Archive for month: Απρίλιος, 2025

Ἡ μεγάλη τέχνη εἶναι νά βοηθήσεις τό παιδί νά πειστεῖ, ὥστε ἐλεύθερα νά κάνει τό καλό. Αὐτο εἶναι τό ζητούμενο καί ἡ δυσκολία: Πῶς θά πείσεις τό παιδάκι νά πάει στήν Ἐκκλησία. Νά τό θέλει ἀπό μόνο του νά πάει. Ὄχι νά τό καταπιέζεις: «Ὁπωσδήποτε πρέπει νά πᾶς».
Πρέπει νά τοῦ ἐξηγήσεις τί σημαίνει Ἐκκλησία. Ὅτι ἡ Ἐκκλησία εἶναι ἡ ζωή μας, ἡ τροφή μας, τό φαγητό τῆς ψυχῆ μας· ὁ Χριστός Μας, εἶναι τό Πᾶν. Χωρίς Αὐτόν δέν ζοῦμε, δέν ὑπάρχουμε, δέν ἔχουμε χαρά, δέν ἔχουμε ἐλπίδα, δέν ἔχουμε τίποτε καί δέν μποροῦμε νά κάνουμε τίποτε. Πρέπει νά καταλάβει ἡ ψυχούλα του, ὅτι δέν εἶναι δυνατόν νά ζήσει χωρίς τόν Χριστό, χωρίς τήν Θεία Χάρη, πού πηγάζει ἀπό τήν Θεία Λειτουργία.
Αὐτά πρέπει νά τά διδάξει, νά τά ἐμπνεύσει ὁ γονιός στό παιδί· καί ἡ διδαχή βεβαίως θέλει χρόνο, θέλει καί πνεῦμα, θέλει ζωτικότητα. Θέλει ἐνέργεια νά καταναλώσεις γιά νά τό δώσεις αὐτό στό παιδί νά τό καταλάβει, θέλει προπάντων πολύ προσευχή καί φυσικά πρῶτα νά τό ἔχεις βιώσει ἐσύ αὐτό πού διδάσκεις…
Ὅταν τό καταλάβει τό παιδί καί τό κάνει ἐλεύθερα, μετά δέν θά τ’ ἀφήσει ποτέ στήν ζωή του. Ποτέ δέν θά ἀφήσει πιά τήν Ἐκκλησία. Πολλοί γονεῖς μοῦ λένε:
– Πήγαινε τό παιδί μου πάτερ, μέχρι τά δεκαοχτώ, μετά σταμάτησε. Οὔτε Ἐκκλησία, οὔτε ἐξομολόγηση οὔτε τίποτα. Γιατί; Γιατί δέν εἶχε πειστεῖ, γιά τό ἀπαραίτητο τοῦ πράγματος. Πηγαινέ ἀναγκαστικά, διότι δέν μποροῦσε νά κάνει διαφορετικά.

Ἱερομ. Σάββα Ἁγιορείτου (Ὁμιλία 28 – 5 – 2010)

Ὅταν κάνετε καθαρή ἐξομολόγηση, δέν σᾶς πιάνει κανένα κακό μάτι καί καμιά κακιά γλώσσα. Ὅταν εἴμαστε ἀτείχιστοι καί χωρίς σωστή ζωή πνευματική, μᾶς πιάνουν ὅλα. Δέν χρειάζεται νά βρεθεῖ κακό μάτι, ἔχει ἕνα σωρό Δαιμόνια γύρω μας. Μᾶς πιάνουν ὅλα! Οὔτε μάγια χρειάζεται νά μᾶς κάνουν, οὔτε τίποτα.
Λοιπόν, σωστή πνευματική ζωή, κατά Θεόν ἄσκηση καί δέν μᾶς πιάνει κανένα κακό μάτι. Ποτέ ξεμάτιασμα!
Αὐτοί πού ξεματιάζουν καί αὐτές πού ξεματιάζουν ὁπωσδήποτε νά τό σταματήσουν καί νά πᾶνε νά ἐξομολογηθοῦνε. Εἶναι ἁμαρτία. Παίρνουν τή θέση τοῦ ἱερέα, εἶναι ὑπερηφάνεια. Καί δέν κάνουν καλό, κακό κάνουν, γιατί ὁ Δαίμονας τούς κοροϊδεύει. Ξέρετε τί γίνεται;
– Μά, λέει, μέ ξεμάτιασε καί ἔφυγε ὁ πονοκέφαλος.
Ἔφυγε, γιά πόσο; Γιά μερικές ὧρες.. Τήν ἄλλη μέρα πάλι τηλέφωνο, ξεμάτιασέ με. Κοροϊδεύει ὁ Διάβολος. Μᾶς κοροϊδεύει. Λίγο ἀποτραβιέται, γιά νά σέ κρατάει ἐκεῖ, στήν κακή αὐτή συνήθεια, καί τήν ἄλλη μέρα πάλι τά ἴδια. Μήν ἀφηνόμαστε, λοιπόν, νά ἐμπαιζόμαστε ἀπό τούς Δαίμονες.

Ἱερομ. Σάββα Ἁγιορείτου

Μὲ τὴ χάρη τοῦ Θεοῦ μπαίνουμε στὴν τελευταία ἑβδομάδα τῆς Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς. Τὸ Σάββατο τοῦ Λαζάρου κλείνει ἡ εὐλογημένη αὐτὴ περίοδος καὶ ἀκολουθεῖ ἡ Μεγάλη Ἑβδομάδα. Ὡς τελευταῖο πρότυπο σωτήριας μετάνοιας καὶ πνευματικοῦ ἀγώνα κατὰ τῶν παθῶν βάζει ἐνώπιόν μας ἡ Ἐκκλησία τὴν ἀσυνήθιστη μορφὴ καὶ βιοτὴ τῆς ὁσίας Μαρίας τῆς Αἰγυπτίας, ποὺ ἐπέδειξε πρωτόγνωρη ὄντως ἄσκηση ἐγκράτειας καὶ προσευχῆς (Κυριακὴ Ε΄ Νηστειῶν).

Εὔδρομο πλοῖο ἡ Ἐκκλησία, ταχύ, θωρακισμένο ἐξοπλισμένο, εὐέλικτο, ποντοπορεῖ διαπλέοντας τὴν πολυτάραχη θάλασσα τοῦ κόσμου. Χωρὶς νὰ λοξοδρομεῖ ἀπὸ τὴ θεόθεν καθορισμένη πορεία της, κλυδωνίζεται ἔντονα στὰ ἀντίθεα κύματα, στὸν πανταχόθεν ἐπεγειρόμενο ἄνεμο τῆς ἀποστασίας, στὴν παφλάζουσα τρικυμία τῆς ἀπιστίας καὶ ἀδιαφορίας, ἀλλὰ οὐδέποτε καταποντίζεται. Εὐθυδρομεῖ διηνεκῶς ἐπὶ τὸ Πάσχα, πλέει κατ’ εὐθεῖαν γραμμὴ πρὸς «τὴν ἄνω Ἱερουσαλήμ, ἐν τῇ Βασιλείᾳ τῶν Οὐρανῶν».

Μαστιζόμενοι ἀπὸ τὴν καταιγίδα τῶν πειρασμῶν, καταποντούμενοι ἀπὸ τὶς τρικυμίες τῶν παθῶν, χειμαζόμενοι ἀπὸ τὸν σάλο τῶν ἡδονῶν, δοκιμαζόμενοι παντοιοτρόπως ἀπὸ τὴ χαλεπότητα τῆς ἁμαρτίας, μία καὶ μόνο σανίδα σωτηρίας ἔχουμε μπροστά μας: Τὴν ἄμεση ἐπιβίβαση στὸ ἀσφαλὲς καὶ ἀβύθιστο καράβι τῆς Ἐκκλησίας. Τότε «πρὸς τὸ μέλλον ἐν χαρᾷ» διευθυδρομοῦμε κι ἐμεῖς. Μὲ τὴ ναυαγοσωστικὴ Κιβωτὸ τῆς Ἐκκλησίας διαπερνοῦμε ἀκίνδυνα τὰ κύματα τῶν πταισμάτων μας, πού, ὑψωμένα ἀπὸ πάνω μας, ἀπειλοῦν νὰ μᾶς καλύψουν, ὅπως κάλυψαν κάποτε «ἐν θαλάσσῃ Ἐρυθρᾷ ἐπαναστραφέντα» τὰ ὕδατα «ἁρματηλάτην Φαραώ, …τοὺς Αἰγυπτίους καὶ τοὺς τριστάτας». Ἀπὸ τὸν τρικυμιώδη ὠκεανὸ τοῦ βίου μας ἡ ἐκκλησιαστικὴ «ναῦς», διαπλέοντας «τὸ τῆς νηστείας μέγα πέλαγος», μᾶς φέρνει μὲ ἀσφάλεια σὲ ἤρεμα νερά.

Ἂν καὶ μέγα τὸ πέλαγος τῆς νηστείας, εἶναι ὅμως «πρᾷον καὶ γαληνόν». Μᾶς ὁδηγεῖ σὲ «λιμένα γαλήνιον». Ἡ Χάρις τοῦ Ἁγίου Πνεύματος εἶναι ὁ οὔριος ἄνεμος ποὺ φουσκώνει τὰ ἱστία τοῦ πνευματικοῦ δρόμωνος, τῆς Ἐκκλησίας. Μὲ τρία μεγάλα πανιὰ θαλασσοπορεῖ ἡ Ἐκκλησία: Νηστεία, εὐποιία (φιλανθρωπία), προσευχή. Μὲ αὐτὰ πελαγοδρομοῦμε, «εὐποιίας ἐλαίῳ τὰς ψυχὰς ἀλειφόμενοι, … ἐν προσευχαῖς καὶ νηστείαις τὰς ἀρετὰς κατορθοῦντες». Ὁ συνδυασμὸς καὶ τῶν τριῶν εἶναι ὁ ἄριστος τρόπος γιὰ νὰ μᾶς ἀνεβάζει ὁ Χριστὸς «ἐκ τῶν ἀδύτων βυθῶν τῆς ἁμαρτίας καὶ τῆς ἀπογνώσεως», ὅπου προσπαθεῖ συστηματικὰ ὁ διάβολος νὰ μᾶς κρατάει βυθισμένους.

Ἐπιβαίνοντες στὸ σωτήριο σκάφος τῆς Ἐκκλησίας, καλούμαστε ὅλοι νὰ συμμετέχουμε πρόθυμα στὸ πνευματικὸ αὐτὸ τρίαθλο. Πρωταθλητὲς εἶναι βέβαια οἱ πνευματικοὶ ἀετοί μας, οἱ ἅγιοι. Ἂς εἶναι γιὰ μᾶς ἀνυπέρβλητα πρότυπα. Καὶ ἂς τοὺς ἀκολουθοῦμε. Στὸν βαθμὸ ποὺ ὁ καθένας μπορεῖ. Ὅσο κι ἂν καταφέρει ὁ καθένας, εἶναι ἀποδεκτὸ καὶ πολύτιμο γιὰ τὸν Θεό. Στεφανώνονται ὅλοι οἱ ἀθλητές, ὄχι μόνο οἱ πρωταθλητές.

Ἂς διεγερθοῦμε λοιπὸν καὶ οἱ ραθυμότεροι. Ὁσονούπω τὸ πνευματικό μας καράβι εἰσπλέει στὸν λιμένα τῆς σωτηρίας. Μαζί του κι ἐμεῖς. Γιὰ νὰ προσκυνήσουμε «Χριστοῦ τοῦ Θεοῦ ἡμῶν τὰ θεῖα παθήματα». Νὰ προφτάσουμε «καὶ τὴν φρικτὴν καὶ ἁγίαν Ἀνάστασιν».

Βεβαίως, ἐδῶ τώρα, θά πρέπει νά προσέξει ὁ ἄνθρωπος νά μήν πέσει θύμα τοῦ Διαβόλου.

Πάντοτε νά βάζει καλό λογισμό γιά τόν ἄλλον. Γιατί αὐτό μᾶς ἔχει πεῖ ὁ Χριστός, νά μήν κατακρίνουμε ποτέ. Ἀκόμα καί ἄν περνάει μιά τέτοια ὑποψία, ὅτι ὁ ἄλλος τά ἔχει ἐναντίον μας, ἐμεῖς δέν θά πρέπει νά δεχτοῦμε αὐτή τήν ὑποψία. Καί ἄν τήν ἔχει ὁ ἄλλος καί ἐμεῖς δέν τήν δεχτοῦμε, ὁπότε θά συνεχίσουμε νά τόν ἀγαπᾶμε, ὅπως τόν ἀγαπούσαμε, θά βοηθηθεῖ καί ὁ ἄλλος νά ἀποβάλλει αὐτή τήν κακή ἰδέα πού ἐνδεχομένως ἔχει γιά μᾶς καί τά κακά συναισθήματα.

Βοηθᾶμε τόν ἄλλον μέ τό νά κάνουμε αὐτό πού λέει ὁ Ἀπόστολος Παῦλος, νά μή λογιζόμαστε τό κακό. Τότε ἔχουμε ἀληθινή ἀγάπη, γιατί λέει: «ἡ ἀγάπη οὐ λογίζεται τό κακό» (Α’ Κορ. 13,5).

Ἱερομ. Σάββα Ἁγιορείτου