγε θα δεχόμασταν ποτέ ως δίκαιο να μας καταδικάσουν με βάση απλές ενδείξεις; Δεν θα θέλαμε να είναι βέβαιος εκείνος ο δικαστής που πιθανολογεί πάνω στο φτωχό μας σωματάκι; Αν υπήρχε 1% πιθανότητα να βγούμε αθώοι, δεν θα γαντζωνόμασταν σφιχτά πάνω της, ελπίζοντας έστω στην τελευταία υπόνοια μιάς χαραμάδας για ελπίδα; Και πώς θα νιώθαμε απέναντι στο δικαστή που θα μας έστελνε στην καταδίκη και τη σφαγή, απλά κοιτάζοντας ένα άψυχο κομμάτι χαρτί που γράφει ποσοστά λάθους; Άραγε δεν θα ευχόμασταν κάθε ερινύα του κόσμου να τον κατατρέχει αιώνια;

Και τί άραγε θα έπρεπε να συμβαίνει, ακόμη κι αν οι απλές ενδείξεις θα τρέπονταν σε αδιάσειστες αποδείξεις;

Πότε ακούστηκε ότι εκτελέστηκε άνθρωπος επειδή κάποιοι άλλοι προέβλεψαν ότι θα έβλαπτε κάποιον;

Πότε δεχθήκαμε ήσυχα στην καρδιά μας ότι σφάζουμε κάποιον χωρίς να τον ρωτήσουμε, για το δικό του καλό;

Πότε στέρεψε η ανοχή μας στην αδυναμία του άλλου;

Πώς να δεχθούμε ως Ορθόδοξοι Χριστιανοί την ακατονόμαστη ανομία ότι θα μας έβλαπτε μία τέτοια γέννηση;


Πιστεύουμε άραγε στον Ζώντα Θεό που έπλασε μάτια στον εκ γενετής τυφλό, που σήκωσε από τα σάβανα νεκρό τεσσάρων ημερών, που ανέστησε εαυτόν σε σώμα νέας κτίσης; Αν θέλει ο Θεός, και το διαγνωσμένο θέλημά Του το αλλάζει!

Αλλά κι αν δεν θέλει, τότε η προσευχή ας γυμνάσει τα μάτια της ψυχής μας, ώστε να δούμε το στεφάνι της υπομονής που έχει πλεγμένο για μας. Να! Δίπλα μας στέκεται ο Αγωνοθέτης Κύριος, με το στεφάνι στα χέρια, περιμένει να βαδίσουμε το δρόμο της αρετής και να αξιωθούμε να τον αγκαλιάσουμε, σαν γνήσια παιδιά του Πατέρα της απροϋπόθετης αγάπης και της εθελοντικής αυτοθυσίας.

©2010 orthmad.gr | Web development by Integrated ITDC