Archive for month: Σεπτέμβριος, 2025

Τα παιδιά, μας δείχνουν από νωρίς τι ενήλικες θα γίνουν! Στέλνουν από νωρίς τα σημάδια τους, αλλά εμείς με ένα “παιδί είναι ακόμα” πάμε παρακάτω, νομίζοντας πως τα προβλήματα θα φύγουν, μια μέρα με τρόπο μαγικό…

Όμως ένα παιδί…:

που είναι θυμωμένο θα γίνει ένας νευρικός ενήλικας…
που χτυπάει, θα λύνει τις διαφορές του με βία…
που βαριέται, θα συνεχίσει να το κάνει και ως μεγάλος…
που είναι ντροπαλό, θα του λείπει το θάρρος…
που είναι απόμακρο, θα ζει μοναχικά…
που δεν μοιράζεται, θα τα θέλει όλα δικά του…
που δεν εκφράζεται, θα είναι πάντα κλεισμένο στον εαυτό του…
που δεν συγχωρεί, θα ζει με τον θυμό…
που είναι μελαγχολικό, θα έχει μέσα του θλίψη…

Πρέπει να παρατηρούμε καλύτερα τα παιδιά μας και να μην προσπερνάμε τα μηνύματα που μας στέλνουν.

Να δώσουμε αγάπη στο θυμωμένο παιδί και σε αυτό που χτυπάει, παραπάνω στοργή!

Σε αυτό που βαριέται, να δώσουμε υποχρεώσεις και κίνητρα!

Στο ντροπαλό παιδί, να δείξουμε οτι πιστεύουμε σε αυτό και το απόμακρο να το κοινωνικοποιήσουμε!

Σε αυτό που δεν μοιράζεται, να του δείξουμε την ομορφιά του να δίνεις και σε αυτό που δεν εκφράζεται, να βρούμε τρόπους να το ξεκλειδώσουμε!

Σε αυτό που δεν συγχωρεί, να του μάθουμε τη συγνώμη με το να του την ζητήσουμε και στο μελαγχολικό παιδί, να δώσουμε χρόνο, παιχνίδι και χαρά!

Η ευθύνη είναι δική μας και είναι κρίμα να βασανίζονται μεγαλώνοντας με πράγματα που μας τα “είπαν” νωρίς!

Η Ύψωση του Τιμίου Σταυρού είναι εορτή που υπαγορεύθηκε από ιστορικά γεγονότα. Την πρώτη φορά, όταν βρέθηκε επί του Γολγοθά από την αγία Ελένη. Τη δεύτερη, όταν ο αυτοκράτορας Ηράκλειος, νικώντας τους Πέρσες που είχαν κυριεύσει τους Αγίους Τόπους, τον επανέφερε από την Περσία, όπου είχε μεταφερθεί ως λάφυρο (Εορτή Υψώσεως Τιμίου Σταυρού).

Είναι ανάγκη όμως η Ύψωση αυτή να γίνεται κυρίως μέσα μας. Όπως η Παναγία αναδείχθηκε μυστικός παράδεισος, κήπος δηλαδή όπου βλάστησε ο Χριστός, «υφ’ ου το του Σταυρού ζωηφόρον εν γη πεφυτούργηται δένδρον», έτσι και η ψυχή μας πρέπει να μετατραπεί «εις γην αγαθήν», σε εύφορο και γόνιμο κήπο, όπου μυστικά θα καλλιεργείται το σωτηριώδες δένδρο του Σταυρού. Να ανήκουμε κι εμείς σ’ αυτούς, που «εν καρδία καλή και αγαθή» καρποφορούν με υπομονή όλα τα καλά που έρρευσαν από το ευλογημένο ξύλο του Σταυρού.

Αλλιώς μπορεί να συγκαταριθμηθούμε στους σταυρωτές του Χριστού. Όπως τότε σταύρωσαν τον Χριστό άνθρωποι δήθεν ευσεβείς, έτσι και τώρα και σε κάθε εποχή, ο Χριστός σταυρώνεται από τους δήθεν Χριστιανούς. Οι άρχοντες των Ιουδαίων, γραμματείς και φαρισαίοι, αρχιερείς και πρεσβύτεροι, συμπράττοντας με την κοσμική εξουσία των Ρωμαίων, έκαμαν τα πάντα ώστε να ανεβάσουν τον Χριστό επί του Σταυρού, συμπαρασύροντας στις ενέργειές τους και τους ευσεβείς δήθεν όχλους, που λίγο νωρίτερα επευφημούσαν τον Χριστό ως βασιλέα.

Η τραγική ειρωνεία είναι ότι όλοι τους θεωρούσαν ότι πράττουν το σωστό. Ότι σταυρώνοντας τον Χριστό, φονεύοντάς τον με τον χειρότερο θάνατο, όχι μόνο δεν διαπράττουν κανένα έγκλημα, καμμιά αμαρτία, αλλά και ότι προσφέρουν με τον τρόπο αυτόν λατρεία στον Θεό. Αυτό δηλαδή ακριβώς που είχε προφητεύσει ο Χριστός για όλους τους μελλοντικούς μάρτυρές του, ότι «πας ο αποκτείνας υμάς δόξη λατρείαν προσφέρειν τω Θεώ» (Ιω. 16, 2), συνέβη πρώτα στον ίδιο τον Χριστό.

Γαντζωμένοι στην άποψη ότι εφαρμόζουν τον θεϊκό τους νόμο οι θρησκευτικοί άρχοντες των Ιουδαίων, καταδίκασαν σε θάνατο τον Χριστό με την κατηγορία της βλασφημίας κατά του Θεού. Διότι, όχι μόνο καταργούσε την αργία του Σαββάτου, κάνοντας θαύματα την ημέρα αυτή, αλλά και έλεγε ότι έχει Πατέρα τον ίδιο τον Θεό, «ίσον εαυτόν ποιών τω Θεώ». Κατά τον νόμο τους έπρεπε να πεθάνει, διότι «εαυτόν Θεού Υιόν εποίησεν» (Ιω. 5, 18. 19, 7).

Αλλά και πάλι αυτά ήταν μόνο η πρόφαση για να καταδικάσουν τον Χριστό. Η αληθινή αιτία ήταν η προσκόλλησή τους στη (θρησκευτική) εξουσία, η σύμπραξή τους με την κοσμική (ρωμαϊκή) εξουσία, η άρνησή τους να αποχωρισθούν, χάριν του Χριστού, τα κεκτημένα που τους προσπόριζαν δόξα, δύναμη και πλούτο.

Όπως συμβαίνει και σε κάθε εποχή. Πολλοί άνθρωποι, απλοί Χριστιανοί, σταυρώνουμε με τις πράξεις μας τον Χριστό. Αλλά και πολλοί θρησκευτικοί ταγοί σταυρώνουν τον Χριστό. Εκμεταλλεύονται τη θέση τους για ίδιον όφελος, συμπλέοντας συνήθως με την εκάστοτε κοσμική εξουσία. Με αποκορύφωμα το παπικό παράδειγμα, που επί αιώνες ανέδειξε τον θρησκευτικό αρχηγό σε κρυφό ή και φανερό πλανητάρχη του κόσμου.

Υψώνεται στην ψυχή μας ο Σταυρός; Ή με τον τρόπο μας κι εμείς σταυρώνουμε τον Χριστό;

Λέει ὁ Ἅγιος Πορφύριος:

“Νά ἀσχολεῖστε μέ τούς ὕμνους, τά τροπάρια τῶν Ἁγίων, τῶν μαρτύρων καί τούς ψαλμούς τοῦ Δαβίδ. Νά μελετᾶτε τήν Ἁγία Γραφή καί τούς Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας. Μέ αὐτόν τόν τρόπο ἡ ψυχή σας θά ἁπαλύνεται, θά ἁγιάζεται, θά θεοῦται, θά εἶναι ἕτοιμη νά ἀκούσει τοῦ Θεοῦ τά μηνύματα. Σιγά σιγά θά σᾶς ἐπισκέπτεται ἡ Χάρις. Θά μπαίνετε μές στή χαρά, θά ἀρχίσετε νά ζεῖτε στήν εἰρήνη, ὁπότε μετά θά γίνετε πιό δυνατοί μέ τήν θεία Χάρη. Δέν θά θυμώνετε, δέν θά ἐκνευρίζεστε, δέν θά παρεξηγεῖτε, δέν θά κατακρίνετε, θά τούς δέχεστε ὅλους μέ ἀγάπη”.

Ἱερομ. Σάββα Ἁγιορείτου (Ομιλία 11 – 2 – 2019) 

Ὁ Σταυρὸς τοῦ Χριστοῦ μᾶς θυμίζει ὅτι ὁ Θεὸς ἀγαπάει τόσο πολὺ τὸ πλάσμα του, ποὺ θυσιάζεται χωρὶς κανένα δισταγμὸ γι’ αὐτό. Κατεβαίνει στὸν κόσμο, γίνεται ἄνθρωπος, θυσιάζεται διὰ τοῦ Σταυροῦ καὶ παραδίδεται στὸν θάνατο, «ἵνα πᾶς ὁ πιστεύων εἰς αὐτὸν μὴ ἀπόληται, ἀλλ’ ἔχῃ ζωὴν αἰώνιον» (Κυριακὴ πρὸ τῆς Ὑψώσεως).

Δὲν πῆγε δηλαδὴ ὁ ἄνθρωπος στὸν Θεό, ἀλλὰ ἦρθε ὁ Θεὸς στὸν ἄνθρωπο. Ὁ ἄνθρωπος δὲν γνώριζε, ἢ δὲν μποροῦσε νὰ φτάσει τὸν Θεό. Κανένας δὲν μποροῦσε νὰ ἀνεβεῖ στὸν οὐρανό. «Οὐδεὶς ἀναβέβηκεν εἰς τὸν οὐρανόν». Ἦταν ἔξω ἀπὸ τὶς δυνατότητες τοῦ ἀνθρώπου αὐτό. Ἕνας μόνο τὸ μποροῦσε αὐτό, «ὁ ἐκ τοῦ οὐρανοῦ καταβάς». Αὐτὸς ποὺ ἔγινε Υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου, ἐνῶ ἦταν Υἱὸς Θεοῦ καὶ βρισκόταν καὶ βρίσκεται ὡς πανταχοῦ παρὼν πάντοτε καὶ «ἐν τῷ οὐρανῷ».

Ὁ Χριστὸς ὅμως δὲν ἦρθε γιὰ νὰ στήσει θρόνο βασιλικὸ ἐπὶ τῆς γῆς, νὰ ἐξουσιάσει δυναστικὰ τοὺς ἀνθρώπους. Δὲν ζητάει νὰ τὸν προσκυνήσουν, ὅπως κάνουν οἱ ἐπίγειοι βασιλεῖς καὶ ἡγεμόνες. Ἦρθε νὰ διακονήσει, νὰ ὑπηρετήσει τοὺς πάντες, νὰ εἶναι ὁ ἔσχατος τῶν ἀνθρώπων.

Προσκύνηση ζήτησε ὁ Ναβουχοδονόσορ, ὅταν ἔφτιαξε μιὰ τεράστια χρυσὴ εἰκόνα του, ἑξήντα πήχεις ψηλὴ καὶ ἕξι πήχεις πλατιά, «καὶ ἔστησεν αὐτὴν ἐν πεδίῳ Δεειρᾷ, ἐν χώρᾳ Βαβυλῶνος». Κάλεσε τότε τοὺς ἄρχοντες ἀπὸ ὅλες τὶς χῶρες ποὺ διοικοῦσε, στρατηγούς, ὑπάτους, τοπάρχες, ἡγεμόνες, διοικητές. Καὶ κατόπιν τῆς βασιλικῆς του ἐντολῆς, ὅταν ἄρχισαν νὰ ἠχοῦν οἱ σάλπιγγες καὶ ὅλα τὰ μουσικὰ ὄργανα, «πίπτοντες πάντες οἱ λαοί, φυλαί, γλῶσσαι, προσεκύνουν τῇ εἰκόνι τῇ χρυσῇ». Ἂν ἀπειθοῦσε κανείς, θὰ ριχνόταν στὴν κάμινο τοῦ πυρός. Καί, ὡς γνωστόν, οἱ τρεῖς παῖδες, Ἀνανίας, Ἀζαρίας, Μισαὴλ (Σεδράχ, Μισάχ, Ἀβδεναγώ), ἀρνήθηκαν νὰ προσκυνήσουν καὶ ρίχτηκαν στὴν κάμινο τοῦ πυρὸς «τὴν καιομένην ἑπταπλασίως», ἀλλὰ διαφυλάχτηκαν ἀλώβητοι (Δαν. κεφ. 3).

Προσκύνηση δὲν ζητάει ὁ Χριστός, ἀλλὰ ὁ διάβολος. Ὁ τρίτος πειρασμός του πρὸς τὸν Χριστὸ στὴν ἔρημο ἦταν αὐτός. Ἐγὼ εἶμαι ὁ κυρίαρχος τοῦ κόσμου, τοῦ εἶπε. Σὲ μένα ἀνήκουν ὅλα τὰ βασίλεια τῆς γῆς. Ἀλλὰ θὰ σοῦ τὰ δώσω ὅλα, ἂν πέσεις καὶ μὲ προσκυνήσεις. Ἂν μὲ ἀναγνωρίσεις κύριό σου. Φυσικὰ ὁ Χριστὸς ἀπάντησε δεόντως στὴν ἄμετρη ἀναίδεια τοῦ διαβόλου (Ματθ. 4, 8-9).

Προσκύνηση δὲν ζητάει ὁ Χριστός, ἀλλὰ θὰ ζητήσει ὁ υἱὸς τοῦ διαβόλου, ὁ Ἀντίχριστος, ὅταν φανερωθεῖ στὸν κόσμο. Ὁ σκοπός του θὰ εἶναι νὰ τὸν προσκυνήσουν καὶ νὰ τὸν λατρέψουν ὅλοι ὡς θεό. Ἀντὶ τοῦ Χριστοῦ. Ἐνῶ θὰ εἶναι τὸ «βδέλυγμα τῆς ἐρημώσεως», θὰ στήσει τὸν θρόνο του «ἐν τόπῳ ἁγίῳ». Στὸν οἶκο τοῦ Θεοῦ. Ὅπως καὶ τώρα, ποὺ «ἀντίχριστοι πολλοὶ γεγόνασι» στον κόσμο κι ἐμεῖς τοὺς τιμᾶμε καὶ τοὺς ἀνεβάζουμε ἀκόμα καὶ στὸν θρόνο τοῦ Χριστοῦ. «Ὁ νοῶν νοείτω». Μήπως ἐμεῖς οἱ Χριστιανοὶ θὰ κάνουμε τὸ ἴδιο καὶ ὅταν ἔλθει ὁ τελευταῖος Ἀντίχριστος; (Δαν. 9, 27. Ματθ. 24, 15. Β΄ Θεσ. 2, 3-4. Α΄ Ἰω. 2, 18. Ἀποκ. 13, 14-15).

Ὁ θρόνος πάνω στὸν ὁποῖο ἐπαναπαύεται ὁ Χριστός, εἶναι ὁ Τίμιος Σταυρός. Πάνω σ’ αὐτὸν «τετέλεσται» τὸ φοβερὸ μυστήριο τῆς σωτηρίας μας. Διὰ τοῦ Σταυροῦ ὁ Χριστός, μακριὰ ἀπὸ τὴν ἀνόητη κοσμικὴ ἔπαρση, ἀπὸ τὴν κούφια ματαιότητα τῆς ἀνθρώπινης δόξας, ταπεινός, ἀτιμωμένος, ἀδικημένος, περίγελως τοῦ κόσμου, ἔφερε εἰς πέρας τὸ ἔργο τῆς σωτηρίας τοῦ κόσμου.

Γι’ αὐτὸ καὶ ὁ Χριστὸς εἶναι ὁ μόνος ποὺ ἀξίζει νὰ τὸν προσκυνοῦμε αἰώνια.

Εἶναι ἄνθρωποι πού κρατᾶνε κακία γιά χρόνια πολλα… καί σοῦ λέει:
– Δέν μιλάω σ’ αὐτόν… Δέν μιλάμε μ’ αὐτόν… καί τό θεωρεῖ φυσιολογικό ἤ μικρό κακό.
Σοῦ λέει, δέν εἶναι καί τίποτα… Μά δέν καταλαβαίνεις; Αὐτό σέ πάει στήν κόλαση! Μόνο αὐτό εἶναι ἀρκετό νά σέ πάει στήν κόλαση, γιατί τό εἶπε ὁ Χριστός ξεκάθαρα, ἔστω καί ἕναν ἄνθρωπο νά μισεῖς, δέν ἔχεις σχέση μαζί Μου, γιατί Ἐγώ εἶμαι ὁ Θεός τῆς ἀγάπης καί τῆς εἰρήνης καί τῆς συγχώρησης. “Ἐάν προσφέρεις τό δῶρο σου ἐπί τό θυσιαστήριον κἀκεῖ μνησθῇς ὅτι ὁ ἀδελφός σου ἔχει τι κατά σοῦ…”, αὐτά εἶναι λόγια τοῦ Χριστοῦ μας, τό ξέρετε νομίζω… Ἐάν προσφέρεις τό δῶρο σου στό θυσιαστήριο, στή Θεία Λειτουργία πᾶς τό πρόσφορό σου, πᾶς τό νάμα σου, (τό κερί σου) καί ἐκείνη τήν ὥρα θυμηθεῖς ὅτι ὁ ἀδελφός σου ἔχει κάτι ἐναντίον σου, “ἄφες ἐκεῖ τό δῶρόν σου ἔμπροσθεν τοῦ θυσιαστηρίου”, ἄσε ἐκεῖ τό δῶρο σου, μή τό προσφέρεις ἀκόμα, ἄστο λίγο στήν ἄκρη, “καί ὕπαγε πρῶτον διαλλάγηθι τῷ ἀδελφῷ σου”, βρές τόν ἀδελφό σου καί διαλλάγηθι, συμφιλιώσου, “καί τότε ἐλθών πρόσφερε τό δῶρόν σου” (Ματθ. 5,24), καί μετά πήγαινε νά προσφέρεις τό δῶρο σου στόν Θεό τῆς εἰρήνης.
Δέν μπορεῖς μέ ταραγμένη ψυχή, μέ ψυχή πού ἔχει μίση καί ἀντιπάθειες νά προσφέρεις στόν Θεό κάτι πού νά Τοῦ ἀρέσει. Γιατί ὁ Θεός πρῶτα βλέπει τήν καρδιά σου καί ὄχι τό πρόσφορό σου, ἄν εἶναι πετυχημένο ἤ ὄχι, ἄν τό ζύμωσες καλά ἤ ὄχι. Κοιτάει τήν καρδιά σου πρῶτα. Ἔχει ἀγάπη; Ἔχει συγχωρήσει τούς πάντες;
Ἄν λοιπόν μνησικακεῖς ὁ Θεός δέν ἀποδέχεται οὔτε τό δῶρο σου καί τσάμπα Κοινωνᾶς, τσάμπα ἐξομολογεῖσαι, τσάμπα ὅλα ἄν δέν συγχωρέσεις καί κρατᾶς κακία στόν ἄλλον.

Ἱερομ. Σάββα Ἁγιορείτου (Ὁμιλία 30 – 10 – 2010)