Αρχική > News > Oὐκ οἴδατε τί αἰτεῖσθε

Oὐκ οἴδατε τί αἰτεῖσθε

Ο Κύριος μας Ιησούς Χριστός, μας είπε σήμερα το Ευαγγέλιο, πορευόταν στα Ιεροσόλυμα και μαζί Του και οι δώδεκα μαθητές Του. Πορευόταν δε για τελευταία φορά στην πόλη αυτή. Πάμε κι εμείς στα Ιεροσόλυμα, αδελφοί. Πάμε, όχι τοπικά• γιατί, μπορεί να είσαι εδώ στον ναό ή και σπίτι σου και όμως να είσαι κοντά στα Ιεροσόλυμα. Και δυνατόν να πας στα Ιεροσόλυμα και όμως να είσαι μακριά από την ιερή αυτή πόλη. Δεν είναι ο τόπος αλλά ο τρόπος• Ο Αδάμ στον παράδεισο ήταν και όμως έπεσε και αμάρτησε και ο Ιώβ καθόταν στην κοπριά, αλλά υμνούσε το Θεό. Το βλέπουμε αυτό στο σημερινό Ευαγγελικό ανάγνωσμα: Ενώ ο Χριστός μιλούσε για τα πάθη Του, για το μαρτύριο Του, δύο μαθητές Του, οι υιοί του Ζεβεδαίου, ο Ιάκωβος και ο Ιωάννης, άλλα σκέπτονταν και άλλα ζητούσαν. Νομίζοντας ότι ο Χριστός στα Ιεροσόλυμα που πηγαίνει τώρα θα έχει δόξα κοσμική, ότι θα ανεβεί στον επίγειο βασιλικό θρόνο του Δαβίδ, τον πλησίασαν και του είπαν: «Δες μας -είπαν- να καθίσουμε ο ένας δεξιά Σου και ο άλλος αριστερά Σου». Δεν είχαν νοήσει σωστά τα λόγια του Κυρίου, γιατί δεν είχαν λάβει ακόμη Άγιο Πνεύμα. Ο Χριστός τους μιλούσε για τον θάνατο Του και αυτοί σκέπτονταν δόξες και τιμές. Έτσι και εμείς: Γίνεται θεία Λειτουργία, περνούν τα Άγια, προτρέπει ο ιερέας «Άνω σχώμεν τας καρδίας» και κράζει «Τα Σα εκ των Σων Σοι προσφέρομεν...» και ο λογισμός μας είναι σε βιοτικά πράγματα, για να μην πω ότι και αυτές τις ιερές στιγμές της θείας Λειτουργίας ο νους μας φορτίζεται με υπερήφανους και ταραχώδεις λογισμούς. Έτσι, πάλι, συμβαίνει και με τον πολύ κόσμο, αδελφοί: Ενώ μπαίνουμε στην Μεγάλη Εβδομάδα και κτυπάει το νεκροκάμπανο την Μεγάλη Παρασκευή, ο κόσμος γλεντάει και δεν νοεί να αφήσει τις ασωτίες του και τις ασέβειες του...
«Οὐκ οἴδατε τί αἰτεῖσθε», «δεν ξέρετε τί ζητάτε», είπε ο Χριστός στους δύο μαθητές Του, που Του ζήταγαν τιμές και διακρίσεις. Το ίδιο μας λέει ο Κύριος και σε πολλά δικά μας αιτήματα προσευχών. «Οὐκ οἴδατε τί αἰτεῖσθε». «Δεν ξέρετε τί ζητάτε»! «Μπορείτε να πιείτε...», είπε ο Χριστός στους μαθητές Του• «μπορείτε να πιείτε το ποτήριο που εγώ θα πιω και να βαπτιστείτε το βάπτισμα που εγώ θα βαπτιστώ;». Είναι το ποτήριο του πάθους Του, του πόνου, της θλίψης και του μαρτυρίου Του. Και «βάπτισμα» είναι το κολύμπημα στο Αίμα Του. Σαν να είπε ο Χριστός στους δύο μαθητές Του: Μη ζητάτε δόξες και τιμές αλλά μαρτύριο, Σταυρό.
Ο Χριστός μας, αδελφοί μου, διώχθηκε, βάστασε Σταυρό και μαρτύρησε. Το ίδιο και 'μείς οι μαθητές του, πρέπει να ακολουθούμε τον Αρχηγό μας στην πορεία του μαρτυρίου Του, να αίρουμε τον Σταυρό Του και να είμαστε έτοιμοι και για θάνατο ακόμη για την αγάπη Του.
Αυτό που ζήτησε ο Χριστός από τους μαθητές Του το έπραξε η Εκκλησία Του. Δεκατέσσερις χιλιάδες νήπια είναι οι πρώτοι μάρτυρες, τα νήπια που έσφαξε ο Ηρώδης για να χορτάσει την θηριωδία του. Και έπειτα, σειρά μαρτύρων, των πληγωμένων αυτών φίλων του Νυμφίου Χριστού. Όλοι αυτοί υπήκουσαν στο κέλευσμα του Χριστού, να πιουν το ποτήριο Του και να βαπτιστούν στο βάπτισμα Του. Ω Εκκλησία, που έχεις ωραίο κόκκινο φόρεμα από τα αίματα των μαρτύρων σου• «Ώς πορφύραν και βύσσον τα αίματα η Εκκλησία Σου στολισαμένη».
Πότε αυτά, αδελφοί μου; Στις εποχές των διωγμών. Αλλά πέρασαν οι διωγμοί, έφυγαν οι άθεοι Καίσαρες και η Εκκλησία, επί Μεγάλου Κωνσταντίνου, τελούσε ελεύθερα την λατρεία της. Αλλά τί; Καταργήθηκε το μαρτύριο; Δεν έχει πια ισχύ το κέλευσμα του Κυρίου μας να πιούμε το ποτήριo των βασάνων Του και να βαπτιστούμε στο βάπτισμα του Αίματος Του; Η Εκκλησία, αδελφοί μου, βρήκε άλλο τρόπο μαρτυρίου: Τον Μοναχισμό!

Είναι μαρτύριο ο Μοναχισμός; Ναι! Και μάλιστα είναι συνεχές μαρτύριο. «Κάθ' εκάστην αποθνήσκω», έλεγε ο απόστολος Παύλος, και αυτό το βιώνει καθημερινά ο μονάχος και η μοναχή, αν βέβαια ζουν κατά τις ιερές τους υποσχέσεις. Για τον άγιο Αντώνιο γράφει ο βιογράφος του Μέγας Αθανάσιος ότι «ήν εκεί (στην έρημο, δηλαδή) καθ' εκάστην μαρτύρων τη συνειδήσει». Η μοναχή πρέπει να μετέχει συνέχεια στο πάθος του Χριστού όπως το πένθιμο ένδυμά της το τίμιο ράσο της.
Μαρτύριο ο Μοναχισμός! Οι μάρτυρες σφάζονταν. Και η μοναχή σφάζει, καρφώνει το ΕΓΩ της, το υπερήφανο, το σαρκικό και το φιλάργυρο ΕΓΩ της. Η μοναχή κατάλαβε την μεγάλη θεολογία και φιλοσοφία: Ότι όλα τα κακά στον κόσμο προέρχονται από αυτά τα τρία -τον εγωισμό, την σαρκικότητα και την φιλαργυρία. Πραγματικά, αδελφοί μου! Όλα τα κακά στον κόσμο προέρχονται από αυτά τα τρία. Από τον εγωισμό πρώτα: Γιατί εσύ πάνω και όχι εγώ; Γιατί να ακούεται το δικό σου όνομα και όχι το δικό μου; Γιατί να με θίξεις και να με προσβάλλεις;... Θα σου κάνω μήνυση... Από τον εγωισμό όλα αυτά. Από την σαρκικότητα έπειτα: Να φάμε, να πιούμε, να απολαύσουμε, να ικανοποιήσουμε όλα της σάρκας τα θελήματα. Και γίνονται, λοιπόν, τα πολυέξοδα φαγητά, για να ικανοποιηθεί η γαστριμαργία μας, και γίνονται απάτες για την σαρκικότητα, και ξυλοδέρνονται σύζυγοι και χωρίζουν αντρόγυνα. Για την σάρκα όλα αυτά και τις επιθυμίες της. Και το τρίτο πάθος, η φιλαργυρία: Να αποκτήσουμε περισσότερα, κι άλλα, κι άλλα, να πλουτίσουμε, να θησαυρίσουμε.
Όλα τα κακά, αδέλφια μου, αυτά που γράφουν οι εφημερίδες, που στάζουν από αίμα, όλα προέρχονται από αυτά τα τρία πάθη, από τον εγωισμό, από την σαρκικότητα και από την φιλαργυρία. Αλλά η μοναχή νικάει τα πάθη αυτά. Τον εγωισμό τον νικάει με την υπακοή. Η μοναχή υπόσχεται την υπακοή. Δεν έχει ίδιο θέλημα, γιατί «υπακοή εστί μνήμα θελήσεως». Την σάρκα με τα άτακτα θελήματα της την νικάει με την νηστεία και την ισόβιο παρθενία της• «μοναχός εστί ηγνισμένον σώμα». Και τέλος, η μοναχή νικάει το πάθος της φιλαργυρίας με την ακτημοσύνη της, γιατί δεν έχει τίποτε δικό της.
Το να νικήσετε, αγαπητοί μου αδελφοί, τις τρεις αυτές μεγάλες κακές επιθυμίες, την επιθυμία της δόξας, της σαρκικής απόλαυσης και του πλούτου, επιθυμίες για τις οποίες χύνεται αίμα και σείεται ο κόσμος, δεν είναι εύκολο πράγμα. Θέλει αγώνα και μάλιστα ο αγώνας αυτός είναι ο δυσκολότερος απ' όλους. Εδώ είναι το μαρτύριο και εδώ φαίνονται οι δυνατοί στην πίστη. Αλλά όταν με την προσευχή ζητήσει κανείς την Χάρη του Θεού, όλα έπειτα είναι εύκολα. Και η μοναχή έρχεται εδώ στον Ναό και τρέφεται με τις ιερές Ακολουθίες• πίνει από το Άγιο Ποτήρι, που είναι πάνω στην Αγία Τράπεζα, και παίρνει την δύναμη να πιει το άλλο ποτήριο του πάθους του Χριστού, για το όποιο μίλησε σήμερα το άγιο Ευαγγέλιο, και βαδίζει, λοιπόν, με χαρά την μαρτυρική πορεία της παρθενικής ζωής. Και αν είχε η μοναχή μια δεύτερη επίγεια ζωή, αν την ρωτήσετε, πάλι μοναχή θα γινόταν, για να πίνει συνεχώς το ποτήριο του Χριστού και να βαπτίζεται συνεχώς το βάπτισμα Του, όπως το θέλησε ο Χριστός από τους μαθητές Του, καθώς μας είπε σήμερα στο άγιο Ευαγγέλιο Του.

Αλλά εγώ; Θα πει κάποιος τώρα από σας. Εγώ είμαι έγγαμος, έχω οικογένεια πώς μπορώ να ανταποκριθώ σ' αυτά τα ωραία που ζει μια μοναχή, που τις βλέπουμε σήμερα εδώ στο Μοναστήρι που ήρθαμε; Και σεις, αγαπητοί μου, και σεις οι λαϊκοί, μπορείτε άλλα και πρέπει να ζείτε τα ωραία της μοναχικής ζωής, κατά το μέτρο του δυνατού καθένας. Δεν έδωσε ο Χριστός, χριστιανοί μου, δύο Ευαγγέλια, ένα για τους μοναχούς και ένα για τους λαϊκούς. Και σεις οι λαϊκοί πρέπει να αίρετε τον Σταυρό του Κυρίου και να ζείτε σαν μοναχοί με την υπακοή στο θέλημα του Θεού και μεταξύ σας, με το να αρκείστε στα ολίγα και με την σωφροσύνη στον γάμο σας. Έτσι θα βιώνετε και σεις το ωραίο τρίπτυχο των μοναχικών αρετών, την υπακοή, την ακτημοσύνη και την παρθενία. Να πάρετε και εσείς κομποσχοίνι και να λέτε την ευχή «ΚΥΡΙΕ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΕ, ΕΛΕΗΣΕ ΜΕ»• να παρακολουθείτε τις Ακολουθίες της Εκκλησίας μας, να διαβάζετε τα άγια πατερικά βιβλία και τα ιερά Συναξάρια, να αγαπάτε τον ησυχασμό και προ παντός να εκφράζετε το πνεύμα του Μοναχισμού, που είναι το προφητικό κήρυγμα της Παλαιάς Διαθήκης. Το μήνυμα του Μοναχισμού είναι η διαμαρτυρία για την εκκοσμίκευση των χριστιανών, για την χαλάρωση των αγνών αυστηρών ηθών των πρώτων χριστιανών. Μείνετε στον κόσμο σαν έγγαμοι που είστε. Άλλα μέσα στον κόσμο που θα ζείτε να κηρύττετε με την ζωή σας το κήρυγμα του Μοναχισμού: Να αγαπάτε θερμά τον Νυμφίο Χριστό και να διαμαρτύρεστε, με την ζωή σας, σαν προφήτες, σαν άγγελοι με ρομφαία, να διαμαρτύρεστε για την διαφθορά των ορθοδόξων ηθών της φυλής μας. Και ασφαλώς μια τέτοια ζωή, μέσα στον κόσμο μάλιστα, είναι μαρτυρική, όπως μαρτύριο είναι και το βίωμα του Μοναχισμού, γιατί απαιτεί πολύ αγώνα. Και όποιος έτσι πολιτεύεται θα πρέπει να είναι έτοιμος να αντιμετωπίσει τα σχόλια και την ειρωνεία του κόσμου. Γιατί η ειρωνεία του κόσμου, αυτό είναι το μαρτύριο του σύγχρονου χριστιανού!...

Απόσπασμα από το Κυριακοδρόμιο Ευαγγελιών του Αρχ. Ιερεμίου Φούντα, Εκδ.περιοδικού «θυμίαμα», Μάνδρα Αττικής 1995.

©2010 orthmad.gr | Web development by Integrated ITDC