Αρχική > News > Ἀπὸ τὰ Σεπτεμβριανὰ τοῦ 1955 στὸν νέο Ὀθωμανισμὸ…

Ἀπὸ τὰ Σεπτεμβριανὰ τοῦ 1955 στὸν νέο Ὀθωμανισμὸ…

Tὰ τραγικὰ γεγονότα τῆς 6ης καί 7ης Σεπτεμβρίου 1955, ἀπὸ τὰ ὁποῖα ξεκίνησε ὁ ξεριζωμὸς καὶ ἡ συρρίκνωση τοῦ Ἑλληνισμοῦ τῆς Κωνσταντινουπόλεως, δὲν ἦσαν ἕνα τυχαῖο καὶ μεμονωμένο γεγονός. Ἦταν αποτέλεσμα μακροχρονίου σχεδιασμοῦ, τὸν ὁποῖο τηρεῖ ἀπαρέγκλιτα τὸ τουρκικὸ κράτος στὰ ἐθνικά του θέματα,παρὰ τὴ συνεχὴ ἐναλλαγὴ κυβερνήσεων. Ἀπὸ τὸ 1914, ὅταν ἄρχισε ἡ γενοκτονία τῶν Μικρασιατῶν, καὶ μὲ ἀποκορύφωμα τὸ 1919, ὅταν ἄρχισε ἡ γενοκτονία 350.000 Ἑλλήνων Ποντίων, μέχρι καὶ σήμερα ἡ πολιτικὴ τοῦ τουρκικοῦ ἐθνικισμοῦ ἔχει δύο σταθεροὺς ἄξονες:

α) Τὴ δημιουργία ὁμοιογενοῦς ἐθνικοῦ κράτους μὲ τὴν ἐξόντωση ἢ ἐκδίωξη τῶνΧριστιανικῶν μειονοτήτων ( Ἑλλήνων, Ἀρμενίων,Ἀσσυρίων κ.ἄ.).
β) Τὴν ἐπέκταση τῆς στρατιωτικῆς,οἰκονομικῆς καὶ πολιτικῆς ἐπιρροῆς τῆς Τουρκίας πρὸς ὅλες τὶς κατευθύνσεις καὶ κυρίως πρὸς τὸν ἐδαφικὸ χῶρο τοῦ Ἑλληνισμοῦ. Χαρακτηριστικὸ παράδειγμα ἡ εἰσβολὴ τοῦ Ἀττίλα στὴν Κύπρο τὸ 1974.

Στὴν ἐπίτευξη τῶν τουρκικῶν στόχων δυστυχῶς ἔχει βοηθήσει κατὰ καιροὺς ἡ ἀφέλεια, ἡ ἱστορικὴ ἀμνησία καὶ ἡ ἐσφαλμένη κρίση τῆς ἑλληνικῆς πλευρᾶς. Κάθε ὑποχώρησή μας δὲν ἐκλαμβάνεται ἀπὸ τὴν Ἄγκυρα ὡς φιλικὴ σχέση μεταξὺ γειτόνων, ἀλλὰ ὡς ἔνδειξη ἀδυναμίας. Ἡ Τουρκία εἴτε ὡς Ὀθωμανικὴ εἴτε ὡς Νεοτουρκικὴ εἴτε ὡς Κεμαλικὴ εἴτε ὡς Νεοοθωμανικὴ τῆς σημερινῆς περιόδου ἀποθρασύνεται κάθε φορὰ ποὺ οἱ ἁρμόδιοι γιὰ τὶς τύχες τοῦ Ἑλληνισμοῦ δείχνουν ἀδυναμία καὶ ὑποχωρητικότητα.Αὐτὸ μᾶς δείχνει καὶ ἡ προϊστορία τῶν Σεπτεμβριανῶν τοῦ 1955. Θυμίζω τὰ ἱστορικὰ γεγονότα:

Κατὰ τὴν περίοδο 1928-1932 ὁ Ἐλ. Βενιζέλος καλλιέργησε τὴν ἑλληνοτουρκικὴ φιλία μὲ τὸν Κεμὰλ Ἀτατούρκ.Ἡ ἀνταμοιβή μας ἦταν τὸ «βαρλὶκ βεργκισί». Δηλαδὴ κατὰ τὴ διάρκεια τοῦ Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου οἱ πολυάριθμοι Ἕλληνες τῆς Πόλης φορολογήθηκαν ὑπέρογκα καὶ ἄδικα. Ὅποιος δὲν μποροῦσε νὰ πληρώσει ἀπεστέλλετο σὲ κάτεργα γιὰ καταναγκαστικὰ ἔργα καὶ πολλοὶ πέθαναν ἀπὸ τὶς κακουχίες. Τὸ 1952 ἡ Ἑλλὰς σὲ ἔνδειξη φιλίας πρὸς τοὺς γείτονες ἐπέτρεψε τὴ λειτουργία τουρκόφωνου Γυμνασίου στὴ Θράκη μὲ τὸ ὄνομα τοῦ ΤούρκουΠροέδρου τῆς Δημοκρατίας Τζελὰλ Μπαγιὰρ καὶ –κακῶς ὡς ἀπεδείχθη- ἀνάγκασε ὅλους τοὺς Μουσουλμάνους τῆς Δυτικῆς Θράκης νὰ μαθαίνουν τὴν τουρκικὴ γλώσσα. Ἡ ἀνταμοιβή μας ἦταν τὰ Σεπτεμβριανὰ τοῦ 1955. Ἡ ἱστορία ἔχει καὶ συνέχεια. Τὸ 1999, μετὰ τὸν φονικὸ σεισμὸ στὴν Κωνσταντινούπολη, ὁ λαός μας ἐπέδειξε τὴ χριστιανικὴ ἀλληλεγγύη του καὶ κάποιοι ὑπεραισιόδοξοι καλλιέργησαν τὴν λεγόμενη «διπλωματία τῶν σεισμῶν» μὲ τὴν ἐλπίδα νὰ ἐπιτύχουν βελτίωση τῶν σχέσεων. Ἡ ἀνταμοιβή μας ἦλθε στὰ ἀμέσως ἑπόμενα χρόνια μὲ τὶς συνεχεῖς ἀμφισβητήσεις τῶν ἐδαφικῶν, θαλασσίων καὶ ἐναερίων δικαίων μας, μὲ προκλήσεις στὴ Δ.Θράκη, μὲ τὴν προβολὴ τῆς θεωρίας τῶν δύο κρατῶν στὴν Κύπρο καὶ μὲ τὸν Νέο Ὀθωμανισμὸ τῶν κ.κ. Ἐρντογὰν καὶ Νταβούτογλου.

Κάτι ποὺ πρέπει πάντα νὰ προσέχουμε εἶναι ἡ συνήθης τουρκικὴ τακτικὴ τῆς «προβοκάτσιας», δηλαδὴ τῶν σκηνοθετημένων ἐπεισοδίων.

Τὸν Σεπτέμβριο τοῦ 1955 ὅλα ἄρχισαν ὅταν ἐξερράγη μία βόμβα στὸν αὐλόγυρο τοῦ Τουρκικοῦ Προξενείου στὴ Θεσσαλονίκη, τὸ ὁποῖο θεωρεῖται ὡς ἡ οἰκία ποὺ γεννήθηκε ὁ Κεμὰλ Ἀτατούρκ. Σὲ ἐλάχιστες ὧρες οἱ ἐφημερίδες στὴν Κωνσταντινούπολη κυκλοφόρησαν μὲ πηχυαίους τίτλους, ἄρα κάποιος τοὺς εἶχε προειδοποιήσει. Ὁ ὄχλος ἐφοδιάσθηκε μὲ ὁμοιόμορφους ξύλινους λοστούς, ἄρα κάποιο συντονιστικὸ κέντρο ὐπῆρχε πίσω ἀπὸ τὸ σπάσιμο τῶν ἑλληνικῶν καταστημάτων, τοὺς βιασμοὺς καὶ τὴ θανάτωση τοῦ μοναχοῦ Χρυσάνθου. Ὅπως ἀπεδείχθη τὴ βόμβα τὴν εἶχε βάλει σκοπίμως ἕνας ὑπάλληλος τοῦ Τουρκικοῦ Προξενείου, ὁ ὁποῖος μετὰ ἀπὸ λίγες δεκαετίες ἀνταμείφθηκε μὲ τὴ θέση τοῦ Νομάρχη στὴν Τουρκία!

Ἡ μέθοδος τῆς σκηνοθεσίας ἐπανελήφθη καὶ τὸν Ἰανουάριο τοῦ 1996, ὅταν ἡ δῆθεν τυχαία προσάραξη ἑνὸς τουρκικοῦ φορτηγοῦ πλοίου ὁδήγησε στὴν κρίση τῶν Ἰμίων.
Ἡ τουρκικὴ ἐξωτερικὴ πολιτικὴ χρησιμοποιεῖ ὁρισμένες σταθερὲς μεθόδους, γι’ αὐτὸ καλὸ εἶναι νὰ μελετοῦμε τὴν ἄλλη πλευρὰ καὶ νὰ προλαμβάνουμε ὅσα μποροῦμε. Ὡς Χριστιανοὶ Ὀρθόδοξοι καὶ δημοκρατικοὶ πολίτες δὲν ἔχουμε μίσοςἢ ἐχθρότητα πρὸς τὸν ἁπλὸ Τοῦρκο πολίτη.
Ἔχουμε ὅμως σοβαρὲς ἐνστάσεις καὶ ἀνησυχίες ὅταν διαβάζουμε τὶς σαφεῖς καὶ δημοσιευμένες δηλώσεις τῶν ὀπαδῶν τοῦ Νέου Ὀθωμανισμοῦ, ὁ ὁποῖος ἀποτελεῖ τὴν ἐπίσημη πολιτικὴ τῆς Ἄγκυρας σήμερα. Ὅπως παρατηρεῖ εὔστοχα ὁ Τουρκολόγος Καθηγητὴς Νεοκλῆς Σαρρῆς, οἱ Τοῦρκοι προαναγγέλλουν δημοσίως τὰ σχέδια καὶ τὶς ἀπειλές τους.

Διαβάζουμε, λοιπόν, τὰ σχέδια τοῦ Ὀθωμανισμοῦ στὸ βιβλίο τοῦ Τούρκου Ὑπουργοῦ Ἐξωτερικῶν Ἀχμὲτ Νταβούτογλου, τὸ ὁποῖο μεταφράσθηκε καὶ στὰ ἑλληνικά. Λέγεται «Τὸ Στραηγικὸ Βάθος - Ἡ Διεθνὴς θέση τῆς Τουρκίας» καὶ ἐξεδόθη στὴν Ἀθήνα τὸ 2010 ἀπὸ τὶς ἐκδόσεις ΠΟΙΟΤΗΤΑ. Ἡ ἀρχικὴ ἔκδοση ἔγινε στὰ τουρκικὰ τὸ 2001. Ὁ Νταβούτογλου, Πανεπιστημιακὸς καὶ Διεθνολόγος πέραν τῆς σημερινῆς του ἰδιότητας, πιστεύει ὅτι ἡ Τουρκία πρέπει νὰ ἔχει ἔντονη καὶ πολύμορφη παρουσία στὰ Βαλκάνια, στὸν Καύκασο καὶ στὴ Μέση Ἀνατολή, νὰ ἐνταχθεῖ στὴν Εὐρώπη παραμένοντας μία ἡγετικὴ δύναμη στὸν Ἰσλαμικὸ κόσμο, νὰ διατηρήσει τὸν στρατό της στὴν Κύπρο ἔστω κι ἂν δὲν μείνει οὔτε ἕνας τουρκοκύπριος, νὰ διδάξει πόσο καλὴ ἦταν ἡ Ὀθωμανικὴ περίοδος γιὰ τοὺς ὑποδούλους λαοὺς καὶ νὰ ἀξιοποιήσει τὶς μουσουλμανικὲς κοινότητες καὶ μειονότητες τῆς περιοχῆς ὥστε νὰ παρεμβαίνει δυναμικά. Εἶναι χαρακτηριστικὸ τὸ ἀπόσπασμα τοῦ Νταβούτογλου, μὲ τὸ ὁποῖο ὁμολογεῖ ὅτι αὐτὰ ποὺ ἔκαναν στὴν Κύπρο θέλουν νὰ τὰ ἐπαναλάβουν καὶ στὴν ἑλληνικὴ Θράκη. Γράφει στὴ σελίδα 200 τὰ ἑξῆς: «Οἱ δύο σημαντικοὶ βραχυπρόθεσμοι καὶ μεσοπρόθεσμοι στόχοι τῆς ἐξωτερικῆς πολιτικῆς τῆς Τουρκίας στὰ Βαλκάνια εἶναι ἡ ἰσχυροποίηση τῆς Βοσνίας καὶ τῆς Ἀλβανίας μέσα σ’ ἕνα πλαίσιο σταθερότητας καὶ ἡ δημιουργία ἑνὸς διεθνοῦς νομικοῦ πλαισίου ποὺ θὰ θέσει ὑπὸ τὴν προστασία του τὶς ἐθνικὲς μειονότητες τῆς περιοχῆς. Στὸ νομικὸ αὐτὸ πλαίσιο ἡ Τουρκία πρέπει νὰ ἐπιδιώκει συνεχῶς τὴν ἐξασφάλιση ἐγγυήσεων ποὺ θὰ τῆς παρέχουν τὸ δικαίωμα παρέμβασης στὰ ζητήματα ποὺ ἀφοροῦν τὶς μουσουλμανικὲς μειονότητες τῶν Βαλκανίων. Ἡ νομιμότητα τῆς ἐπέμβασης τῆς Κύπρου (σ.σ. ἐννοεῖ τὸν Ἀττίλα τοῦ 1974), ποὺ ἀποτελεῖ ἕνα ἐντυπωσιακὸ παράδειγμα στὴ σύγχρονη ἐποχή, κατέστη δυνατὴ ἐντὸς ἑνὸς τέτοιου εἴδους νομικοῦ πλαισίου»!

Αὐτὴ εἶναι ἡ σκληρὴ πραγματικότητα καὶ ἂν θέλουμε νὰ μὴν ἐπαναληφθοῦν τὰ Σεπτεμβριανὰ τοῦ 1955 καὶ ὁ Ἀττίλας τοῦ 1974 ὀφείλουμε νὰ σταματήσουμε τὶς μονομερεῖς ὑποχωρήσεις μας (π.χ. ἀφελληνισμένα σχολικὰ βιβλία) καὶ τὶς γλυκανάλατες «ἑλληνοτουρκικὲς προσεγγίσεις» ποὺ ἐνθαρρύνουν τὸν Νέο Ὀθωμανισμό.

Κωνσταντίνος Χολέβας
Περιοδικό ΠειραΪκή Εκκλησία τευχ. 207

©2010 orthmad.gr | Web development by Integrated ITDC