Αρχική > Tags > Κοινωνία

Κοινωνία

Πανελλαδικές Εξετάσεις - Παρμενίων και Αλέξανδρος (π. Δημητρίου Μπόκου)

Η θέα και μόνο του μεγάλου περσικού στρατού προκαλούσε δέος. Οι μετριότεροι υπολογισμοί τον ανέβαζαν σε εκατό χιλιάδες, οι πιο τολμηροί δεν δίσταζαν να φτάσουν στις εξακόσιες, με το ιππικό, το δυνατό χαρτί κάθε στρατού, να κινείται από δέκα μέχρι εξήντα χιλιάδες. Απέναντί τους ο Αλέξανδρος είχε να αντιτάξει μόνο πέντε χιλιάδες...

Θεέ μου, δώσε στόν παπά μας υπομονή!

Άν είναι ενεργητικός, τόν θεωρούμε υπερβολικά κουρδισμένο.
Άν είναι ήρεμος, τόν θεωρούμε τεμπέλη.
Άν έχει γκρίζα μαλλιά, τόν θεωρούμε γέρο.
Άν είναι νέος, λέμε πώς δέν έχει εμπειρία.
Άν θέλει νά κάνει αλλαγές, τόν θεωρούμε επαναστάτη.
Άν δέν θέλει νά κάνει αλλαγές, λέμε πώς δέν παίρνει πρωτοβουλίες.
Άν κηρύττει κατά τής αμαρτίας, τόν θεωρούμε φανατικό.
Άν δέν τό κάνει, λέμε πώς είναι αδιάφορος καί κοσμικός.

«Η Παναγιά μαζί σου». Αυτό να λες…

Σε άνθρωπο που πονά, μην του λες… … «κάνε υπομονή».
Δεν είναι αυτό που έχει ανάγκη να ακούσει.
Σε άνθρωπο που σου εκφράζει παράπονο, μην του λες «μην γκρινιάζεις».
Ανοίγουμε το στόμα μας και κάνουμε κακό παρά καλό.
Σε άνθρωπο που έχει κουραστεί, μην του λες, «σε καταλαβαίνω».
Εκτός αν έχεις μπει μες στα παπούτσια του.

Πέρασα τέσσερις φάσεις για να βρω την πραγματική ευτυχία!

Σε μία τηλεοπτική συνέντευξη με έναν αρκετά πλούσιο επιχειρηματία.
Ο παρουσιαστής τον ρώτησε:
«Ποιο είναι αυτό που σε έκανε να νιώθεις την πραγματική ευτυχία»;
Απάντησε:
Πέρασα τέσσερις φάσεις για να βρω την πραγματική ευτυχία. Η πρώτη αγοράζοντας πράγματα που μου χρειάζονταν... Η δεύτερη να αγοράζοντας ακριβά και μοναδικά πράγματα... Η τρίτη ιδρύοντας εταιρίες, αγοράζοντας ξενοδοχεία κai εμπορικούς πύργους...

Είμαστε άπόγονοι μονάχα τής μάνας μας...!

Κάποτε πλησίασε τόν νομπελίστα ποιητή μας Γιώργο Σεφέρη, ένας ξένος διαπρεπής συνομιλητής, «πειράζων αύτόν καί λέγων»: «Μά πιστεύετε σοβαρά ότι είστε πραγματικά άπόγονοι τού Λεωνίδα καί τού Θεμιστοκλή;».
Άπαντά ό Σεφέρης: «Όχι, είμαστε άπόγονοι μονάχα τής μάνας μας, πού μᾶς μίλησε Έλληνικά, πού προσευχήθηκε Έλληνικά, πού μᾶς νανούρισε μέ παραμύθια γιά τόν Όδυσσέα, τόν Ήρακλή, τόν Λεωνίδα καί τόν Παπαφλέσσα, καί ένιωσε τήν ψυχή της νά βουρκώνει τήν Μεγάλη Παρασκευή, μπροστά στό ξόδι τού νεκρού Θεανθρώπου!».

Αυτό που ζούμε,ίσως είναι μια κρυμμένη ευλογία

Αυτό που ζούμε,ίσως είναι μια κρυμμένη ευλογία.Ποτέ άλλοτε δεν είχε η ανθρωπότητα την ευκαιρία,να σταματήσει ολόκληρη ταυτόχρονα τον ακράτητο καλπασμό της.Να κάνει ένα απρόσμενο διάλειμμα-έστω και αναγκαστικό-από το ποδοβολητό της πάνω σε τούτο τον πλανήτη.Να κάνει ένα βήμα πίσω,να πάρει μια βαθειά ανάσα και να έρθει αντιμέτωπη με τον εαυτό της.Να κοιτάξουμε κατάματα τα λάθη μας,σαν είδος αλλά και ο καθένας μας ατομικά.Γιατί ότι βιώνουμε είναι τα λάθη μας που γύρισαν για να μας στοιχειώσουν...

Ή Κλίμαξ του Ιωάννη - Ό πνευματικός αυτός θησαυρός της Ορθοδοξίας απευθύνεται σε αληθινούς πολεμιστές και μόνον

Στην δυστοπική εποχή του ιστορικού υλισμού (σοσιαλισμού–καπιταλισμού), της παρασιτικής κατανάλωσης, του «προοδευτικού», της μετανεωτερικότητας και των «ατομικών δικαιωμάτων», της Πολιτικής Ορθότητας και της Νέας Τάξης, δηλαδή, στην εποχή της παγκοσμιοποίησης των πολυεθνικών και της διαφθοράς, βιβλία όπως ή Κλίμαξ του Ιωάννη, είναι σαν ένα διαμάντι παραπεταμένο...

«Εμένα κανείς δεν μ’ αγαπά»

Νυξ ζοφώδης και ασέληνος χαρακτηρίζει τον νου και την καρδιά των ανθρώπων που δεν μπορούν να γευτούν και να κρατήσουν στη ζωή τους την αγάπη. Όσο εκείνη πασχίζει να τους πλησιάσει, τόσο αυτοί τη βλέπουν παντού τριγύρω και τη ζηλεύουν. Και, ζηλεύοντάς τη, βυθίζονται στα πιο μαύρα σκοτάδια. Και όσο πιο μαύρα τα σκοτάδια της ψυχής, τόσο μεγαλύτερη η ανάγκη για αγάπη...

Ἀγάπη χρειαζόμαστε ὅλοι μας!!!

Στον Καναδὰ ἐφαρμόστηκε μία λαμπρὴ ἰδέα. Ἐνσωμάτωσαν τὰ γηροκομεῖα στὰ ὀρφανοτροφεῖα. Το ἀποτέλεσμα ξεπέρασε ὅλες τὶς προσδοκίες! Οἱ ἡλικιωμένοι βρῆκαν "ἐγγόνια", τὰ ὀρφανὰ γιὰ πρώτη φορὰ ἔνοιωσαν τὶ εἶναι γονικὴ ἀγάπη καὶ φροντίδα. Οἱ ἡλικιωμένοι σημείωσαν σημαντικὴ βελτίωση στὴν ὑγεία τους...

Η ζωή ενός παιδιού μέσα στην οικογένεια διαμορφώνει το μέλλον του!

Αν ένα παιδί ζει μέσα στην κριτική: Μαθαίνει να κατακρίνει.
Αν ένα παιδί ζει μέσα στην έχθρα: Μαθαίνει να καβγαδίζει.
Αν ένα παιδί ζει μέσα στην ειρωνεία: Μαθαίνει να είναι ντροπαλό.
Αν ένα παιδί ζει μέσα στην ντροπή: Μαθαίνει να αισθάνεται ένοχο.
Αν ένα παιδί ζει μέσα στην κατανόηση: Μαθαίνει να είναι υπομονετικό.
Αν ένα παιδί ζει μέσα στην ενθάρρυνση: Μαθαίνει να έχει εμπιστοσύνη.

©2010 orthmad.gr | Web development by Integrated ITDC