Αρχική > News > 13η Ἡμέρα τῶν ΕΟΡΤΙΩΝ στὸν Ἅγιο Ἐλευθέριο – ὁδοῦ Ἀχαρνῶν

13η Ἡμέρα τῶν ΕΟΡΤΙΩΝ στὸν Ἅγιο Ἐλευθέριο – ὁδοῦ Ἀχαρνῶν





13η Ἡμέρα ΕΟΡΤΙΩΝ 2021. Τὸ πρωὶ ἔγινε Ὀρθρος καὶ θεία Λειτουργία. Τὸ ἀπόγευμα, μετὰ τὸν Ἑσπερινό, ἔγινε Ἱερὰ Παρἀκληση στὸν Ἅγιο Πορφύριο τὸν Καυσοκαλυβίτη.





Ὁμιλητὴς σήμερα ἦταν ὁ Πανοσιολογιώτατος Ἀρχιμανδρίτης π. Βασίλειος Παπανικολάου, ἀδελφὸς τῆς Ἵ. Μονῆς Σπαρμοῦ Ὀλύμπου Ἐλασσῶνος, ὁ ὁποῖος μίλησε μὲ θέμα: «Ὁ φιλοκαλικὸς Γέροντας τῆς Κοζάνης, π. Νεόφυτος Σκαρκαλᾶς». Ἡ ὁμιλία συνοδεύτηκε μὲ ταινία μικροῦ μήκους, ἀφορῶσα στὴν ζωὴ τοῦ Γέροντα Νεοφύτου.



«Ὁ π. Νεόφυτος ἦταν πράγματι φιλοκαλικὸς καὶ μὲ τὴν ἔννοια ὅτι ἔφερε τὸν μοναχισμὸ στὴν Κοζάνη. Ἀπὸ μικρὸς εἶχε μεγάλη ἀγάπη πρὸς τὴν Ἐκκλησία. Στὴ θεία Λειτουργία πήγαινε ἀπὸ νωρὶς καὶ βοηθοῦσε τὸν ἱερέα. Ἀπὸ 16 ἐτῶν ἀνέλαβε ψαλτήρι καὶ διακόνησε σὲ πολλὰ ἀναλόγια γιὰ 40 ὁλόκληρα χρόνια. Ἡ φωνή του ἦταν γλυκειὰ καὶ συνέπαιρνε τοὺς ἀνθρώπους. Ὁ Καθηγητὴς Παν/μίου Π.Β.Πάσχος ἔλεγε: Ἔψαλα κατὰ καιροὺς σὲ πολλὰ ἀναλόγια, ἀλλὰ στὰ αὐτιά μου εἶχα πάντα τὴν γλυκειὰ φωνὴ καὶ τὸ ὕφος τοῦ πρώτου μου δασκάλου, ποὺ ἄγγιζε τὴν καρδιὰ κάθε πιστοῦ. Ὅταν ἔψαλλε ὁ δάσκαλός μου, δὲν ἄκουγες τὴν μουσική, ἄκουγες τὴν καρδιὰ νὰ ψάλλει.



Δύο πρόσωπα ἐνέπνευσαν στὸν π. Νεόφυτο τὴν ἀγάπη γιὰ τὸν μοναχισμό. Ἡ κ. Σουλτάνα, μετέπειτα μοναχὴ Μακρίνα, καὶ ὁ Γέροντας Γαβριὴλ Διονυσιάτης.





Ὅταν τελείωσε ἡ πρώτη ἐπιστράτευση ἐνόψει τοῦ γερμανοϊταλικοῦ πολέμου, ἔφυγε γιὰ τὸ Ἅγιο Ὄρος. Ὅμως οἱ γονεῖς του τὸν πῆραν ἀπὸ κεῖ βίαια καὶ τὸν πάντρεψαν. Ὅμως ἡ ἀγάπη του γιὰ τὸ Ἅγ. Ὄρος παρέμεινε ζωντανὴ. Στὰ χρόνια τοῦ πολέμου καὶ στὴν δεύτερη ἐπιστράτευση παρακαλοῦσε τὸν Θεὸ νὰ τὸν φυλάξει νὰ μείνει καθαρός, ὅπως καὶ ἔγινε, γιατὶ ἤθελε νὰ ἱερωθεῖ.



Σταθμὸς στὴν ζωή του ἦταν ὁ πρόωρος θάνατος τῆς γυναίκας του. Πόνεσε πολύ, ἀλλὰ τότε ἐπανῆλθε ὁ μοναχισμὸς στὴν ζωή του. Ἐγκαταβίωσε σὲ μοναστήρι τῆς Κοζάνης ὡς ἁπλὸς μοναχὸς καὶ στὴν συνέχεια χειροτονήθηκε διάκονος καὶ πρεσβύτερος. Διορίστηκε σὲ χωριὰ τῆς Κοζάνης, τὰ ὁποῖα γιὰ τὸν π. Νεόφυτο ἔγιναν τόπος ἀσκήσεως. Ὡς κληρικὸς ἦταν φιλακόλουθος. Ἀγαποῦσε τὶς ἀκολουθίες καὶ προσπαθοῦσε νὰ τὶς ἐντάξει στὸ ἐνοριακὸ πρόγραμμα. Ἰδιαίτερα ἀγαποῦσε τὴν θεία Λειτουργία. Ἀγαποῦσε τὴν μελέτη καὶ τὴν προσευχή. Προσευχόταν πολλὲς ὧρες καὶ ἰδιαίτερα τὸ βράδυ. Ἦταν νηστευτὴς αὐστηρός, ἐλεήμων καὶ πολὺ φιλόξενος.



Εἶχε ἐκκλησιαστικὸ πνεῦμα καὶ ἔτρεφε σεβασμὸ στὰ πρόσωπα καὶ τοὺς θεσμούς. Ἦταν ὑπάκουος στὸν Μητροπολίτη καὶ τὸν ἐσέβετο.
Ὡστόσο συκοφαντήθηκε καὶ ἀπὸ ἐκκλησιαστικοὺς καὶ ἀπὸ κοσμικοὺς. Τὶς συκοφαντίες τὶς ἀντιμετώπιζε μὲ ταπείνωση καὶ ὑπομονή. Ἔλεγε χαρακτηριστικά: οἱ συκοφάντες μας εἶναι εὐεργέτες μας.

Αὐτὸ ὅμως ποὺ τὸν ἔκανε πολὺ γνωστὸ ἦταν τὸ μυστήριο τῆς ἐξομολογήσεως. Πολλοὶ ἄνθρωποι εὕρισκαν ἀνάπαυση στὸ πετραχήλι του. Ἐθεωρεῖτο αὐστηρὸς πνευματικός. Ἀκολουθοῦσε τοὺς κανόνες προσαρμόζοντάς τους στὶς ἀνάγκες τῆς κάθε ψυχῆς. Ἤθελε τὴν ὑπακοὴ καὶ δὲν ἀγαποῦσε τὶς δικαιολογίες στὴν ἐξομολόγηση. Ἔλεγε: ὁ πνευματικὸς ἔχει τρεῖς ἰδιοτητες, εἶναι γιατρός, δικαστὴς καὶ πατέρας.



Δὲν ἀγαποῦσε τὴν ἀργολογία. Ἦταν πάντα προσεκτικός, δὲν ἔλεγε περιττά. Ὅταν ἡ συζήτηση ἐκτρεπόταν, ἄρχιζε νὰ ψάλλει.
Εἶχε πολλὴ ἀγάπη, τὴν ὁποία σκορποῦσε γύρω του. Ἦταν αἰσιόδοξος, ζωντανός, αὐθόρμητος καὶ διακριτικός. Ὁ Θεὸς τοῦ χάρισε καὶ τὴν διόραση, μεταξὺ πολλῶν ἄλλων δωρεῶν. Νὰ ἔχουμε τὴν εὐχή του».





Ἀκολούθησε Ἐνοριακὸ Ἀρχονταρίκι. Ὁ π. Γεώργιος συζήτησε μὲ τὸ ἀκροατήριο θέματα ὀρθοδόξου πνευματικότητος.

Στὴν συνέχεια τελέσθηκε Μικρὸ Ἀπόδειπνο μετὰ Χαιρετισμῶν στὴν Ὑπεραγία Θεοτόκο καὶ Μονολόγιστη Εὐχὴ ὑπὲρ καταπαύσεως τῆς πανδημίας. Οἱ ἐκδηλώσεις τῆς ἡμέρας ἔκλεισαν μὲ Δοξολογία καὶ βραδινὴ θεία Λειτουργία. Λειτουργὸς ἦταν ὁ π. Τιμόθεος Ἀγγελῆς, Προϊστάμενος τοῦ Ἱεροῦ Προσκυνηματικοῦ Ναοῦ Ἀναστάντος Χριστοῦ Σπάτων τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Μεσογαίας καὶ Λαυρεωτικῆς, ὁ ὁποῖος μίλησε μὲ θέμα: «Γέροντας Νεκτάριος Βιτάλης».







©2010 orthmad.gr | Web development by Integrated ITDC