Archive for month: Νοέμβριος, 2025

Ἐρώτηση: Ὅταν συναναστρεφόμαστε μεταξύ μας, τά πνευματικά μικρόβια μεταδίδονται ἀπό τόν ἕναν στόν ἄλλο καί βλαπτόμαστε, ἰδίως τά μικρά παιδιά. Μπορεῖ νά γίνει καί τό ἀντίθετο; Δηλαδή ἕνας ἅγιος, ἕνας ὑγιής πνευματικά νά ἐξυγιάνει καί ἕνα παιδί, ἕναν ἄλλον ἄνθρωπο;

Ἀπάντηση: Βέβαια γίνεται καί αὐτό, ἀλλά πιό δύσκολα θά ἔλεγα, γιατί ρέπουμε πρός τό κακό εὐκολότερα παρά πρός τό καλό. Ἐξαρτᾶται βέβαια καί ἀπό τή διάθεση μέ τήν ὁποία πλησιάζουμε ἕναν Ἅγιο. Ἄν πᾶς μέ καλή προαίρεση, μέ διάθεση νά ὠφεληθεῖς, ἄν πᾶς μέ εὐλάβεια, θά ὠφεληθεῖς. Θά πάρεις ἀπό τά “καλά του μικρόβια”, νά τό ποῦμε ἔτσι. Θά πάρεις τόν ζῆλο του, τήν παληκαριά του, τήν ἀγωνιστικότητά του, στό βαθμό πού θά θελήσεις νά πάρεις.

Μπορεῖ νά εἶναι μεγάλος Ἅγιος, ἀλλά ἐσύ ἐπειδή πᾶς μέ μικρή προαίρεση, μέ λίγη εὐλάβεια, παίρνεις λίγο.

Μπορεῖ νά εἶναι μικρός Ἅγιος, ἀλλά ἐπειδή ἐσύ πᾶς μέ μεγάλη προαίρεση καί μέ μεγάλη εὐλάβεια, θά πάρεις πολύ.

Μπορεῖ νά πάρεις καί περισσότερο ἀπ’ ὅσο ἔχει.

Ἔλεγε ὁ Ἅγιος ὁ Κατουνακιώτης: “ἄν πεῖς ὅτι ὁ Γέροντάς σου, ἄς ποῦμε, ἔχει μιά ἁγιότητα 10 βαθμῶν καί ἐσύ πᾶς μέ μιά εὐλάβεια 50 βαθμῶν, θά πάρεις 50! Ἄσχετα ἄν ὁ Γέροντάς σου ἔχει μόνο 10 νά σοῦ δώσει. Γιατί δέν εἶναι ὁ Γέροντας πού σοῦ δίνει, ἀλλά ὁ Θεός πού λειτουργεῖ μέσα ἀπό τόν Γέροντα καί βλέπει τή δική σου τήν εὐλάβεια. Καί ἄν πᾶς σέ ἕναν μεγάλο Ἅγιο, ἀλλά μέ πονηρία, μέ κακούς λογισμούς, μέ διάθεση κατάκρισης, δέν θά πάρεις τίποτα. Θά πάρεις καί ἐσύ κατάκριση”.

Βλέπετε; Τό πᾶν δηλαδή τελικά ἔγκειται σέ μᾶς, πῶς ἐμεῖς πιστεύουμε ἤ δέν πιστεύουμε, ἐμπιστευόμαστε ἤ ὄχι τόν Θεό καί τόν πνευματικό μας ὁδηγό καί τούς Ἁγίους Του.

Ἱερομ. Σάββα Ἁγιορείτου
(“Οὐκ ἔστιν ἡμῖν ἡ πάλη πρός αἷμα καί σάρκα” (Ἐφ. 6, 12) – Ὁμιλία στίς 4 – 07 – 2018)

Μὴ φοβᾶσαι, ὅ,τι καὶ νὰ συμβῇ. Ὁ Χριστὸς βλέπει. Ὅ,τι ἐπιτρέπει, εἶναι διὰ τὴν ταπείνωσιν καὶ τὴν σωτηρίαν σου.

Ἐμπιστεύσου τὸν Κύριον καὶ δὲν θὰ σὲ ἐγκαταλείψῃ.

Ὅταν ὁ Θεὸς δῆ, ὅτι ἐξαντλήθη ἡ δύναμίς σου καὶ ὅτι πια ἀπελπίστηκες ἀπὸ σένα, τότε ἐπεμβαίνει. Δὲν θέλει συνεργόν τὴν φιλαυτίαν σου.

Ἐγὼ δὲν φροντίζω διόλου. Ἔμαθα νὰ ἀναπαύομαι εἰς τὸν Θεόν, καὶ ἐκεῖνος ἐνεργεῖ.

Ὅταν ἀναθέτεις τὴν μέριμνά σου εἰς τὸν Θεόν, τότε ἀναπαύεται καὶ ἡ ψυχή σου.

Ὅ,τι θὲλεις, Κύριε, ὅπως θὲλεις, ὅταν θὲλεις. Ἐγὼ Σὲ ἐμπιστεύομαι.

Ἔρχεται ἡ χάρις καὶ ἡ ψυχὴ γίνεται φῶς, δὲν θέλει πια τίποτε ἄλλο ἀπὸ τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ.

Άγιος Ιωσήφ ο Ησυχαστής

Διηγήθη ο Αββάς Δανιήλ ο από την Φάραν, ότι είπεν ο πατήρ ημών, ο Αββάς Αρσένιος δια κάποιον σκητιώτην, ότι κατά την πράξιν ήτο μέγας, εις δε την πίστιν απλοϊκός και έσφαλλεν από άγνοιαν και έλεγεν: Δεν είναι πραγματικώς ο άρτος τον οποίον μεταλαμβάνομεν σώμα Χριστού αλλά αντίτυπον.

Και ήκουσαν δύο γέροντες ότι λέγει αυτόν τον λόγον, και γνωρίζοντες ότι ήτο μέγας εις την αρετήν, εσκέφθησαν ότι με ακακίαν και απλότητα λέγει και ήλθαν προς αυτόν και του λέγουν: Αββά, ακούσαμεν δια κάποιον λόγον άπιστον. Διότι λέγει ότι ο άρτος όπου μεταλαμβάνομεν δεν είναι πραγματικώς σώμα Χριστού αλλά είναι αντίτυπον.

Λέγει ο γέρων: Εγώ είμαι όπου λέγω αυτό. Οι δε τον παρακαλούσαν λέγοντες, μη πιστεύης έτσι Αββά αλλά όπως παρέδωσεν η καθολική εκκλησία διότι ημείς πιστεύομεν, ότι αυτός ο άρτος, σώμα είναι του Χριστού και το ποτήριον αυτό είναι το αίμα του Χριστού κατά αλήθειαν και όχι αντίτυπον. Αλλά όπως εις την αρχήν αφού έλαβε χώμα από την γήν έπλασε τον άνθρωπον κατ’ εικόνα του, και δεν ημπορεί κανείς να είπη ότι δεν είναι εικόνα του Θεού, αν και είναι ακατανόητος έτσι ο άρτος, τον οποίον είπεν ότι σώμα μου είναι, πιστεύομεν ότι αυτός κατά αλήθειαν σώμα είναι Χριστού.

Ο δε γέρων είπεν εάν δεν πεισθώ από γεγονός, δεν βεβαιώνομαι.

Οι δε του είπαν. Ας παρακαλέσωμεν τον Θεόν την εβδομάδα αυτήν δια το μυστήριον τούτο, και πιστεύομεν ότι ο Θεός θα μας φανερώση.

Ο δε γέρων μετά χαράς εδέχθη τούτο και παρεκάλει τον Θεόν, λέγων. Κύριε συ γνωρίζεις ότι όχι από κακίαν απιστώ αλλά δια να πλανηθώ από άγνοιαν, φανέρωσε μοι Κύριε Ιησού Χριστέ.

Αφού δε επήγαν εις τα κελλία των οι γέροντες, παρεκάλουν τον Θεόν και αυτοί, λέγοντες: Κύριε Ιησού Χριστέ, φανέρωσε εις τον γέροντα το μυστήριον τούτο, δια να πιστεύση και μη χάση τον κόπο του.

Και εισήκουσεν ο Θεός και των δύο και αφού συνεπληρώθη η εβδομάδα, ήλθον την Κυριακήν εις την εκκλησίαν, και εστάθησαν μαζί οι τρεις μόνοι εις ένα μαξιλάρι, εις το μέσον δε ήτο ο γέρων.

Ηνοίχθησαν δε αυτών οι οφθαλμοί και όταν ετέθη ο άρτος εις την Αγίαν Τράπεζαν, εφαίνετο μόνο εις τους τρείς ωσάν παιδίον και καθώς άπλωσεν ο ιερεύς το χέρι να κόψη τον άρτον, ιδού άγγελος Κυρίου κατέβη από τον ουρανόν κρατών μαχαίρι και έσφαξε το παιδίον και άδειασε το αίμα του εις το ποτήριον. Όταν δε έκοψεν ο ιερεύς εις μικράν τεμάχια τον άρτον, και ο άγγελος έκοπτεν από το παιδίον μικρά μέρη και όταν προσήλθον να λάβουν από άγια, εδόθη εις τον γέροντα μόνον κρέας κρέας αιματωμένον.

Και ιδών εφοβήθη και εφώναξε λέγων: Πιστεύω Κύριε, ότι ο άρτος σώμα σου είναι και το ποτήριον αίμα σου είναι.

Και αμέσως το εις το χέρι του κρέας έγινεν άρτος κατά το μυστήριον εμετάλαβεν ευχαριστών τον Θεόν.

Και του λέγουν οι γέροντες: Ο Θεός γνωρίζει την ανθρώπινη φύσιν ότι δεν μπορεί να φάγη κρέατα ωμά και δια τούτον μετέβαλε το σώμα του εις άρτον και το αίμα του εις οίνον, εις τους δεχομένους με πίστιν.

Και ευχαρίστησαν τον Θεόν δια τον γέροντα, ότι δεν άφησε να χάση τους κόπους του και ανεχώρησαν οι τρεις μετά χαράς εις τα κελλία των.

Ἔγινε πλέον κακή συνήθεια, μόλις μαθαίνουμε κάτι γιά τόν πλησίον μας, νά πηγαίνουμε καί νά τό διαλαλοῦμε παντοῦ. Καί λέγει ὁ Ἅγ. Γρηγόριος ὁ Θεολόγος: “αὐτό δίνει μιά ἡδονή στούς ἀνθρώπους, τό νά διηγοῦνται τά λάθῃ τῶν ἄλλων”, ἀλλά αὐτή ἡ ἡδονή, βεβαίως, δέν εἶναι κατά Θεόν, ἀλλά εἶναι ἐκ τοῦ πονηροῦ. Εὐχαριστιέσαι ἐγωιστικά, γιατί νομίζεις ὅτι ἔτσι ἐξυψώνεσαι.

Τό ἴδιο λάθος, ξέρετε, παθαίνουμε καί μέ τήν τηλεόραση καί τό διαδίκτυο, μ’ αὐτές τίς λεγόμενες κουτσομπολίστικες ἐκπομπές καί ἱστοσελίδες πού καθόμαστε καί χαζεύουμε τά λάθῃ τῶν ἄλλων, τίς πτώσεις τῶν ἄλλων. Καί αὐτό δίνει μιά ἡδονή σέ μᾶς. Ἀλλά αὐτό δέν εἶναι κατά Θεόν. Εἶναι μιά ἡδονή ἐκ τοῦ πονηροῦ, γιατί λές:

– Α, ἐγώ δέν εἶμαι σάν καί αὐτούς, εἶμαι πολύ καλύτερος.

Ἄρα, τί κερδίζεις ἀπό ὅλο αὐτό; Μόνο ὑπερηφάνεια. Καί εἶναι μιά μεγάλη παγίδα, λοιπόν, μέσα ἀπό τήν τηλεόραση καί τό διαδίκτυο νά πέφτουμε στό ἁμάρτημα αὐτό τῆς κατάκρισης, καί νά τρέφουμε τόν ναρκισσισμό μας καί τήν ὑπερηφάνειά μας.

Ἱερομ. Σάββα Ἁγιορείτου