«Ένα πράγμα να θυμάστε … Να αποφεύγετε τις κακοτοπιές!
Και όταν κάποιο πρόβλημα εμφανίζεται ή τα πνεύματα με τους γύρω σας οξύνονται… Να κάνετε Αγάπη και να επικαλείστε τη βοήθεια του Θεού λέγοντας την Ευχή: “Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησόν με”.
Αυτός ξέρει πολύ καλύτερα από εμάς πώς θα χειριστεί τα προβλήματά μας, και πώς τα εμπόδια θα εξαφανιστούν από τον δρόμο μας με τη δική Του παρέμβαση»…
Γέροντας Εφραίμ Φιλοθεΐτης
Ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος, που ασχολήθηκε με το φαινόμενο του άστρου γράφει:
«Διότι βεβαίως δεν ήταν αυτό ένα από τα πολλά άστρα, μάλλον δεν ήταν καν άστρο, όπως εγώ τουλάχιστον πιστεύω, αλλά κάποια αόρατη δύναμη (άγγελος) που πήρε αυτή την μορφή. Έδινε την εντύπωση αυτή, (ότι ήταν υπερφυσικό φαινόμενο) πρώτον, από την πορεία του.
Όλα τα άστρα, τα βλέπουμε να ακολουθούν πορεία από τα ανατολικά προς τα δυτικά· αυτό όμως κατευθυνόταν από βορρά προς νότο· διότι αυτή είναι η θέση της Παλαιστίνης σε σχέση με την Περσική χώρα.
Δεύτερον, αυτό είναι δυνατόν να το αντιληφθεί κανείς και από το χρονικό διάστημα (της εμφάνισής του).
Δηλαδή δεν φαινόταν κατά την νύκτα, αλλά μέρα-μεσημέρι, ενώ έλαμπε ο Ήλιος· πράγμα το οποίο δεν είναι χαρακτηριστικό της δύναμης ενός άστρου, αλλά ούτε και της Σελήνης.
Τρίτον, από το γεγονός ότι εμφανιζόταν και κρυβόταν ξανά. Διότι στον δρόμο προς την Παλαιστίνη φαινόταν ότι τους καθοδηγούσε·
όταν όμως έφθασαν στα Ιεροσόλυμα, κρύφθηκε· έπειτα πάλι όταν άφησαν τον Ηρώδη, αφού του εξήγησαν τον λόγο για τον οποίον ήρθαν και επρόκειτο να φύγουν, εμφανίστηκε ξανά· γεγονός το οποίο δεν έχει να κάνει με την κίνηση των άστρων, αλλά με κάποια έλλογη δύναμη.
Τέταρτον, από τον τρόπο που έδειχνε θα μπορούσε να το αντιληφθεί κανείς αυτό ξεκάθαρα.
Διότι δεν έδειχνε τον τόπο μένοντας επάνω· ούτε βέβαια ήταν δυνατόν σ’ αυτούς (Μάγους) έτσι να το αντιληφθούν· αλλά το έκανε αυτό κατεβαίνοντας κάτω.
Πώς λοιπόν το άστρο, πες μου, έδειχνε τόπο τόσο στενό της φάτνης και της καλύβας, εάν δεν κατέβαινε κάτω, αφήνοντας το ύψος εκείνο,
και δεν στεκόταν πάνω από το κεφάλι του παιδιού;
Αυτό βεβαίως υπονοώντας και ο Ευαγγελιστής έλεγε:
«ιδού, το άστρο οδήγησε αυτούς, μέχρις ότου ήλθε και στάθηκε πάνω από το σημείο όπου ήταν το παιδί».
Την άποψη του Αγίου Ιωάννου, του Χρυσοστόμου, υποστήριξε το σύνολο των Αγίων Θεοφόρων Πατέρων της Εκκλησίας.
Μὲ Ὄρθρο καὶ θεία Λειτουργία ξεκίνησε καὶ ἡ σημερινὴ ἡμέρα. Στὴν θεία Εὐχαριστία συμμετεῖχε ἕνα ἀπὸ τὰ σχολεῖα τῆς ἐνορίας, τοῦ ὁποίου ἦταν ἡ σειρά, κοινώνησαν ὅλοι σχεδὸν οἱ μαθητές, στοὺς ὁποίους μίλησε ὁ Προϊστάμενος τοῦ Ἱ. Ναοῦ, Πρωτ. π. Θεμιστοκλῆς Χριστοδούλου. Στὸ τέλος ὅλα τὰ παιδιὰ πῆραν ὡς εὐλογία ἀπὸ μία εἰκονίτσα.
Στὶς 12:00 τὸ μεσημέρι ἔγινε Ἱερὰ Παράκληση στὴ Ἁγία Ἀναστασία τὴν Φαρμακολύτρια.
Στὶς 6:00 μ.μ. τελέστηκε ὁ Ἑσπερινὸς καὶ στὶς 6:30μ.μ. οἱ ἱερεῖς τοῦ Ναοῦ τέλεσαν Ἱερὸ Εὐχέλαιο ἐπὶ τῇ ἐλεύσει τῆς μεγάλης Δεσποτικῆς Ἑορτῆς τῶν Χριστουγέννων. Ὅλοι ὅσοι συμμετεῖχαν στὸ μυστήριο ἐχρίσθησαν καὶ πῆραν βαμβάκι μὲ εὐχέλαιο γιὰ τὸ σπίτι τους.
Στὶς 8:00μ.μ., στὸ πλαίσιο ἀφιερώματος στὴν ἐπέτειο τῶν 1700 ἐτῶν ἀπὸ τὴν σύγκληση τῆς Α΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου στὴν Νίκαια τῆς Βιθυνίας (325 μ.Χ.), προβλήθηκε σὲ μαγνητοσκόπηση τὸ θεατρικὸ ἔργο «Α΄ Οἰκουμενικὴ Σύνοδος στὴν Νίκαια τῆς Βιθυνίας 325 μ.Χ.». Τὴν προβολὴ προλόγισε ἡ πρεσβυτέρα Χριστίνα Μπούρου-Χριστοδούλου, ἡ ὁποία εἶχε καὶ τὴν κύρια εὐθύνη τῆς ὅλης προετοιμασίας. Πλῆθος ἐνοριτῶν παρακολούθησε τὴν προβολή, τὴν ὁποία τίμησε μὲ τὴν παρουσία του καὶ ὁ ἠθοποιὸς κ. Πέτρος Ξεκούκης ποὺ βρῆκε θαυμάσια τὴν προσπάθεια καὶ συνεχάρη θερμὰ τοὺς συντελεστές.
Τὸ θεατρικὸ ἐπιμελήθηκε ἡ Ἐνοριακὴ Νεανικὴ Ἑστία Ἱεροῦ Ναοῦ Ἁγ. Ἐλευθερίου-ὁδοῦ Ἀχαρνῶν.
Στὸ τέλος ὁ Προϊστάμενος τοῦ Ναοῦ Πρωτ. π. Θεμιστοκλῆς Χριστοδούλου, συνεχάρη τοὺς Νέους τῆς Ἐνοριακῆς Νεανικῆς Ἑστίας γιὰ τὸ ἐξαιρετικὸ αὐτὸ ἀποτέλεσμα τῆς προσπάθειάς τους, μὲ τὴν ὁποία ζωντάνεψαν τὰ γεγονότα τῆς Α’ Οἰκουμενικῆς Συνόδου, συγκίνησαν τὸ κοινὸ ποὺ παρακολούθησε καὶ τοῦ κίνησαν τὸ ἐνδιαφέρον γιὰ τὸν ἀγῶνα ποὺ κατέβαλαν οἱ Ἅγιοι Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας νὰ κρατήσουν ἀλώβητη τὴν ἀλήθεια τῆς Ὀρθοδοξίας.
Καὶ ἐπειδὴ μὲ τὴν προβολὴ αὐτὴ ἔπεσε ἡ αὐλαία τῶν ἐκδηλώσεων τῶν ΕΟΡΤΙΩΝ 2025, ὁ π. Θεμιστοκλῆς εὐχαρίστησε ὅλους ὅσοι συνετέλεσαν στὴν ὀργάνωση καὶ στὴν διεξαγωγὴ τῶν πολυπληθῶν πνευματικῶν καὶ λατρευτικῶν ἐκδηλώσεων καταβάλλοντας καθημερινὰ κόπο καὶ ἀφιερώνοντας πολὺ ἀπὸ τὸν χρόνο τους, τὸ Ἐκκλησιαστικὸ Συμβούλιο τοῦ Ναοῦ, τὸ προσωπικὸ τοῦ Ἐνοριακοῦ Φιλοπτώχου Ταμείου, τοὺς συνεφημερίους του, τὶς πρεσβυτέρες, ποὺ νυχθημερὸν κοπίασαν, τοὺς 180 ἐθελοντὲς καὶ ἐθελόντριες ποὺ ἔδωσαν τὸ παρὸν στὶς πολυάριθμες διακονίες ποὺ ἦταν ἀπαραίτητες γιὰ τὴν πραγματοποίηση τῶν ἐκδηλώσεων καὶ τὴν ἐξυπηρέτηση τῶν προσκυνητῶν, καὶ τοὺς συνεργάτες ποὺ εἶναι πάντα δίπλα του στὸ πολύπλευρο ἔργο τῆς Ἐνορίας.
Οἱ λατρευτικὲς ἐκδηλώσεις τῆς ἡμέρας ἔκλεισαν μὲ τὸ Μικρὸ Ἀπόδειπνο μετὰ Χαιρετισμῶν στὴν Ὑπεραγία Θεοτόκο καὶ τὴν μονολόγιστη εὐχή.
Καλὰ καὶ εὐλογημένα Χριστούγεννα σὲ ὅλους καὶ νὰ μᾶς ἀξιώσει ὁ Τριαδικός μας Θεὸς νὰ τιμήσουμε καὶ πάλι τοῦ χρόνου τὸν Προστάτη καὶ Ἔφορο τῆς Ἐνορίας μας Ἅγιο Ἐλευθέριο καὶ τὴν μητέρα του Ἀνθία.
Περισσότερες φωτογραφίες μπορείτε να δείτε εδώ
Ὁ Ὄρθρος καὶ ἡ Ἀρχιερατικὴ θεία Λειτουργία τελέστηκαν σήμερα ἱερουργοῦντος τοῦ Θεοφιλεστάτου Ἐπισκόπου Στρατονικείας κ. Στεφάνου, συμπαραστατουμένου ἀπὸ τὸν Πρωτοπρεσβύτερο π. Βασίλειο Καλύτα, ἐφημέριο τοῦ Ἱ.Ν. Μεταμορφώσεως Σωτῆρος Νέας Ἰωνίας καὶ τοὺς ἐφημερίους τοῦ Ναοῦ Πρωτ. π. Θεμιστκλῆ Χριστοδούλου, Προϊστάμενο τοῦ Ἱ.Ναοῦ, Πρωτ. π. Γεώργιο Καλποῦζο, τὸν Πρεσβύτερο π. Σπυρίδωνα Βίτση καὶ Πρεσβύτερο π. Θωμᾶ Μάντζιο. Τὸν θεῖο Λόγο ἐκήρυξε ὁ Θεοφιλέστατος Ἐπίσκοπος Στρατονικείας κ. Στέφανος, ὁ ὁποῖος ἐπικέντρωσε τὴν ὁμιλία του στὴν Ὁσία Γαβριηλία, γιὰ τὴν ὁποία, μεταξὺ ἄλλων ἀνέφερε ὅτι πολλὲς φορὲς δὲν μποροῦμε νὰ κατανοήσουμε τὸν τρόπο, μὲ τὸν ὁποῖο ἔδρασαν οἱ Ἅγιοι. Ἐκεῖνο ὅμως ποὺ ἔχει σημασία εἶναι ὁ τρόπος, μὲ τὸν ὁποῖο ἀντιμετώπισαν τὴν σχέση τους μὲ τὸν Θεὸ καὶ τοὺς ἀνθρώπους. Ὁ ἄνθρωπος ποὺ ἀφιερώνει τὸν ἑαυτό του στὸν Θεό, ἀκολουθεῖ τὸν λόγο τοῦ Χριστοῦ: «ὅστις θέλει ὀπίσωμου ἐλθεῖν, ἀπαρνησάσθω αὐτὸν ἀράτω τὸν σταυρὸν αὐτοῦ καὶ ἀκολουθήτω μοι». Αὐτὸ ἔκανε καὶ ὁ Ἅγιος Ἐλευθέριος, ὅταν νέο παιδὶ ἀκόμη ἔγινε Ἐπίσκοπος καὶ τάχτηκε να ποιμάνει τὴν περιοχὴ τοῦ Ἰλλυρικοῦ, αὐτὸ ἔκανε καὶ ἡ Ἁγία Γαβριηλία. Ἐγκατέλειψε τὰ πάντα, ἄφησε ζωὴ καὶ καριέρα καὶ ὅ,τι θὰ μποροῦσε νὰ ἀποκτήσει μέσω αὐτῆς. Ἀγάπησε τὸν Θεό, διότι ἀγάπησε πολὺ τὸν συνάνθρωπο καὶ χάριν αὐτῆς τῆς ἀγάπης ἀπαρνήθηκε τὸν ἑαυτό της καὶ τὰ θέλω της, γιὰ νὰ ὑπηρετήσει τὸν ἄνθρωπο. Στὴν Ἰνδία πῆγε, κατὰ μαρτυρία της, γιὰ νὰ διακονήσει τοὺς λεπροὺς ἀδελφούς. Ἐκεῖνοι ἔβλεπαν τὴν ζωἠ της, τὴν συμπεριφορὰ καὶ τὴν ἀγάπη της καὶ ρωτοῦσαν γιὰ τὸν Θεό της. Τότε ἐκείνη τοὺς μιλοῦσε γιὰ τὸν Χριστό. Κάποιοι τὴν κατηγόρησαν γιατὶ δὲν τοὺς ἀνάγκασε νὰ ἀκούσουν γιὰ τὸν Χριστό. Ὅμως, σχολιάζει ὁ Ἅγιος Στρατονικείας κ. Στέφανος, ὁ Χριστὸς δὲν σπάει πόρτες. Χτυπᾶ τὴν θύρα τῆς καρδιᾶς μας, καί, ὅταν τοῦ ἀνοίγουμε, εἰσέρχεται. Τὸ ἴδιο ἔκαναν οἱ Ἅγιοι, αὐτὸ ἔκανε καὶ ἡ Ὁσία Γαβριηλία. Πῆγε στὴν Ἰνδία καὶ ἀφιερώθηκε στὴν διακονία τῶν λεπρῶν ἀδελφῶν καὶ ἐνῶ ἔτρωγε μαζί τους, κοιμόταν μαζί τους, ἄγγιζε μὲ γυμνὰ χέρια τὶς πληγές τους, ἔπλενε τὰ ροῦχα τους, ποτὲ ὁ Θεὸς δὲν ἐπέτρεψε νὰ νοσήσει. Κι ἐκείνη παρὰ τὸ γεγονὸς ὅτι συναναστρεφόταν μὲ ὅλους αὐτοὺς ποὺ ἦταν ἰνδουιστές, δὲν ἐπέτρεψε στιγμὴ νὰ παρεκκλίνει ἀπὸ τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ, τὸν ὁποῖο ἀγάπησε καὶ τὸν ὁποῖο ἀκολούθησε στὴν Ἰνδία. Ἡ Ἁγία ἐμπιστεύθηκε τὴν ζωή της στὰ χέρια τοῦ Θεοῦ καὶ τὸν ἄφησε νὰ τὴν ὁδηγήσει ὅπου Ἐκεῖνος ἤθελε, ἔστω κι ἂν ἐκείνη ξεκίνησε χωρὶς χρήματα καὶ χωρὶς σαφῆ προορισμό. Σὲ κάθε στιγμὴ τῆς ζωῆς της καὶ σὲ ὅποιο μέρος τῆς γῆς πῆγε, μὲ τὴν ζωὴ καὶ τὸ παράδειγμά της ἔδειχνε τί σημαίνει ὀρθόδοξος μοναχισμός, τί σημαίνει ὀρθόδοξος στὴν πράξη καὶ στὴν πίστη. Τότε ἔβλεπε τὸν Θεὸ νὰ τῆς ἀνοίγει τὸν δρόμο ποὺ Ἐκεῖνος τῆς ἔδειξε. Ἐκείνη τὸ μόνο ποὺ ἔκανε, ἦταν νὰ ἐγκαταλείψει πραγματικὰ τὴν ζωή της στὰ χέρια τοῦ Θεοῦ.
Ἂν θέλουμε νὰ ζήσουμε πραγματικὰ τὴν σχέση μας μὲ τὸν Θεό, νὰ τὸ κάνουμε, διότι αὐτὸ εἶναι τὸ ὠφέλιμο, διαφορετικὰ ὑποβιβάζουμε τὴν πίστη μας σὲ θρησκεία.
Ἀλλὰ ἡ Ὀρθοδοξία δὲν εἶναι θρησκεία, εἶναι ἡ ἀποκεκαλυμένη ἀλήθεια τοῦ Θεοῦ, ὁ ὁποῖος ἦλθε καὶ μᾶς ἔδειξε πῶς θέλει νὰ ζοῦμε. Καὶ κατἐληξε λέγοντας ὅτι ἄν θέλουμε νὰ ζοῦμε ὀρθόδοξοι, πρέπει νὰ ἀνοίξουμε τὴν καρδιά μας, νὰ ἀφεθοῦμε στὰ χέρια Του καὶ νὰ Τὸν ἀκολουθήσουμε στὸν δρόμο, τὸν ὁποῖο Ἐκεῖνος μᾶς δείχνει.
Μετὰ τὴν θεία Λειτουργία ἀκολούθησε Ἐνοριακὸ Ἀρχονταρίκι, ὅπου ὁ Ἅγιος Στρατονικείας μίλησε γιὰ τὸ φιλανθρωπικὸ ἔργο τῆς Ἱ. Μητροπόλεως Λέρου. Μιλώντας γιὰ τὸ Ψυχιατρεῖο τῆς Λέρου τόνισε ὅτι ἡ Λέρος δέχτηκε τὸν πόνο τῆς Ἑλλάδος. Στὴν ἀρχὴ εἶχε περὶ τοὺς 2.500 ἀνθρώπους, κυριολεκτικὰ στοιβαγμένους, ἀπ’ ὅλα τὰ Ψυχιατρεῖα τῆς Ἑλλάδας. Σήμεραἔχει 250 τρόφιμους σὲ πολὺ διαφορετικὲς συνθῆκες. Οἱ ἄνθρωποι αὐτοὶ δὲν ἔχουν δημιουργήσει ποτὲ πρόβλημα στὴν κοινωνία τῆς Λέρου. Τὸ μόνο ποὺ ζητᾶνε εἶναι ἕναν λόγο ἀγάπης κι ἕνα χάδι. Τελικά, τὸ μόνο ποὺ θέλουμε ὅλοι μας εἶναι λίγη ἀγάπη κι ἕνα χάδι. Ἔχοντας αὐτὰ εἴμαστε πλήρεις. Ὅλα τὰ ἄλλα εἶναι ἀνάγκες ποὺ ἐμεῖς δημιουργήσαμε καὶ κατόπιν τρέχουμε νὰ τὶς καλύψουμε.
Μιὰ ἄλλη δομὴ εἶναι τὸ Ἰσιδώρειο Γηροκομεῖο τῆς Λέρου, ποὺ ἱδρύθηκε ἀπὸ τὸν πρῶτο μεταπολεμικὸ Μητροπολίτη τῆς Λέρου κυρὸ Ἰσίδωρο Ἀηδονόπουλο στὸν Πλάτανο τῆς Λέρου καὶ κατόπιν μεταφέρθηκε σὲ καινούργιο κτήριο στὸ Λακκί. Τὸ ἵδρυμα λειτουργεῖ ἐδῶ καὶ 65 χρόνια ἀδιάλειπτα χωρὶς καμμία ἀπολύτως κρατικὴ βοήθεια. Καλύπτει κυρίως τὸ βόρειο συγκρότημα τῆς Δωδεκανήσου. Τὸ ἵδρυμα πορεύεται μὲ τὶς εὐλογίες καὶ τὴν ἀγάπη τοῦ Μητροπολίτη.
Στὴν συνέχεια τοῦ ζητήθηκε νὰ μιλήσει γιὰ τὸν πνευματικό του, π. Διονύσιο Χουρμουζιάδη. Ὁ π. Διονύσιος ἦταν γλυκύτατος, δὲν γελοῦσε, μόνο χαμογελοῦσε. Εἶχε μιὰ ἐσωτερικὴ εὐγένεια καὶ μὲ τὸν τρόπο του σὲ ἔκανε νὰ θέλεις νὰ τὸν ἀκούσεις. Δὲν ἔλεγε πολλά. Αὐτὸ ποὺ δίδασκε τὸ ἔκανε πράξη. Ἦταν πολὺ λιτὸς στὴν ζωή του, ἁπλὸς στὴν ἐπικοινωνία του καὶ δὲν ἄφηνε περιθώρια παρεξηγήσεων, διότι ἦταν ἀπόλυτος σ’ αὐτὸ ποὺ ἔλεγε, γιατὶ ἦταν ἀπόλυτος καὶ σ’ αὐτὸ ποὺ ἔκανε στὸν ἑαυτό του. Ἐμεῖς πολὺ εὔκολα δίνουμε συμβουλὲς στοὺς ἄλλους, ἀλλὰ δὲν ἐφαρμόζουμε τὴν ἴδια αὐστηρότητα στὸν ἑαυτό μας. Πρέπει νὰ εἴμαστε προσεκτικοὶ στὴν ἐπικοινωνία μας μὲ τοὺς ἄλλους καὶ ἰδιαίτερα ὅταν ἀναφερόμαστε στὰ λάθη τους. Δὲν εἴμαστε ἐμεῖς ποὺ θὰ τὰ ὁρίσουμε, οὔτε ὁ κανόνας τῆς δικῆς μας συμπεριφορᾶς. Ἂν θέλουμε νὰ ὁρίσουμε ἕναν κανόνα, τότε ὁ κανόνας μὲ τὸν ὁποῖο πρέπει νὰ μετρηθοῦμε ὅλοι μας εἶναι ὁ Χριστός.
Μετὰ τὸ Ἀρχονταρίκι ἐγιναν βαπτίσεις ἐνηλίκων. Στὸν Ἅγιο Ἐλευθέριο γίνονται τέτοιες βαπτίσεις δύο φορὲς τὸ χρόνο, μία παραμονὲς Χριστουγέννων καὶ ἄλλη πρὶν ἀπὸ τὸ Πάσχα. Ὅλες γίνονται ἀφοῦ προηγηθεῖ ἐπισταμένη ἔρευνα, δοκιμὴ καὶ κατήχηση ἑξάμηνης διάρκειας.
Στὶς 6:00 τὸ ἀπόγευμα ἔγινε ὁ Ἑσπερινὸς καὶ Ἱερὰ Παράκληση στὴν Ὁσία Γαβριηλία.
Στὶς 8:00 μ.μ. πραγματοποιήθηκε στρογγυλὴ τράπεζα ἀφιερωμένη στὴν μορφὴ τῆς Ὁσίας Γαβριηλίας. Πῆραν μέρος ὡς ὁμιλητὲς ὁ Πανοσιολογιώτατος Ἀρχιμανδρίτης π. Μάρκελλος Καμπάνης, μὲ θέμα «Ἡ Ὁσία Γαβριηλία μέσα ἀπὸ προσωπικὲς ἐπιστολές», ὁ Ἀρχιμανδρίτης π. Ἀντίπας Νικηταρᾶς μὲ θέμα «Ἡ γνωριμία μου μὲ τὴν Ἁγία Γαβριηλία», ἡ Γερόντισσα Φιλοθέη μὲ θέμα «Ἡ σχέση μου μὲ τὴν Ἁγία Γαβριηλία» καὶ ὁ π. Εὐάγγελος Παπανικολάου μὲ θέμα «Ἡ ἐλεημοσύνη τῆς καρδιᾶς».
Τὴν συζήτηση συντόνιζε ὁ Θεοφιλέστατος Ἐπίσκοπος Στρατονικείας κ. Στέφανος.
Ὅλοι ἀναφέρθηκαν στὴν Ὁσία μὲ συγκίνηση καὶ μὲ λόγους καρδιακούς, μιᾶς καὶ ὅλοι εἶχαν τὴν εὐλογία νὰ τὴν γνωρίσουν καὶ νὰ ἀναπτύξουν σχέση ἀγάπης μαζί της.
Προλογίζοντας ὁ Θεοφιλέστατος μεταξὺ ἄλλων εἶπε ὅτι ἡ Ὁσία Γαβριηλία εἶχε τὸ χάρισμα ὁ καθένας ποὺ τὴν γνώριζε νὰ παίρνει αὐτὸ ποὺ εἶχε ἀνάγκη. Στὴν συνέχεια μέσα ἀπὸ τὶς ὁμιλίες γνωρίσαμε ἁδρομερῶς τὸν βίο της, ἱεραποστολικὸ κατὰ βάσιν, ἀλλὰ καὶ καταρρίφθηκαν παρεξηγήσεις ἢ κατηγορίες ποὺ διατυπώθηκαν γιὰ τὴν Ὁσία. Τονίσθηκε ἡ διακονία της, ποὺ κάλυπτε ὅλο σχεδὸν τὸ εἰκοσιτετράωρο, ἡ ἀπόλυτη καὶ ἀδιάκριτη πίστη της στὸν Θεό, ἡ ἀγάπη της σὲ ὅλη τὴν κτίση καὶ ἰδιαίτερα στὸν ἄνθρωπο, τὸν ὁποῖο διακόνησε μὲ αὐταπάρνηση καὶ αὐτοθυσία. Ἧταν ἄνθρωπος προσευχῆς καὶ καλλιέργησε τὴν εὐχή. Εἶχε ταπείνωση, χαρακτηριστικὸς ὁ τρόπος ποὺ ὑπέγραφε τὶς ἐπιστολές της ὡς μοναχὴ Ἀνυπαρξία. Ἐπίσης δὲν ἤθελε νὰ τὴν ἀποκαλοῦν Γερόντισσα. Δὲν ἔχω στόφα Γερόντισσας, ἔλεγε, εἶμαι ἡ ἀδελφὴ τοῦ ἀνώνυμου πλησίον. Ἡ Ὁσία εἶχε κατηχήσει ἑκατοντάδες ἀνθρώπους. Εἶχε πόνο γιὰ τὸν ἀδελφὸ ποὺ ὑπέφερε καὶ αὐτὸς ὁ πόνος γινόταν προσευχή. Ἦταν ἀκατάκριτη καὶ εἶχε ἀποκτήσει τὴν διάκριση.
Οἱ ὁμιλητὲς μᾶς ἔδωσαν καὶ κάποια στοιχεῖα τῆς διδασκαλίας της.
Τὸ τέλος τῆς παρουσίασης τῆς μορφῆς τῆς Ὁσίας Γαβριηλίας ἔθεσε ὁ Θεοφιλέστατος Στρατονικείας μὲ τοὺς λόγους της: Ὅταν θέλεις νὰ πλησιάσεις τὸν Θεό, πίστη, πίστη, πίστη. Ὅταν θέλεις νὰ πλησιάσεις τὸν ἄνθρωπο, νὰ ἀγαπᾶς, νὰ ἀγαπᾶς, νὰ ἀγαπᾶς. Τότε γίνεσαι ὁ ἄλλος.
Μπορείτε να παρακολουθήσετε τη Στρογγυλή Τράπεζα – Ημερίδα, αφιερωμένη στὴν μορφὴ τῆς Ἁγίας Γαβριηλίας τῆς ἐν Λέρῳ, στην οποία προεδρεύει ὁ Θεοφιλέστατος Ἐπίσκοπος Στρατονικείας κ. Στέφανος εδώ
Περισσότερες φωτογραφίες μπορείτε να δείτε εδώ
Μὲ Ὄρθρο καὶ θεία Λειτουργία ξεκίνησε καὶ ἡ σημερινὴ ἡμέρα.
Στὶς 12:00 τὸ μεσημέρι ἔγινε ἡ Χριστουγεννιάτικη γιορτὴ τῶν Κατηχητικῶν Σχολείων τῆς Ἐνορίας μας. Γονεῖς, παιδιὰ καὶ ἐνορίτες κατέκλυσαν τὴν αἴθουσα τῶν ἐκδηλώσεων γιὰ νὰ καμαρώσουν τὴν νεολαία τοῦ Χριστοῦ. Τὰ παιδιά μας μὲ τὰ τραγούδια, τὰ ποιήματα καὶ τὰ σκέτς δημιούργησαν μιὰ ἀτμόσφαιρα ἑορταστικὴ καὶ μετέδωσαν σὲ ὅλους τὸ μήνυμα τῶν Χριστουγέννων. Στὸ τέλος τῆς ἐκδήλωσης μοιράστηκαν δῶρα σὲ ὅλα τὰ παιδιὰ τῶν Κατηχητικῶν καὶ τῆς ἐνορίας.
Στὶς 5:30 μ.μ. ἡ ἐνορία ὑποδέχθηκε τὴν τιμία κάρα τῆς Ἁγίας Γαβριηλίας τῆς Κωνσταντινουπολίτισσας, τὴν ὁποία συνόδευσε ὁ Θεοφιλέστατος Ἐπίσκοπος Στρατονικείας κ. Στέφανος, Βοηθὸς Ἐπίσκοπος τῆς Ἱ. Μητροπόλεως Λέρου, Καλύμνου καὶ Ἀστυπάλαιας. Ἡ ὑποδοχὴ ἔγινε στὸ προαύλιο τοῦ Ἱ. Ναοῦ, ὅπου ἀναπέμφθηκε δέηση ἐπὶ τῇ ἀφίξει τῆς τιμίας κάρας.
Ἀκολούθησε Πανηγυρικὸς Ἑσπερινὸς τῆς Κυριακῆς, ἀφιερωμένος στὴν Ἁγία Γαβριηλία τὴν Κωνσταντινουπολίτισσα, στὸν ὁποῖο χοροστάτησε ὁ Θεοφιλέστατος Ἐπίσκοπος Στρατονικείας κ. Στέφανος συμπαραστατούμενος ἀπὸ τὸν Αἰδεσιμολ. Πρωτ. π. Δημήτριο Μπίλλη, ἐφημέριο τοῦ Καθεδρικοῦ Ναοῦ Ἁγ. Κων/νου καὶ Ἑλένης Μάνδρας, Αἰδεσιμ. Πρωτ. π. Θεόδωρο Γεωργόπουλο, Ἐφημέριο Ἱ. Ν. Ἰσιδώρου Πηλουσιώτου Β΄ Κοιμητηρίου Ἀθηνῶν καὶ τοὺς ἐφημερίους τοῦ Ναοῦ Πρωτ. π. Γεώργιο Καλποῦζο, τὸν Αἰδεσιμ. Πρεσβύτερο π. Σπυρίδωνα Βίτση καὶ Αἰδεσιμ. Πρεσβύτερο π. Θωμᾶ Μάντζιο.
Προσφωνὠντας ὁ Προϊστάμενος τοῦ Ναοῦ, Πρωτ. π. Θεμιστοκλῆς Χριστοδούλου, τὸν Θεοφιλέστατο Ἐπίσκοπο Στρατονικείας κ. Στέφανο ἐξέφρασε θερμὲς εὐχαριστίες στὸν Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Λέρου, Καλύμνου καὶ Ἀστυπαλαίας κ. Παΐσιο γιὰ τὴν ἔκπληξη ποὺ ἐπεφύλαξε στὴν ἐνορία, ἀφοῦ, ἐκτὸς τοῦ ἀποτμήματος τοῦ ἱεροῦ λειψάνου ποὺ ζητήθηκε μὲ τὴν εὐλογία τοῦ Μακαριωτάτου Ἀρχιεπισκόπου Ἀθηνῶν καὶ πάσης Ἑλλάδος κ.κ. ΙΕΡΩΝΥΜΟΥ του Β΄, ἔστειλε καὶ τὴν Τιμία Κάρα τῆς Ἁγίας Γαβριηλίας. Εὐχαρίστησε ἐπίσης τὸν Θεοφιλέστατο Ἐπίσκοπο Στρατονικείας κ. Στέφανο γιὰ τὸν κόπο στὸν ὁποῖο ὑποβλήθηκε νὰ συνοδεύσει τὴν Τιμία Κάρα τῆς Ὁσίας Μητρὸς ἡμῶν Γαβριηλίας .
Ἡ ἔλευση τῆς Τιμίας Κάρας τῆς Ἁγίας Γαβριηλίας στὸν Ναὸ τοῦ Ἁγ. Ἐλευθερίου
περιποιεῖ χαρά, τιμὴ καὺ εὐλογία ὄχι μόνο στὴν ἐνορία τοῦ Ἁγ. Ἐλευθερίου ἀλλὰ καὶ σὲ ὅλη τὴν περιοχὴ τῶν Πατησίων, διότι ἡ Ἁγία κατοικοῦσε ἐν ζωῇ στὴν περιοχὴ αὐτή. Ὁ δρόμος πρὸς τὴν ἁγιότητα, ποὺ ἀκολούθησε ἡ Ἁγία, παρεξηγήθηκε ἀπὸ πολλοὐς, ποὺ δὲν μπόρεσαν νὰ καταλάβουν τὴν ἰδιαιτερότητά της.
«Σᾶς καλωσορίζουμε, Σεβασμιώτατε, στὸν Ἱερὸ Ναὸ τοῦ Ἁγ. Ἐλευθερίου», κατέληξε ὁ π. Θεμιστοκλῆς, «καὶ σᾶς εὐχαριστοῦμε ποὺ ἤρθατε κοντά μας. Ὅταν ἐπιστρέψετε, στὸ νησί σας, νὰ μεταφέρετε στὸν Σεβ. Μητροπολίτη Λέρου, Καλύμνου καὶ Ἀστυπαλαίας κ. Παΐσιο τὴν υἱική μας ἀγάπη, τὶς πολλές μας εὐχαριστίες γιὰ τὴν ἔκπληξη ποὺ μᾶς ἐπεφύλαξε. Ἡ ἐνορία μας, ποὺ θὰ κοσμεῖται ἀπὸ σήμερα μὲ τὸ ἱερὸ λείψανο τῆς Ἁγίας Γαβριηλίας θὰ εἶναι μιὰ προέκταση τῆς Λέρου. Καλῶς ἤρθατε, Σεβασμιώτατε».
Ἀντιφωνώντας ὁ Θεοφιλέστατος Ἐπίσκοπος Στρατονικείας κ. Στέφανος εὐχαρίστησε τὸν Ἀρχιεπίσκοπο Ἀθηνῶν καὶ πάσης Ἑλλάδος κ.κ. Ἱερώνυμο τὸν Β΄ γιὰ τὴν κανονικὴ ἄδεια καὶ κατόπιν τὸν Προϊστάμενο καὶ τοὺς ἐφημερίους τοῦ Ναοῦ γιὰ τὴν πρόσκληση. «Μὲ τὴν ἄδεια τοῦ Σεβ. Μητροπολίτου Λέρου καὶ τὴν δική σας πρόσκληση», εἶπε ὁ Θεοφιλέστατος, βρίσκομαι ἐδῶ, γιὰ νὰ συνεορτάσουμε τὰ μεθέορτα τοῦ Ἁγ. Ἐλευθερίου, τὰ προεόρτια τῶν Χριστουγέννων καὶ τὴν ἔλευση στὴν ἐνορία σας τῆς Κάρας τῆς Ἁγίας Γαβριηλίας». Κάνοντας ἕναν παραλληλισμὸ μεταξὺ τοῦ Ἁγ. Ἐλευθερίου καὶ τῆς Ἁγίας Γαβριηλίας, εἶπε ὅτι ὁ ἕνας μᾶς δείχνει τὸν τρόπο νὰ ἐλευθερώσουμε τὶς ψυχές μας ἀπὸ ἐξωτερικοὺς παράγοντες ποὺ τὴν δεσμεύουν, ἐνῶ ἡ Ἁγία μᾶς δείχνει πῶς θὰ ἀπελευθερωθοῦμε ἀπὸ τὸν ἴδιο μας τὸν ἑαυτό, τονίζοντας ὅτι ἡ Ἁγία πρῶτα ἀπελευθέρωσε τὸν ἑαυτό της ἀπὸ ὅλα τὰ ὑλικά. Ἡ ἴδια συνήθιζε νὰ λέει ὅτι ὅταν δὲν κρατᾶμε τίποτε γιὰ ἐμᾶς, τότε ὁ Θεὸς μᾶςὰ δίνει ὅλα. Αὐτὸ ἦταν ἡ ζωὴ τῆς Ἁγίας. Βοηθοῦσε πολὺ κόσμο, φτωχοὺς καὶ ἀναγκεμένους, καὶ δὲν ἔκανε κανενὸς εἴδουσ διάκριση προκειμένου νὰ προσφέρει τὴν βοήθειά της. Στὸ πρόσωπο τοῦ καθενὸς ἔβλεπε τὴν εἰκόνα τοῦ Θεοῦ καὶ ὡς εἰκόνα Θεοῦ τὸν διακονοῦσε. Ὅταν ὑπάρχει ὁ ἄλλος ἄνθρωπος, τότε δὲν ὑπάρχω ἐγώ, συνήθιζε νὰ λέει. Κι ἐπίσης, ἄν θέλεις να νιώσεις τὸν ἄλλον ἄνθρωπο, τότε ἀγαπᾶς, ἀγαπᾶς, ἀγαπᾶς καὶ τότε θὰ γίνεις ὁ ἄλλος. Ὅταν κρατᾶμε τὴν ψυχή μας δεσμευμένη στὰ ὑλικὰ ἀγαθά, τότε οὔτε τὸν Θεὸ νὰ ἀγαπήσουμε μποροῦμε οὔτε τοὺς ἄλλους.
Καὶ ὁ Ἅγιος Ἐλευθέριος καὶ ἡ Ἁγία Γαβριηλία, ἂν καὶ ἔζησαν σὲ διαφορετικοὺς τόπους καὶ σὲ διαφορετικὲς κοινωνικὲς συνθῆκες, συναντῶνται στὴν ἴδια ἀντιμετώπιση: γιὰ νὰ ἀπελευθερωθεῖ ἡ ψυχή, θὰ πρέπει νὰ ἀγαπήσει τὸν Θεὸ καὶ νὰ ἐμπιστευθεῖ τὴν σωτηρία της στὰ χέρια του. Ἂν θέλουμε κι ἐμεῖς νὰ φτάσουμε στὴν κατάσταη τῶν ἁγίων, θὰ πρέπει νὰ πράξουμε ἀνάλογα. Νὰ μὴ φοβόμαστε καὶ νὰ ἀποκτήσουμε τὴν γενναιότητα τῆς πίστεως. Οἱ ἅγιοι μᾶς λένε νὰ μὴν ἀφήνουμε τὶς φωνὲς τοῦ κόσμου νὰ καλύπτουν τὴν φωνὴ τοῦ Θεοῦ. Ὅταν ἀφήνουμε τὴν ζωή μας στὰ χέρια τοῦ Θεοῦ, τότε ὁ Θεὸς μεριμνᾶ γιὰ τὰ πάντα, ἀπὸ τὰ πιὸ σημαντικὰ ὥς τὰ πιὸ ἀσήμαντα. Πολλὲς φορὲς δὲν μποροῦμε νὰ κατανοήσουμε τὸν τρόπο μὲ τὸν ὁποῖο ἐνεργούσαν οἱ ἅγιοι, γιατί οἱ ἅγιοι δὲν εἶχαν τὴν δική μας λογική, εἶχαν τὴν λογικὴ τοῦ Θεοῦ καὶ στὴν λογικὴ τοῦ Θεοῦ τὰ πράγματα παίρνουν ἄλλη διάσταση. Τὸ πάσχω γιὰ τοὺς ἄλλους, γιὰ τὸν Θεὸ εἶναι εὐημερῶ, τὸ νὰ πεινῶ καὶ νὰ στεροῦμαι χάριν τῶν ἄλλων, γιὰ τὸν Θεὸ σημαίνει ἔχω τὰ πάντα καὶ τὸ πεθαίνω ἀπὸ ἀγάπη γιὰ τὸν αθεὸ καὶ τοὺς ἀνθρώπους, γιὰ τὸν Θεὸ σημαίνει ζῶ. Καὶ οἱ δύο ἅγιοι μᾶς δείχνουν τὸν τρόπο ποὺ πρέπει νὰ ζοῦμε σήμερα. Νὰ στεκόμαστε ἡρωικὰ στὴν σχέση μας μὲ τὸν Θεό, νὰ τὸν πιστεύουμε μὲ γενναιότητα καὶ νὰ ἀγαπᾶμε ὅπως Ἐκεῖνος καὶ οἱ ἅγιοι.
\Καταλήγοντας ὁ Θεοφιλέστατος εὐχαρίστησε καὶ πάλι γιὰ τὴν πρόσκληση καὶ εὐχήθηκε στὸν π. Θεμιστοκλῆ γιὰ τὴν ὀνομαστική του ἑορτή.
Στὴν συνέχεια τελέστηκε Ἱερὰ Παράκληση στὴν Ἁγία Γαβριηλία τὴν ἐν Λέρῳ.
Ἡ ἡμέρα ἔκλεισε μὲ τὸ Μικρὸ Ἀπόδειπνο μετὰ Χαιρετισμῶν στὴν Ὑπεραγία Θεοτόκο καὶ τὴν μονολόγιστη εὐχή.
Περισσότερες φωτογραφίες μπορείτε να δείτε εδώ
Τη Βίβλο γενέσεως ακούμε λίγο πριν τα Χριστούγεννα από τον ευαγγελιστή Ματθαίο, στην οποία καταγράφονται ονομαστικά οι κατά σάρκα πρόγονοι του Χριστού. Επιπλέον αναφέρουμε και τιμάμε όλους τους προ Χριστού αγίους, γιατί με τη θεοσεβή τους πολιτεία εδραίωσαν, ο καθένας με τον τρόπο του, στις ψυχές των ανθρώπων την πίστη στον ερχόμενο Υιό του Θεού, ενίσχυσαν την προσδοκία όλων των εθνών και γιγάντωσαν τον πανανθρώπινο πόθο για την έλευση του παγκόσμιου λυτρωτή (Κυριακή προ της Χριστού Γεννήσεως).
Οι άγιοι Προπάτορες προπαρασκεύασαν το ανθρώπινο γένος για να φέρει στον κόσμο τον κάλλιστο καρπό του, την Παρθένο Μαρία, θυγατέρα του Δαυΐδ, του Αβραάμ, του Αδάμ, του Θεού. «Καυχώνται εν δόξη οι άγιοι, (δι)ότι εκ σπέρματος αυτών υπάρχει καρπός ευκλεής, η ασπόρως τεκούσα σε». Με τη γέννηση της Παναγίας έρχεται το πλήρωμα του χρόνου, ο καιρός που περίμενε ο Θεός για να σαρκωθεί, να γίνει άνθρωπος, να κατέβει στη γη.
Αρχής γενομένης (κατά τον ευαγγελιστή Λουκά) από τον Θεό που «γεννά» τον Αδάμ, η μακρά σειρά των διαδοχικών γενεών διέρχεται από τον Αβραάμ, «Αβραάμ εγέννησε τον Ισαάκ», φτάνει στον Δαυΐδ και κατακλείεται με την Παρθένο, «εξ ης εγεννήθη Ιησούς». Και ενώ στην αρχή ο Θεός «γέννησε», έπλασε τον άνθρωπο, επίλογος στη Βίβλο γενέσεως μπορεί άριστα να γίνει το «άνθρωπος εγέννησε Θεόν».
Έκτοτε ο Χριστός αυτοαποκαλείται «Υιός του ανθρώπου», χωρίς να θεωρεί καθόλου υποτιμητικό τον τίτλο αυτό. Ο άνθρωπος που γεννά τον Θεό, είναι ο τελειότερος όλων των εποχών, η Παναγία. Απλός άνθρωπος η Θεοτόκος, γεννημένη κατά τους νόμους της ανθρώπινης φύσης, εκ «ρίζης φυείσα του Ιεσσαί», κατάφερε ωστόσο να υπερβεί τα ανθρώπινα μέτρα. «Όρους παρήλθε των βροτών της ουσίας». Είναι δικό της κατόρθωμα αυτό. Γεννήθηκε μεν «εξ επαγγελίας», με υπόσχεση του Θεού και με τρόπο θαυματουργικό, από στείρους, γέροντες γονείς, αλλά είλκυσε πάνω της με τον δικό της ενεργό πνευματικό αγώνα, με τη δική της ελεύθερη θέληση, τον μέγιστο δυνατό αγιασμό. Γι’ αυτό και προκρίνεται ως η μόνη άξια να γεννήσει τον Υιό του Θεού.
Την αγιασμένη σάρκα της Παρθένου διαλέγει και προσλαμβάνει εκούσια ο Ύψιστος Θεός για να σαρκωθεί και να καθαρίσει το γένος μας από τον «ιόν της δρακοντίας κάρας». Από το δηλητήριο της κεφαλής του αρχαίου δράκοντα, του διαβόλου, με το οποίο θανάτωσε τον Πρωτόπλαστο. «Σάρκα προσλαβών εκ Παρθένου» ο Θεός, γίνεται «ίσος τοις βροτοίς», αδελφός μας. Δεν ντρέπεται να μας αποκαλεί αδελφούς του. Έγινε ένα με τους θνητούς, για να μας οδηγήσει «άπαντας προς σέλας ζωηφόρον εκ πυλών ανηλίων». Από τα σκοτεινά βάθη της αμαρτίας.
Επιφύλαξε ύψιστη τιμή στην Παρθένο, επιλέγοντάς την ως μητέρα του. Όμως, την ίδια τιμή επιφυλάσσει και σε μας. Καταδέχεται να γίνουμε κι εμείς μητέρα του, αδελφοί του, κατά σάρκα συγγενείς του.
Διπλό το μυστήριο: Δίνει και παίρνει ο Χριστός. Δίνει και σε μας την εκ Παρθένου Σάρκα του, αλλά συγκατανεύει «να παίρνει σάρκα», μορφή και από μας, να τον γεννούμε μέσα μας κι εμείς με τη θεοπρεπή βιωτή μας.
Υπάρχουν άνθρωποι που δεν αγαπούν την ησυχία από αδυναμία, αλλά από σοφία. Δεν αποσύρονται για να κρυφτούν απομακρύνονται για να σωθούν. Έζησαν μέσα στον θόρυβο των άλλων, άκουσαν λόγια βαριά, γνώρισαν εγωισμούς, συγκρούσεις και πληγές. Κι έμαθαν ότι η ειρήνη δεν είναι φυγή, αλλά επιλογή.
Η ειρήνη δεν φωνάζει κατοικεί σιωπηλά στην καρδιά που έπαψε να αποδεικνύει, να δικαιολογείται, να πολεμά. Είναι καρπός ωριμότητας, όχι συμβιβασμού. Όποιος την επιλέγει, δεν φοβάται τη μοναξιά, γιατί έχει μάθει να στέκεται ενώπιον του Θεού χωρίς μάσκες και χωρίς θόρυβο.
Και τότε καταλαβαίνει κανείς πως η αληθινή δύναμη δεν είναι να υψώνεις τη φωνή σου, αλλά να κρατάς την καρδιά σου καθαρή. Γιατί μόνο στην ησυχία μιλά ο Θεός, και μόνο εκεί γεννιέται η ειρήνη που δεν μπορεί κανείς να σου πάρει.
Οἱ λατρευτκὲς ἐκδηλώσεις τῆς σημερινῆς ἡμέρας ξεκίνησαν μὲ Ὄρθρο καὶ θεία Λειτουργία. Στὶς 12 τὸ μεσημέρι ἔγινε Ἱερὰ Παράκληση στην Ὑπεραγία Θεοτόκο τὴν Ἐγκυμονοῦσα. Στὶς 6:00 ἐψάλη ὁ Ἑσπερινὸς καὶ στὶς 6:30 Μικρὸς Ἁγιασμὸς καὶ προσκύνηση ἱερῶν λειψάνων τῶν Ἁγίων Ραφαήλ, Νικολάου καὶ Εἰρἠνης καὶ πλειάδος ἄλλων ἱερῶν λειψάνων. Στὸ τέλος διανεμήθηκαν φιαλίδια μὲ Ἁγιασμὸ σὲ ὅλους τοὺς παρευρισκομένους χριστιανούς.
Στὶς 7:00 ὁ ἠθοποιὸς κ. Πέτρος Ξεκούκης ὁμίλησε μὲ θέμα: «Πῶς μπορεῖ νὰ ὑπηρετήσει τὸν λόγο τοῦ Θεοῦ ἕνας ἠθοποιὸς ζώντας μέσα στὰ χειροκροτήματα καὶ τὶς ἐπεευφημίες τῶν ἀνθρὠπων».
Ὁ π. Θεμιστοκλῆς Χριστοδούλου, Προϊστάμενος τοῦ Ἱ.Ν. Ἁγ. Ἐλευθερίου-ὁδοῦ Ἀχαρνῶν καλωσορίζοντας τοὺς πιστοὺς στὰ 7α ΕΟΡΤΙΑ τοῦ Ναοῦ, ποὺ ἐπιτελοῦνται μὲ τὶς εὐλογίες τοῦ Μακαριωτάτου Ἀρχιεπισκόπου Ἀθηνῶν καὶ πάσης Ἑλλάδος κ.κ. ΙΕΡΩΝΥΜΟΥ τοῦ Β΄ἀνέφερε ὅτι σήμερα ἔχουμε προσκαλέσει ἔναν ἐκλεκτὸ ἀδελφὸ ἐν Χριστῷ, ὁ ὁποῖος ἀγωνίζεται ἀπὸ τὸ δικό του μετερίζι χρησιμοποιώντας τὴν τέχνη τῆς ὑποκριτικῆς. Καλωσορίζουμε τὸν κ. Πέτρο Ξεκούκη.
Ὁ κ. Πέτρος Ξεκούκης μὲ λόγο χείμαρρο ὁρμητικό, βαθιὰ βιωματικὸ ποὺ μαρτυρᾶ μιὰ καρδιὰ ποὺ πυρπολεῖται ἀπὸ ἀγάπη γιὰ τὸν Χριστό, μιὰ καρδιὰ ζέουσα καὶ πάλλουσα γιὰ ἐκεῖνον, ἐθεολόγησε ὡς ἄνθρωπος τῆς προσευχῆς, κατὰ τὸ τοῦ Ἁγ. Νείλου: «εἰ θεολόγος εἶ, ἀληθῶς προσεύξῃ καὶ εἰ ἀληθῶς προσεύξῃ , θεολόγος εἶ».
Ξεκινώντας τὴν ὁμιλία του εἶπε: «Δὲν ἦρθα νὰ μιλήσω, ἦρθα νὰ πάρω ἀπὸ σᾶς τὴν ἀρετὴ τῆς ὑπομονῆς ποὺ ἔχετε νὰ μὲ ἀκούσετε, τὴν ἀρετὴ τῆς ἀγάπης ποὺ ἁπλόχερα δίνετε στὸ πρόσωπό μου. Αἰσθάνομαι ποὺ ὄμορφα, γιατὶ βρίσκομαι στὸν οἶκο τοῦ Θεοῦ καὶ δὲν ὑπάρχει μεγαλύτερη προστασία ἀπὸ τὸ νὰ βρίσκεται κάποιος στὸν οἶκο τοῦ Θεοῦ καὶ νὰ ἔχει δίπλα του ἕναν ρασοφόρο, ἕναν λειτουργὸ τοῦ Ὑψίστου, ποὺ μιλᾶ μὲ τὸν ἴδιο τὸν Θεὸ καθημερινὰ ἱερουργώντας». Καὶ συνέχισε δίνοντας πολλὰ μηνύματα μέσῳ τῆς ὁμιλίας του.
Γιὰ τὴν ἀγάπη στὸν Χριστό: ἀναφερόμενος στὸ ἁγιογραφικὸ «τίς ἡμᾶς χωρίσει ἀπὸ τῆς ἀγάπης τοῦ Χριστοῦ», εἶπε ὅτι Μόνο ὁ ἑαυτός μας μπορεῖ νὰ τὸ κάνει, ὅταν δὲν τηροῦμε τὸν νόμο τοῦ Θεοῦ. Ὁ Θεὸς εἶναι δίπλα μας, ἐμεῖς φεύγουμε ἀπὸ κοντά του.
Γιὰ τὴν ὑπερηφάνια: Οἱ ἠθοποιοὶ πολεμοῦνται πολὺ ἀπὸ τὸν δαίμονα τῆς ὑπερηφανείας. Τοὺς κατακυριεύει τὸ ΕΓΩ καὶ ξεχνοῦν τὸν λόγο τοῦ Θεοῦ «χωρὶς ἐμοῦ οὐ δύνασθε ποιεῖν οὐδέν». Ἂν δὲν θέλει ὁ Θεός, δὲν κάνει τίποτε ὁ ἄνθρωπος. Ὅταν ὁ δαίμων τῆς ὑπερηφανείας ἐπιτίθεται, καλὸ εἶναι νὰ θυμᾶται κανείς τὸν λόγο τοῦ Κυρίου, «ὁ θέλων πρῶτος εἶναι, ἔστω ἔσχατος».
Γιὰ τὴν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ στὸν ἄνθρωπο: Ὁ Θεὸς ἦλθε « μορφὴν δούλου λαβὼν, βάπτισμα αἰτῶν ὁ μὴ γνοὺς ἁμαρτίαν». Αὐτὸς ποὺ δὲν γνώρισε ἁμαρτία, ἦρθε σ’ ἐμᾶς, νὰ μᾶς σώσει ἀπὸ τὴν ἁμαρτία. Κι αὐτὸ, γιατὶ μᾶς ἀγαπᾶ, καὶ μάλιστα σκανδαλωδῶς. Ἐμεῖς ἀπομακρυνόμαστε κι ὁ Θεὸς ψάχνει νὰ βρεῖ μιὰ ἀφορμὴ νὰ μᾶς σώσει. Ἀπέναντι σ’ αύτὴ τὴν ἀγάπη ἐμεῖς πρέπει νὰ κλίνουμε γόνυ καρδίας καὶ ἐν μετανοίᾳ νὰ ποῦμε τὸ «ἥμαρτον εἰς σὲ Σωτὴρ ὡς ὁ ἄσωτος υἱός, δέξαι με μετανοοῦντα καὶ σῶσον με».
Γιὰ τὴν ψυχή: Ἡ ψυχὴ τοῦ ἀνθρώπου, κατὰ τὸν Γρηγόριο Νύσσης, εἶναι ζῶσα, κτιστή, νοερά, ἀναφὴς καὶ ἀσώματος. Ἡ ψυχή, ποὺ ὀφείλουμε νὰ τὴν παραδώσουμε ἀμόλυντη καὶ ἄμεμπτη στὰ πόδια τοῦ Κυρίου, εἶναι ὁ σύνδεσμος ποὺ συνδέει ταὸν ἄνθρωπο μὲ τὴν θεία Πρόνοια, γιατὶ ἡ ψυχὴ εἶναι τὸ ὁμοίωμα τοῦ Θεοῦ. Κι ἐμεῖς τολμοῦμε νὰ τὴν μολύνουμε καὶ νὰ μὴν μετανοοῦμε.
Γιὰ τὸν θάνατο: Εἶναι φρικτὸς ὁ θάνατος. Ὅμως θὰ ἔρθει ἡ στιγμή, ποὺ ὅλοι θὰ σταθοῦμε ἐνώπιον τοῦ Κυρίου γιὰ νὰ ἀπολογηθοῦμε. Ὁ Κύριος μᾶς ἀφήνει νὰ ζήσουμε γιὰ νὰ μετανοήσουμε καὶ νὰ κλάψουμε γιὰ τὶς ἁμαρτίες μας, νὰ καταλάβουμε ὅτι εἴμαστε ἕνα τίποτε.
Γιὰ τὴν ὁμολογία πίστεως: Σήμερα ζοῦμε τὴν περίοδο τῶν ὁμολογητῶν. Τὸν Κύριο δὲν τὸν ὑμνοῦν μόνο οἱ ἄγγελοι, ἀλλὰ καὶ οἱ μάρτυρες, οἱ μεγαλομάρτυρες, οἱ ὅσιοι, οἱ δίκαιοι καὶ οἱ ὁμολογητές. Εἶναι ἐποχὴ ποὺ καλούμεθα νὰ ὁμολογήσουμε Χριστὸν Ἐσταυρωμένον καὶ ἀναστάντα ἐκ νεκρῶν, Αὐτὸν ποὺ μᾶς ἔδωσε τὰ κλειδιὰ τοῦ Παραδείσου.
Γιὰ τὴν ἀγάπη: Ἀναφερόμενος στὰ χαρακτηριστικὰ τῆς ἀγάπης, ὅπως τὰ βρίσκουμε στὸν ὕμνο τῆς ἀγάπης τοῦ Ἀποστόλου Παύλου, λέει ὅτι αὐτὴ τὴν ἀγάπη ἦρθε καὶ μᾶς ἔφερε ὁ Θεὸς καὶ αὐτὴ τὴν πρέπει νὰ ἔχουμε καὶ νὰ τὴν προσφέρουμε στὸν πλησίον μας. Διαφορετικά, δὲν θὰ μποροῦμε νὰ σταθοῦμε ἐνώπιον τοῦ Κυρίου καὶ νὰ ποῦμε τὸ τοῦ Ἀποστόλου Παύλου: «τὸν δρόμον τετέλεκα, τὴν πίστιν τετήρηκα, ἀπόκειταί μοι ὁ τῆς δικαιοσύνης στέφανος». Ἐμεῖς ποὺ γνωρίσαμε τὸν Χριστό, θὰ ἔχουμε μεγαλύτερη εὐθύνη ἐνώπιον τοῦ Κυρίου. Δὲν μποροῦμε νὰ μιλήσουμε σὲ ἄλλον γιὰ τὴν γλυκύτητα τῆς πνευματικῆς ζωῆς, ἂν δὲν τὴν ἔχουμε γευθεῖ.
Γιὰ τὴν παρουσία τοῦ Παρακλήτου: Εἶναι μεγάλη ἡ ἀνάπαυση καὶ ἡ ἀγαλλίαση τῆς ψυχῆς, ὅταν ἐπικαλεῖται τὸν Παράκλητο, τὸ Πνεῦμα τῆς Ἀληθείας. Γιατί, ὅταν ἐπικαλεῖσαι τὸν Παράκλητο, τὸν βλέπεις, τὸν νιώθεις, τὸν αἰσθάνεσαι. Τὸ ἄψευστο στόμα τοῦ Κυρίου εἶπε νὰ μὴν μεριμνᾶμε γιὰ τὸ τί θὰ ποῦμε, γιατὶ θὰ στείλει ὁ Θεὸς τὸν Παράκλητο καὶ θὰ μιλήσει στὶς καρδιές μας.
Γιὰ τὴν μετάνοια: Ὀφείλουμε, ἀπὸ τὴν στιγμὴ ποὺ μᾶς ἔδωσε τὸ μυστήριο τῆς θείας ἐξομολογήσεως καὶ τῆς θείας Εὐχαριστίσς, νὰ προσερχόμαστε σ’ αὐτά. Γιατί, ὅπως εἶπε πολὺ παραστατικά, αὐτὰ εἶναι τὰ κλειδιὰ τῆς Βασιλείας τοῦ Θεοῦ, κι αὐτὰ τὰ κλειδιὰ μᾶς τὰ ἔδωσε. Ἀρκεῖ νὰ τὰ χρησιμοποιήσουμε. Ἂν δὲν προλάβουμε νὰ ποῦμε τὸ «ἥμαρτον», ἔχουμε χαθεῖ. Στὰ τόσα χρόνια ζωῆς ποὺ μᾶς ἔδωσε ὁ Κύριος μποροῦμε νὰ βροῦμε λίγα λεπτὰ γιὰ τὴν μετάνοιά μας καὶ τὴν ἐξομολόγησή μας ἐν μετανοίᾳ.
Γιὰ τὴν κλιματικὴ ἀλλαγή: Δὲν πρόκειται γιὰ κλιματικὴ ἀλλαγή, ἀλλὰ γιὰ μήνυμα τοῦ Θεοῦ. Αὐτὰ εἶναι τὰ σημεῖα τῶν καιρῶν ποὺ λένε οἱ πατέρες. Ὁ Θεὸς μᾶς δίνει τὰ μηνύματά του, ἐμεῖς δὲν τὰ ἔχουμε καταλάβει κι ἀλίμονο σ’ αὐτοὺς ποὺ δὲν θὰ τὰ καταλάβουν μέχρι νὰ κλείσουν τὰ μάτια τους.
Μιλώντας γιὰ τὴν τηλεοπτικὴ σειρὰ «ἍγιοςΠαΐσιος» εἶπε ὅτι αὐτὴ συγκλόνισε τὸν κόσμο, γιατὶ μίλησε στὶς καρδιὲς τῶν ἀνθρώπων. Γιατὶ ὅλοι ἤθελαν νὰ ἀκούσουν λόγο Θεοῦ, νὰ δοῦν στοὺς δέκτες τους τὴν μορφὴ τῆς Παναγίας, νὰ ακούσουν τὴν νοερὰ προσευχή. Ὁ Ἅγιος Παΐσιος μᾶς καλεῖ νὰ γίνουμε ἅγιοι. Αὐτὸ γίνεται μόνο με μετάνοια, ἐξομολόγηση καὶ τηρώντας τὸν νόμο τοῦ Θεοῦ.
Τελειώνοντας ζήτησε τὴν προσευχὴ ὅλων γιὰ νὰ βρίσκει τὴν δύναμη νὰ ὁμολογεῖ Χριστόν.
Ἀρχονταρίκι ὁ κ. Ξεκούκης διαλέγεται μὲ τοὺς ἀκροατές του καὶ ἀπαντᾶ στὰ ἐρωτήματά τους.
Ἡ ἡμέρα ἔκλεισε μὲ τὸ Μικρὸ Ἀπόδειπνο στὴν Ὑπεραγία Θεοτόκο καὶ τὴν μονολόγιστη εύχή.
Μπορείτε να παρακολουθήσετε την ομιλία μὲ τὸν ἠθοποιὸ κ. Πέτρο Ξεκούκη, ὁ ὁποῖος πῆρε μέρος στὴν σειρὰ ΑΓΙΟΣ ΠΑΪΣΙΟΣ – ΑΠΟ ΤΑ ΦΑΡΑΣΑ ΣΤΟΝ ΟΥΡΑΝΟ. Θέμα τῆς ὁμιλίας: «Πῶς μπορεῖ νὰ ὑπηρετήσει τὸν λόγο τοῦ Θεοῦ ἕνας ἠθοποιὸς ζῶντας μέσα στὰ χειροκροτήματα καὶ τὶς ἐπευφημίες τῶν ἀνθρώπων» εδώ.
Μπορείτε να παρακολουθήσετε το Ενοριακό Αρχονταρίκι εδώ.
Περισσότερες φωτογραφίες μπορείτε να δείτε εδώ
Ἡ ἡμέρα ξεκίνησε μὲ Ὄρθρο καὶ θεία Λειτουργία. Στὶς 12:00 τὸ μεσημέρι τελέστηκε ἐπιμνημόσυνη δέηση καὶ τρισάγιο ὑπὲρ ἀναπαύσεως τῶν πρώτων κατοίκων τῆς περιοχῆς τοῦ Ἁγ. Ἐλευθερίου στὸ μικρὸ παρεκκλήσιο τοῦ Ἁγίου ἐνδόξου Ἱερομάρτυρος Ἐλευθερίου, στὴν συμβολὴ τῶν ὁδῶν Ἀχαρνῶν καὶ Ζαχ. Παπαντωνίου.
Στὶς 6:00 μ.μ. τελέστηκε ὁ Ἑσπερινὸς καὶ στὶς 6:30 ἀκολούθησε στρογγυλὴ τράπεζα, ἀφιέρωμα στὸν παπα-Φώτη Λαυριώτη, τὸν διὰ Χριστὸν Σαλὸ τῆς Λεσβου, ὅπου ἔγινε παρουσίαση τοῦ νέου βιβλίου γιὰ τὸν παπα-Φώτη, «Παπα-Φώτης ὁ διὰ Χριστὸν Σαλὸς – Στὰ μονοπάτια τῆς ταπείνωσης, Ἀφηγηματικὴ βιογραφία», τοῦ Καθηγουμένου τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Ἁγ. Νικολάου Μετεώρων, Ἀρχιμ. Θεοφάνους Κάσσου.
Στὴν στρογγυλὴ τράπεζα πῆραν μέρος καὶ ὁμίλησαν οἱ:
Ἀρχιμ. Γαβριὴλ Ἀσπρολοῦπος, Προϊστάμενος Ἱ.Ν. Ἁγ. Αἰκατερίνης Ἰλίου.
Πρωτ. Βασίλειος Πόπης, Προϊστάμενος Ἱ.Ν. Ἁγ. Σπυρίδωνος Πειραιῶς καὶ
Πρωτ. Χρῆστος Μίτσιος, Προϊστάμενος Ἱ.Ν. Ἁγ. Μεταμορφώσεως Σωτῆρος Σαρακίνας Θεσ/νίκης, κληρικὸς τῆς Ἱ. Μητροπόλεως Ἱερισσοῦ, Ἀρδαμερίου καὶ Ἁγίου Ὄρους, Συνταξιοῦχος Ἐκπαιδευτικός.
Τὸν συντονισμὸ τῆς ἡμερίδας εἶχε ὁ π. Θεμιστοκλῆς Χριστοδούλου.
Ὁ Αἰδεσιμολογιώτατος Πρωτ. π. Θεμιστοκλῆς Χριστοδούλου, Προϊστάμενος τοῦ Ἱ.Ν. Ἁγ. Ἐλευθερίου-ὁδοῦ Ἀχαρνῶν, προλογίζοντας αὐτὴ τὴν ἐκδήλωση τιμῆς γιὰ τὸν παπα-Φώτη, ἀνέφερε μεταξὺ ἄλλων ὅτι ἡ ἐκδήλωση αὐτὴ γίνεται μὲ τὶς εὐλογίες τοῦ Μακαριωτάτου Ἀρχιεπισκόπου Ἀθηνῶν καὶ πάσης Ἑλλάδος, ἀλλὰ ἀφορμὴ εἶναι τὸ βιβλίο τοῦ π. Θεοφάνη Κάσσου, Καθηγουμένου τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Ἁγ. Νικολάου Ἀναπαυσᾶ Μετεώρων, ὁ ὁποῖος βρίσκεται ἐδῶ μὲ τὶς εὐλογίες τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Σταγῶν καὶ Μετεώρων.
Ὁ π. Θεμιστοκλῆς, ἀφοῦ παρουσίασε τοὺς ὁμιλητές, ἀναφέρθηκε στὸ νέο βιβλίο λέγοντας ὅτι πρόκειται περὶ ἀφηγηματικῆς βιογραφίας, μὲ ὡραῖο λόγο, ἕνα ἀφήγημα ἑλκυστικό. Βιβλία γιὰ τὸν παπα-Φώτη ἔγραψε ὁ ἴδιος, ὁ Αἰδεσιμ. Πρωτ. π. Ἀθανάσος Γιουσμᾶς, ἐφημέριος καὶ Προϊστάμενος τοῦ Ἱ.Ν. Ἁγ. Θεράποντος Μυτιλήνης, ὁ Γρηγόρης Δομούζης, υἱὸς τοῦ Γεν. Ἀρχιερατικοῦ Ἐπιτρόπου τῆς Ἱ. Μητροπόλεως Μυτιλήνης, καὶ ἕνας ἀκόμη ἄνθρωπος ἀπὸ τὴν Πύλο. Αὐτὸ σημαίνει ὅτι ἡ μορφὴ τοῦ διὰ Χριστὸν σαλοῦ συγκλονίζει καὶ παραμένει καὶ ὡς μνήμη καὶ ὡς παρουσία δίπλα σὲ πολλοὺς ἀνθρώπους. Ὑπάρχουν στοιχεῖα ἀκράδαντα ποὺ φανερώνουν ὅτι ὁ παπα-Φώτης δὲν ἦταν ἕνας ἁπλὸς ἄνθρωπος, ἀλλὰ ἦταν σκεῦος ἐκλογῆς τοῦ Χριστοῦ μὲ χάρισμα διορατικό, προορατικὸ καὶ θαυματουργικό.
Στὴν συνέχεια ἔδωσε τὸν λόγο στὸν Πανοσιολογιώτατο Ἀρχιμανδρίτη, π. Γαβριὴλ Ἀσπρολοῦπο, ὁ ὁποῖος στὴν ἀρχὴ ἀναφέρθηκε στὸ δύσκολο τοῦ ἐγχειρήματος τοῦ προοιμιακοῦ λόγου, ἰδιαίτερα ὅταν ἀπευθύνεται σὲ πρόσωπο μεγάλου πνευματικοῦ δυναμισμοῦ, πρόσωπο μοναδικὸ καὶ ἐξαίρετο, ὅπως αὐτὸ τοῦ παπα-Φώτη. Σκιαγραφώντας τὸ φαινόμενο παπα-Φώτης, τὸν παρουσιάζει ὡς πλούσια καὶ σύνθετη φύση, μὲ εὐαισθησία καὶ συμπόνια για τὰ φαινόμενα τῆς ζωῆς. Ὁ πνευματικός του κόσμος ἐκπροσωπεῖ μιὰ μεγάλη ποικιλία ἀπὸ πνευματικὰ χαρίσματα, συναισθήματα, σκέψεις καὶ πνευματικὲς ἐξάρσεις. Ἡ ποιμαντικὴ τέχνη του εἶναι κοινωνικὸ λειτούργημα, γιατὶ πλαταίνει τὸν πνευματικὸ ὁρίζοντα καὶ ἑνώνει τοὺς ἀνθρώπους σὲ ἕναν κοινωνικὸ ἱστό. Ἦταν γνήσιο τέκνο τῆς Παναγίας καὶ ἀναφερόταν στὴν σχέση του μαζί της σὰν νὰ ἦταν κάτι φυσικό. Ὁ Ἅγιος Παΐσιος χαρακτήρισε τὸν παπα-Φώτη μεγάλο ἅγιο τῆς Μυτιλήνης καὶ διαμάντι τῆς Ἐκκλησίας.
Φάρος στὴν σιωπὴ τῶν καιρῶν μας ὑπῆρξε καὶ ἐξακολουθεῖ νὰ εἶναι ὁ παπα-Φώτης καὶ τὸ ἔργο του. Κατέστη ἐπαξίως ὁ διαπρεπὴς τῆς κοινότητας τῶν ψυχῶν ποὺ νοσταλγοῦν τὸ πνευματικὸ φῶς. Τὸ ὄραμα τοῦ παπα-Φώτη θὰ παραμένει ζωντανὸ ἐπὶ γενεὲς στὴν Μυτιλήνη καὶ αἰώνια στὴν Ἱστορία τῆς σύγχρονης Ἐκκλησίας.
Στὴν συνέχεια ὁ π. Θεμιστοκλῆς διάβασε ἀπόσπασμα ἀπὸ τὸ βιβλίο τοῦ π. Θεοφάνους, ὅπου ἀναφέρεται στὴν γνωριμία του μὲ τὸν παπα-Φώτη, τὸν ὁποῖο γνώρισε πολὺ νωρίς, στὰ πρῶτα νεανικά του σκιρτήματα. Ὑπῆρξε γιὰ τὸν π. Θεοφάνη ὁ πνευματικός του πατέρας, ὁ ἄγρυπνος καθοδηγητὴς στὰ πρῶτα βήματα τῆς πίστης του. Τὸν παπα-Φώτη χαρακτήριζε ἡ βαθιὰ ἀγάπη του στὸν Χριστό, ποὺ ἐκφραζόταν πολλὲς φορὲς μέσα ἀπὸ τὴν φαινομενικὴ τρέλα, ἕναν τρόπο μοναδικὸ νὰ ταπεινώνει τὸν ἑαυτό του καὶ νὰ διδάσκει τοὺς ἄλλους. Γνωρίσματά του ἡ εὐγένεια τῆς ψυχῆς, ἡ εὐθυκρισία καὶ κυρίως ἡ μυστικὴ καὶ ἀδιάλειπτη ἕνωσή του μὲ τὸν Θεό. Ἡ παρουσία του ἴδια μὲ προφητεία, δὲν ἔδινε ὁδηγίες, ἀλλὰ ὑπεδείκνυε δρόμους μὲ τὸ παράδειγμά του. Δὲν ἐπιζητοῦσε χειροκροτήματα, ἀλλὰ ὑπέγραφε τὴν σιωπή του μὲ ταπεινὴ ἁγιότητα. Ἀντιμετώπιζε τὴν ἀσθένεια μὲ ὑπομονὴ στὸν πόνο καὶ οὐσιαστικὴ σύνδεσή του μὲ τὸν Θεό. Ἡ βιωτή του ἦταν μιὰ καθημερινὴ περιπέτεια ἀγάπης, θυσίας καὶ ἑκούσιας τρέλας διὰ Χριστόν.
Σχετικὰ μὲ τὸ βιβλίο ἀναφέρεται στὸν πρόλογο ὅτι ἀποτελεῖ ἀπόπειρα ἁπλῆς προσέγγισης ἑνὸς μεγάλου μυστηρίου. Οἱ σελίδες του ἐπιχειροῦν νὰ φωτίσουν κάποιες ἀπὸ τὶς μοναδικὲς στιγμὲς τοῦ βίου του. Δὲν εἶναι βιογραφία μὲ τὴν στενὴ ἔννοια, εἶναι μνημόσυνο ἀγάπης, κατάθεση καρδιᾶς, εὐγνωμοσύνης καὶ μαρτυρίας γιὰ ἕναν ἄνθρωπο, ποὺ ἔζησε τὸ Εὐαγγέλιο ὄχι ὡς ἠθικὴ θεωρία, ἀλλὰ ὡς τρόπο ὑπάεξεως. Περιέχει ἀναμνήσεις, ἀφηγήσεις, στιγμιότυπα, ὅλα ἐνταγμένα στὸ φῶς ταῆς πίστεως καὶ στὴν προσευχητικὴ σιγὴ ποὺ ἀγκάλιαζε τὴν ὕπαρξή του.
Ὁ π. Βασίλειος Πόπης ἔζησε, ὅπως εἶπε, τὶς σαλότητες τοῦ παπα-Φώτη. Ὁλόκληρη ἡ βιωτή του, ἀναφέρει ὁ π. Βασίλειος, διαπνεόταν ἀπὸ τὴν υἱοθέτηση μιᾶς παράδοξης στάσης ζωῆς, ἡ ὁποία στὰ μάτια κάποιων θὰ μποροῦσε νὰ φαίνεται παράξενη. Αὐτὸ γινόταν γιατὶ ὁ παπα-Φώτης ἤθελε νὰ κρύψει τὶς ἀρετὲς καὶ τὰ πνευματικά του κατορθώματα.
Στὸ μυστήριο τῆς θείας Εὐχαριστίας ὁ παπα-Φώτης ἀλλοιωνόταν ἀπὸ τὴν χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Ὡς λειτουργὸ τὸν χαρακτήριζε ἡ συνέπεια στὸ Τυπικό. Τελοῦσε τὰ πάντα χωρὶς τὴν παραμικρὴ ἀφαίρεση. Τὸ κήρυγμά του μεστωμένο μὲ ἁπλότητα, πατρικότητα καὶ μετάνοια.
Σκοπός του δὲν ἦταν τὰ ἐγκόσμια, ἀλλὰ ἐπιζητοῦσε διακαῶς τὴν Βασιλεία καὶ τὴν ἀγκαλιὰ τοῦ Θεοῦ.
Ἐν συνεχείᾳ ὁ π. Θεμιστοκλῆς διάβασε ἀπὸ τὸ βιβλίο τοῦ π. Θεοφάνους τὸν πρόλογο τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Σταγῶν καὶ Μετεώρων κ. Θεοκλήτου, στὸν ὁποῖο ἀναφέρονται καὶ τὰ ἑξῆς:
«Ἡ διὰ Χριστὸν σαλότητα εἶναι μία ἀκραία μορφὴ ἀσκήσεως, μία ὁδὸς πρὸς τὴν ἁγιότητα δύσβατη καὶ γι’ αὐτὸ ἐρημική, ἀφοῦ ἐλάχιστοι ἔχουν τὴν δύαμη, ἀλλὰ καὶ τὴν ἰδιαίτερη κλήση ἀπὸ τὸν Θεὸ νὰ τὴν ἀκολουθήσουν. Εἶναι ἡ ἐπιλογὴ τῆς ἐσχάτης ταπεινώσεως καὶ τῆς αὐτοεξουθενώσεως, μὲ τὴν ὁποία ἐκριζώνεται κάθε κενοδοξία καὶ ἀνθρωπαρέσκεια καὶ καταβάλλεται τὸ πολυκέφαλο τέρας τῆς ὑπερηφάνείας. Αὐτὴ τὴν ἀνάντη καὶ ἀκανθηφόρο ἀτραπὸ πορεύθηκε ἕως τέλους τῆς ζωῆς του καὶ ὁ βιογραφούμενος στὸ παρὸν πόνημα παπα-Φώτης, ὁ διὰ Χριστὸν σαλός.
Μὲ τὴν ἑκούσια «τρέλα» καὶ μὲ τὴν ὑπεράνθρωπη ἄσκηση, νηστεία, ἀγρυπνία, τελεία ἀκτημοσύνη καὶ παντὸς εἴδους κακοπάθεια ἔλαβε καὶ τὰ ἔκτακτα χαρίσματα τῆ διοράσεως καὶ τῆς θαυματουργίας. Διήγαγε βιοτὴ ὑπερκόσμια μέσα στὸν κόσμο. Μὲ ἀγάπη ὑπερεκβλύζουσα ἀπὸ τὴν κεκαθαρμένη καρδία του ἐνίσχυσε ὑστερουμένους, θλιβομένους καὶ καταπονουμένους, ἔσωσε ἀπὸ τὴν πλάνη καὶ στήριξε πολλοὺς στὴν πίστη, ὁδήγησε πλῆθος πιστῶν στὴν σωτηρία. Ὁ Ἀρχιμανδρίτης π. Θεοφάνης εἶχε τὴν εὐλογία νὰ γαλουχηθεῖ στὴν πνευματικὴ ζωὴ ἀπὸ τὸν ὅσιο Γέροντα, γι’ αὐτὸ καταθέτει αὐθεντικὲς καὶ ἀξιόπιστες περὶ αὐτοῦ μαρτυρίες».
Ὁ π. Χρῆστος Μίτσιος ἀνέφερε ὅτι δὲν γνώρισε ἐν ζωῇ τὸν παπα-Φώτη, ὅμως ἀγάπησε τὴν «τρέλα» του καὶ προσπαθεῖ νὰ μαθαίνει ὅσα περισσότερα μπορεῖ. Μιλώντας ὡς εἰδικὸς στὴν ἐπιμέλεια βιβλίων, εἶπε ὅτι τὸ παρὸν εἶναι ἄριστο καὶ ἀπὸ επαγγελματικῆς ἀπόψεως. Εἶναι ὄμορφα γραμμένο, μὲ ἀποστάσεις ἡ μία διήγηση ἀπὸ τὴν ἄλλη.
Ὁ π. Χρῆστος ἔκανε λόγο γιὰ τὶς πνευματικὲς ρίζες τοῦ παπα-Φώτη καὶ ἀναφέρθηκε στὸν π. Τύχωνα, ποὺ ἦταν καὶ πνευματικός του δείχνοντας ὅτι ἔχει σημασία ποιός εἶναι ὁ πνευματικὸς καθοδηγητὴς κάποιου. Στὴν συνέχεια ἀνέφερε περιστατικὰ ποὺ περιέχονται στὸ βιβλίο καὶ δεἰχνουν τὴν προσωπικότητα τοῦ παπα-Φώτη. Καὶ ἔκλεισε τὴν ἀναφορά του ἐπισημαίνοντας ὅτι ἔχουμε γεμίσει ὑπέροχους σύγχρονους ἁγίους ἀλλὰ χάσαμε, γιατὶ χάσαμε καὶ τὴν πίστη καὶ τὸν Θεὸ καὶ τὴν χαρὰ καὶ τὴν εὐτυχία καὶ τὴν ἐλπίδα, γιατὶ χάσαμε τὸν συνάνθρωπό μας.
Τέλος ὁ π. Θεοφάνης σχετικὰ μὲ τὴν συγγραφὴ τοῦ βιβλίου ἀνέφερε ὅτι ὅταν ἔμαθε πὼς γράφτηκαν βιβλία γιὰ τὸν παπα-Φώτη χάρηκε ἀλλὰ εἶχε τὸν λογισμὸ ὅτι ὅσα βίωσε μὲ τὸν παπα-Φώτη, ὅσα χαράχτηκαν στὴν καρδιά του ἔπρεπε νὰ τὰ πεῖ σὲ κάποιον συγγραφέα, ἀλλὰ δὲν εὕρισκε σὲ ποιόν. Τὸ βράδυ εἶδε στὸν ὕπνο του τὸν παπα-Φώτη, ποὺ τοῦ εἶπε ἐπιτακτικά, «ἐσὺ θὰ τὰ γράψεις». Ἡ συγγραφὴ τοῦ βιβλίου διήρκεσε δέκα χρόνια καὶ βοήθησαν πολλοὶ γιὰ τὴν συγγραφή του.
Ἀναφερόμενος στὸν παπα-Φώτη εἶπε ὅτι ἦταν ἕνα μυστήριο καλυμμένο. ὅσοι τὸν ἔζησαν εἶδαν ὅτι καὶ ὁ ἴδιος προσπαθοῦσε νὰ κρύψει τὴν ἁγιότητά του καὶ ἡ χάρη τοῦ Θεοῦ τὸν σκέπαζε. Ὅταν ζοῦσαν τὰ γεγονότα, τὰ θεωροῦσαν φυσικά, καθημερινά. Δὲν μποροῦσαν νὰ συλλάβουν τὸ μέγεθος τῆς ἁγιότητάς του. Ὁ παπα-Φώτης, ὅταν καταλάβαινε ὅτι κάποιος τὸν εὐλαβεῖται, τοῦ ἄλλαζε τὸν λογισμὸ χωρὶς νὰ τὸ καταλάβει. Ταὰ γεγονότα ποὺ ἀναφέρονται στὸ βιβλίο δὲν εἶναι ὑπερβολές, εἶναι γεγονότα ποὺ συνέβησαν καὶ ἀναδεικνύουν τὸ μέγεθος τῆς προσωπικότητος αὐτοῦ τοῦ ἀνθρώπου. Δὲν τοῦ ἄρεσαν τὰ χειροκροτήματα τοῦ κόσμου, τοῦ ἄρεσε ἡ ἀφάνεια. Ἦταν ἀσκητικὸς καὶ δὲν ὑπῆρχε ἄσκηση ποὺ νὰ μὴν τὴν κάνει φτάνοντας στὰ ἄκρα. Ὡς πνευματικὸς ὅμως δὲν ἐπέλεγε τὰ ἄκρα, ἦταν αὐστηρός, ἀλλὰ ὄχι τῶν ἄκρων. Ἡ σαλότητα ἦταν τὸ κύριο χαρακτηριστικό του κι αὐτὸ τὸ ἔκανε ἀπὸ ἁγιότητα. Δεύτερο χαρακτηριστικὸ μετὰ τὴν σαλότητα ἦταν ἡ περιφρόνηση. Τέτοια περιφρόνηση ποὺ δὲν δέχτηκε κανένας ἄλλος. Τὸ χαιρόταν ὅμως καὶ τὸ ἀπολάμβανε. Ὅλη του ἡ ζωὴ ἦταν ἡ ἀγωνία γιὰ τὴν Ἐκκλησία, γιὰ τοὺς ἀνθρώπους, γιὰ τοὺς νέους. Ἄλλο χαρακτηριστικό του ἦταν ὅτι ἦταν ἀληθινός, δὲν ἤξερε ὑποκρισία, πρᾶγμα ποὺ εἶχε κόστος στὴν ζωή του.
Κλείνοντας ἀνέφερε ὅτι ζοῦν τὴν παρουσία τοῦ παπα-Φώτη. Πρὸς ἐπιβεβαίωση διηγήθηκε προσωπική του ἐμπειρία, ὅταν ἀπὸ κάποιον πειρασμὸ ποὺ τὸν ταλαιπωροῦσε, τὸν ἀπάλλαξε ὁ παπα-Φώτης. Τελείωσε τὴν ἀναφορά του στὸν παπα-Φώτη λέγοντας ὅτι εἶναι δοχεῖο τῆς χάριτος τοῦ Θεοῦ καὶ προτρέποντας ὅλους νὰ τὸν ἐπικαλοῦνται.
Τὸ τέλος τῶν λατρευτικῶν ἐκδηλώσεων τῆς ἡμέρας ἔδωσε τὸ Μικρὸ Ἀπόδειπνο μετὰ Χαιρετισμῶν στὴν Ὑπεραγία Θεοτόκο καὶ ἡ μονολόγιστη εὐχή.
Μπορείτε να παρακολουθήσετε τό Ἀφιέρωμα στὸν παπα-Φώτη Λαυριώτη, τὸν διὰ Χριστὸν Σαλὸ τῆς Λέσβου εδώ.
Περισσότερες φωτογραφίες μπορείτε να δείτε εδώ
Μὲ Ὄρθρο καὶ θεία Λειτουργία ἄρχισε καὶ ἡ σημερινὴ ἡμέρα. Στὶς 12 τὸ μεσημέρι ἐψάλη Ἱερὰ Παράκληση στὸν ἅγιο ἔνδοξο Προφήτη Δανιὴλ καὶ στοὺς Ἁγίους Τρεῖς Παῖδες: Ἀνανία, Ἀζαρία καὶ Μισαήλ.
Στὶς 5:00 μ.μ ἔγινε ὁ Ἑσπερινὸς καὶ ἀκολούθησε ὁμιλία μὲ τὸν Καθηγητὴ Γεωπολιτικῆς, κ. Γεώργιο Φίλη, μὲ θέμα: «Τὸ Ἀνατολικὸ Ζήτημα στὸν 21ο αἰ. καὶ ἡ γεωπολιτικὴ τῆς Ρωμιοσύνης».
Προλογίζοντας τὴν ὁμιλία ὁ Προϊστάμενος τοῦ Ναοῦ, π. Θεμιστοκλῆς Χριστοδοὐλου, μεταξὺ ἄλλων ἀνέφερε καὶ τὰ ἑξῆς: «Μὲ χαρὰ συνεχίζουμε τὰ 7α ΕΟΡΤΙΑ μας μὲ ἐκλεκτὲς ὁμιλίες ἐκλεκτῶν ὁμιλητῶν, ὁ καθένας ἀπὸ τοὺς ὁποίους καταθέτει τὸν δικό του πνευματικὸ πλοῦτο. Σήμερα μὲ τὶς εὐχὲς τοῦ Μακαριωτάτου Ἀρχιεπισκόπου Ἀθηνῶν καὶ πάσης Ἑλλάδος κ.κ. ΙΕΡΩΝΥΜΟΥ τοῦ Β΄, καλωσορίζουμε τὸν καθηγητὴ κ. Γεώργιο Φίλη, ὁ ὁποῖος προστρέχει πάντοτε στὴν ἐνορία μας γιὰ νὰ δώσει κάτι ἀπὸ τὴν δική του σκοπιά, ποὺ θὰ μᾶς κρατᾶ σὲ ἄγρυπνο ἐνδιαφέρον». Καὶ ἀφοῦ παρουσίασε τὸν κ. Γεώργιο Φίλη στὸ ἀκροατήριο, τοῦ ἔδωσε τὸν λόγο.
Ὁ κ. Φίλης εὐχαριστώντας τὸν π. Θεμιστοκλῆ, εἶπε ὅτι γιὰ ἐκεῖνον εἶναι μεγάλη εὐλογία νὰ βρίσκεται γιὰ 2η χρονιὰ στὴν ἐνορία καὶ μὲ χαρὰ προστρέχει στὶς ἑορτὲς τοῦ Ἁγίου Ἐλευθερίου θέλοντας νὰ βοηθήσει μὲ τὸν τρόπο του καὶ τὴν Ἐκκλησία καὶ τὴν Ἐνορία, ὥστε νὰ δείξει τὸν σκοπό της, ποὺ πέρα ἀπὸ τὴν πνευματικὴ τρφὴ ποὺ προσφέρει ἡ Ἐκκλησία εἶναι καὶ λίκνο πολιτισμοῦ. Στὴν ὁμιλία του ὁ κ. Γεώργιος Φίλης σκιαγράφησε ἀρχικὰ τὸ διεθνὲς σύστημα στὸ ὁποῖο ζοῦμε, λέγοντας ὅτι εἶναι ἕνα σύστημα διαρκῶς μεταβαλλόμενο ἕως ὅτου ἰσορροπήσει. Αὐτὴ ἡ μεταβολὴ δημιουργεῖ μιὰ κατάσταση ἀστάθειας, ἡ ὁποία ἐπιφέρει πολὺ μεγάλη σύγκρουση μεταξὺ τῶν γεωπολιτικῶν δρώντων. Τοῦτο ὅμως ὁδηγεῖ σὲ ἐπαναχάραξη συνόρων. Στὴν συνέχεια κατέδειξε τὴν σημαντικὴ γεωπολιτικὴ σημασία τῆς χώρας μας στὸν σύγχρονο κόσμο καταλήγοντας στὸ ὅτι ὁ ἑλληνικὸς χῶρος εἶναι χῶρος transit φυσικοῦ ἀερίoυ, ἐνέργειας καὶ ἠλεκτρισμοῦ, εἶναι ἐπίσης κόμβος γιὰ διαδρομὲς καὶ ὅτι θὰ γίνει παραγωγὸς χώρα.
Μέσα σ’ αὐτὸ τὸ κλῖμα, χῶρες ἢ συμμαχίες χωρῶν ἀνταγωνίζονται γιὰ τὸν ἔλεγχο τῶν διαδρομῶν καὶ ὑπογράφουν συμφωνίες, μίλησε γιὰ τὰ 12 ναυτικὰ μίλια καὶ τὴν σημασία τους γιὰ τὴν Ἑλλάδα καὶ τὴν Τουρκία, τονίζοντας ὅτι ἡ Τουρκία ἀργὰ καὶ μεθοδικὰ ἔστρωσε τὸ χαλὶ τοῦ πολέμου. Στὴν Τουρκία, πρόσθεσε ὁ κ. Φίλης, ὑπάρχουν δύο πολιτικὲς: ἡ ἀμυντικὴ τῶν Κεμαλιστῶν καὶ ἡ ἐπιθετική τῶν Νεοθωμανῶν. Καὶ οἱ δύο ἔχουν τὸν ἴδιο στόχο: νὰ ἐλέγξουν τὸ Ἀνατολικό Αἰγαῖο, τὴν Ἀνατολικὴ Μεσόγειο καὶ τὴν Κύπρο.
Γενικότερα, τὸ διεθνὲς σύστημα, πρόσθεσε ὁ κ. Φίλης, βαδίζει πρὸς ἕνα Νέο-μεσαιωνικὸ μοντέλο ὀργάνωσης. Καὶ κλείνοντας αἰσιόδοξα εἶπε ὅτι στοὺς Ἕλληνες ταιριάζουν τὰ δύσκολα καὶ οἱ περίπλοκες καταστάσεις, ἀρκεῖ νὰ λειτουργοῦν ὡς Ἕλληνες καὶ ὄχι ὡς ἑλληνόφωνοι. Καὶ ἐπισφράγησε τὶς σκέψεις του μὲ τὸ θουκυδίδειο: «οὔτε μέμφομαι ἐκείνους ποὺ θέλουν νὰ ἄρχουν, ἀλλ΄ ἐκείνους ποὺ εἶναι ὑπερβολικὰ πρόθυμοι νὰ ὑποτάσσονται στοὺς ἄλλους».
Στὸ Ἐνοριακὸ Ἀρχονταρίκι, μετὰ τὴν ὁμιλία, ὁ κ. Φίλης συζήτησε μὲ τοὺς ἀκροατἐς καὶ ἀπάντησε σὲ ἐρωτήσεις.
Ἡ ἡμέρα ἔκλεισε μὲ τὸ Ἀπόδειπνο μετὰ Χαιρετισμῶν στὴν Ὑπεραγία Θεοτόκο καὶ τὴν μονολόγιστη εὐχή.
Μπορείτε να παρακολουθήσετε την ὁμιλία μὲ τὸν κ. Γεώργιο Φίλη, Καθηγητὴ Γεωπολιτικῆς, μὲ θέμα: «Τὸ Ἀνατολικὸ Ζήτημα στὸν 21ο αἰ. καὶ ἡ γεωπολιτικὴ τῆς Ρωμιοσύνης» εδώ.
