Η νηστεία την βδομάδα της Τυροφάγου

/in

Η νηστεία που κάνουμε την βδομάδα της Τυροφάγου λέγεται λευκή νηστεία και έχει σαν σκοπό να προετοιμάσει τον άνθρωπο στη δύσκολη νηστεία της Σαρακοστής.

Τη βδομάδα αυτή λαμβάνει χώρα ένα παιδαγωγικό θέμα. Επιτρέπεται τη βδομάδα αυτή ο πιστός να φάει από όλα, πλην κρέατος.

Μπορεί να φάει βούτυρο, γάλα, αβγό, ψάρι… Μόνο κρέας δεν τρώμε!

Κάτι παρόμοιο είχε πει και ο Θεός στους Πρωτοπλάστους. Από όλα τα δέντρα μπορείτε να φάτε, εκτός από ένα.

Μας κάνει τώρα ένα τεστ ο Κύριος και μας λέει:

– Θέλετε να επανέλθετε και να σας επαναφέρω στον Παράδεισο; Ακολουθείστε αυτή τη συνταγή, την οποία σας δίδω.

Γι’ αυτό όσοι καταλύουν και τρώνε κρέας τη βδομάδα της Τυροφάγου, κάνουν το ίδιο αμάρτημα που διέπραξαν ο Αδάμ και η Εύα στον Παράδεισο, τρώγοντας από τον απαγορευμένο καρπό και εξώθησαν από τον Παράδεισο.

Και μας την υπενθυμίζει την έξωση αυτή η Εκκλησία την Κυριακή της Τυροφάγου.

Ομολογώ, ότι δεν το ξέρουν πολλοί άνθρωποι. Δεν τους κακίζω. Εγώ απλώς πληροφορώ μια κατάσταση και όποιος θέλει ας το κρατήσει και ας το εφαρμόσει…

Και όποιος θεωρεί καθήκον του, ας το μεταδώσει και σε άλλους, διότι είναι μεγάλη η ευθύνη μας όταν κρύβουμε το τάλαντο.

Διότι τάλαντο δεν είναι μόνο να ρητορεύεις, δεν είναι μόνο να τραγουδάς, δεν είναι μόνο να αγιογραφείς, αλλά και να μεταφέρεις την αλήθεια σε έναν άλλον.

Εφόσον ο Θεός σου εμπιστεύτηκε μίαν αλήθεια και την έμαθες και δεν την ξέρει ο άλλος, έχεις υποχρέωση, να την μεταφέρεις αυτήν την αλήθεια. Με όμορφο τρόπο, με διδακτικό τρόπο, με αγάπη, όχι σαν εισαγγελέας και να διατάζεις, αλλά διαφωτιστικώς…

Δημήτριος Παναγόπουλος ο Ιεροκήρυκας (1916 – 1982)

Η Αγία Φιλοθέη η Αθηναία και το ανεκτίμητο έργο της

/in
Η τουρκοκρατία ανέδειξε ένα νέο νέφος μαρτύρων, το ίδιο ηρωικό με αυτό της αρχαίας Εκκλησίας. Είναι οι πολυπληθείς Νεομάρτυρες, οι οποίοι κοσμούν το εκκλησιαστικό στερέωμα ως αστέρες πολύφωτοι.  Ένα τέτοιο πολύφωτο αστέρι της μαύρης αυτής εποχής, για την Εκκλησία και το Έθνος μας, είναι και η Αγία Φιλοθέη η Αθηναία, της οποίας τη μνήμη εορτάζει στις 19 Φεβρουαρίου.

Η Αγία Φιλοθέη γεννήθηκε στην Αθήνα περί το 1522 από την επιφανή Οικογένεια των Μπενιζέλων και το κοσμικό της όνομα ήταν Παρασκευή. Οι ευσεβείς γονείς της Άγγελος και Σηρίγη, απόγονος της βυζαντινής οικογένειας των Παλαιολόγων, την ανάθρεψαν με ευσέβεια. Έμαθε τα πρώτα της γράμματα και σε ηλικία μόλις 14 την πάντρεψαν με τον πολύ μεγαλύτερό της άρχοντα των Αθηνών Ανδρέα Χειλά, χωρίς τη θέλησή της.  Ύστερα από τρία χρόνια χήρεψε κληρονομώντας μια τεράστια περιουσία. Παρά τις πιέσεις που δεχόταν να ξαναπαντρευτεί, αρνήθηκε και αποφάσισε να ακολουθήσει τη μοναχική ζωή. Μετά το θάνατο των γονέων της εκάρη μοναχή και έλαβε το όνομα Φιλοθέη. Το σπίτι της βρισκόταν στο σημείο που βρίσκονται τα γραφεία της Ιεράς Αρχιεπισκοπής, στην οδό Αγίας Φιλοθέης, στο οποίο συγκέντρωσε πολλές ευσεβείς κόρες της Αθήνας και το οποίο μετέβαλε με τον καιρό σε μοναστήρι, με καθολικό τον παρακείμενο ναό του Αγίου Ανδρέα.

Γύρω στο 1571 ζήτησε από τον μητροπολίτη Αθηνών την αναγνώριση του Μοναστηριού της, στην οποία ζούσαν 150 μοναχές με ηγουμένη την Φιλοθέη. Πολλές από τις μοναχές ήταν εκχριστιανισμένες μουσουλμάνες, τις οποίες είχε εξαγοράσει από τουρκικά χαρέμια.  Εκείνη την εποχή αρχίζει το μεγάλο πνευματικό, φιλανθρωπικό, κοινωνικό και εθνικό έργο της. Ξοδεύει αφειδώς τη μεγάλη πατρική και συζυγική της περιουσία, ανακουφίζοντας χιλιάδες ενδεείς της Αττικής και άλλων περιοχών. Το μοναστήρι της μεταβλήθηκε, εκτός από τόπο προσευχής και ασκήσεως, σε μεγάλο συγκρότημα κοινωνικής ευποιΐας. Σχολείο νεανίδων, νοσοκομείο, ορφανοτροφείο, γηροκομείο, εργαστήρια εκμάθησης τεχνών, ξενοδοχείο για τη διαμονή των ξένων κλπ. Το συγκρότημα αυτό το ονόμασε «Παρθενώνα», όπου έβρισκαν φροντίδα πλήθος ανθρώπων Ελλήνων και Τούρκων. Παράλληλα ιδρύει σε πολλά μέρη σχολεία, όπου φοιτούσαν αδιακρίτως αγόρια και κορίτσια δωρεάν.

Παράλληλα επιδίδεται με πάθος στην υπηρεσία της πατρίδος. Προσφέρει μεγάλα ποσά στους Τούρκους αγάδες και απελευθερώνει Έλληνες αιχμαλώτους. Επίσης εκμεταλλεύεται τη φιλαργυρία των Τούρκων αφεντάδων της περιοχής και εξαγοράζει τις δύστυχες αρπαγμένες γυναίκες των χαρεμιών, τις οποίες φυγαδεύει στα νησιά, που βρισκόταν σε ενετική κατοχή, απογυμνώνοντας τους τούρκικους οντάδες από αιχμάλωτες κοπέλες.

Για να βρίσκεται κοντά στους κατοίκους της αραιοκατοικημένης τότε Αττικής ιδρύει παραρτήματα στα Πατήσια, στο Χαλάνδρι, στο Ψυχικό και στην Καλογρέζα. Στην περιοχή του Ψυχικού είχε ανοίξει ένα πηγάδι για να ξεδιψούν οι αγρότες και οι στρατοκόποι, ως ψυχικό, και γι’ αυτό πήρε και η περιοχή το όνομα Ψυχικό. Κατ’ άλλους είχε γράψει στο χείλος του πηγαδιού τη φράση «ψυχικόν», δηλαδή αγαθοεργία. Από το «ψυχικό» της Φιλοθέης πήρε το όνομά της η σημερινή περιοχή της Φιλοθέης. Στην περιοχή της Καλογρέζας έκτισε μετόχι της Μονής της και από την ονομασία «καλογραία», εννοώντας τη Φιλοθέη, η περιοχή ονομάστηκε «Καλογρέζα», από την τοπική αρβανίτικη διάλεκτο.

Έχει διασωθεί ένας μεγάλος αριθμός επιστολών τη Φιλοθέης στα αρχεία της Βενετίας, όπου η αγία αλληλογραφούσε με πλούσιους Έλληνες και ξένους, ζητώντας  οικονομική βοήθεια για το πνευματικό, φιλανθρωπικό και εθνικό της έργο. Μέσα από αυτές τις επιστολές διακρίνεται η ακράδαντη πίστη της στο Θεό και την Ορθοδοξία, τα απέραντα φιλανθρωπικά της αισθήματα προς τους πάσχοντες συνανθρώπους της και η αγάπη της για την σκλαβωμένη πατρίδα. Η δράση της πέταξε μακριά από την αττική γη και έφτασε ως τα πέρατα του κόσμου, όπου βρισκόταν η ελληνική Ορθοδοξία.

Αλλά το ανεπανάληπτο και πολυσχιδές έργο της δεν άρεσε στους τυράννους της πατρίδας μας. Οι αδίστακτοι και αιμοβόροι ασιάτες Τούρκοι διέκριναν μέσα από την προσωπικότητα και το έργο της Φιλοθέης τον κίνδυνο να ξυπνήσουν οι υπόδουλοι ορθόδοξοι Έλληνες και να διεκδικήσουν την ελευθερία τους. Τους ενόχλησε ιδιαίτερα η ίδρυση σχολείων, όπου στα ελληνόπουλα ξυπνούσε η κοιμισμένη εθνική συνείδηση.  Γι’ αυτό αποφάσισαν να την ξεπαστρέψουν. Τη νύχτα της 2ας Οκτωβρίου του 1588 τούρκικο απόσπασμα εισέβαλε στη Μονή, κατά την αγρυπνία προς τιμήν του αγίου Διονυσίου Αρεοπαγίτου, πολιούχου των Αθηνών, όπου συνέλαβαν τη Φιλοθέη την έβγαλαν στο προαύλιο, την έδεσαν σε κολώνα και την έδειραν ανηλεώς για πολλές ώρες. Η μοναχή κατέρρευσε λιπόθυμη και πλημμυρισμένη στα αίματα. Οι μοναχές την πήραν και τη μετέφεραν στο μετόχι της Καλογρέζας, όπου υπέκυψε στα τραύματά της στις 19 Φεβρουαρίου του 1589, όπου ενταφιάστηκε στα δεξιά του ιερού βήματος του Αγίου Ανδρέα και ανακηρύχτηκε Αγία και Νεομάρτυς. Η ψυχή της εγκατέλειψε το κουρασμένο, από την άσκηση και την κοινωνική προσφορά, σκήνος της και πέταξε στα ουράνια για να συναντήσει το Νυμφίο Χριστό, που τόσο αγάπησε στη ζωή της και πόθησε να ενωθεί μαζί Του! Αργότερα έγινε εκταφή και το ιερό της λείψανο τέθηκε σε αργυρή λάρνακα και αναπαύεται στο μητροπολιτικό ναό των Αθηνών, χαρίζοντας ευλογία και ποιώντας άπειρα θαύματα στους ευσεβείς προσκυνητές της.

Ο βίος και το έργο της Αγίας Φιλοθέης είναι μια ηχηρή απάντηση σε όσους εθελοτυφλούν, από παθολογική εμπάθεια, και αμφισβητούν την μοναδική προσφορά της Εκκλησίας μας προς το Έθνος και το δοκιμαζόμενο λαό μας τα μαύρα εκείνα χρόνια της τουρκικής δουλείας και όχι μόνο!

Λάμπρος Σκόντζος, Θεολόγος

Ομιλία του π. Θεμιστοκλή Χριστοδούλου για τον Άγιο Γρηγόριο Παλαμά (Video)

/in

“Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς”: Ομιλία του π. Θεμιστοκλή Χριστοδούλου στον Ιερό Μητροπολιτικό Ναό Αγίων Θεοδώρων Ν. Ορεστιάδος της Ιεράς Μητροπόλεως Διδυμοτείχου, Ορεστιάδος & Σουφλίου.

“Να παλέψεις για τη σιωπή του νου σου…”

/in

“Να παλέψεις για τη σιωπή του νου σου. Μην τον αφήσεις στη διάλυσή του. Αν δεν προσέξεις, θα τρέχει από δω κι από κει, χωρίς σκοπό, χωρίς νόημα.

Θα παρατηρείς τα πάντα, θα κρίνεις τα πάντα, θα νομίζεις πως φτιάχνεις τον κόσμο και την ίδια ώρα θα γεμίζεις, ανεπαίσθητα, περιφρόνηση για τον κόσμο. Χωρίς να το καταλάβεις, θα μάθεις ν’ ανεβάζεις τον εαυτό σου σ’ ένα θρόνο ψηλό κι από κει να μετράς τους πάντες και τα πάντα με το δικό σου το μέτρο.

Και θα μάθεις να μιλάς, να μιλάς πολύ! Η σιωπή όμως… η σιωπή! Θα αφήσει στην καρδιά σου χώρο ν’ ακουστεί η φωνή του Θεού.”

Άγιος Νεκτάριος

Γίνεται να προσεύχεσαι στο Θεό, τον πλήρη ευσπλαχνίας και αγάπης, και η καρδιά σου να’ναι πέτρα;

/in

Κάποτε σε ένα μοναστήρι, λέει μία ιστορία, έδιωξαν κάποιους ανθρώπους, οι οποίοι πήγαιναν και ζητούσαν διάφορα πράγματα και έκαναν ακαταστασίες και αταξίες. Τους έδιωξαν. Τους είπαν: “Να φύγετε, μας κάνετε ακαταστασίες, μας βρωμίζετε το Αρχονταρίκι μας”.

Πράγματι ήταν προβληματικοί τύποι… Και οι άνθρωποι αφού τους έδιωξαν έφυγαν. Το βράδυ ένας γέροντας διορατικός που ήταν εκεί στο μοναστήρι, είδε ότι μαζί με εκείνους έφυγε και η Παναγία από το μοναστήρι. Και της λέει: “Μα που πας εσύ;” Λέει η Παναγία: “Πάω μαζί με αυτούς! Τους διώξατε τους αδελφούς σας, θα φύγω κι εγώ!”.

Και μετά ο γέροντας μάζεψε τους μοναχούς και τους είπε: ” Άλλη φορά δεν θα ξανακάνετε τίποτα από όλα αυτά, θα δεχόμαστε τους ανθρώπους όπως είναι. Και όσο μπορούμε να τους κάνουμε υπομονή και να τους ανεχόμαστε, θα το κάνουμε”.

Πρέπει να είμαστε πολύ προσεκτικοί. Και όπως βλέπετε, όπως ακούσαμε και στο Τριώδιο, η κρίση του Θεού τι είναι;

Είναι κρίση αγάπης, κρίση ευσπλαχνίας τελικά.

Τι είπε ο Χριστός; Δε μας είπε:

-Φάγατε λάδι τη μεγάλη Σαρακοστή;

-Όχι Κύριε, δεν φάγαμε λάδι.

-Μπράβο σας, περάστε στον παράδεισο.

-Πήγατε στο απόδειπνο τη Μεγάλη Σαρακοστή;

-Πηγαίναμε Κύριε, κάναμε και μετάνοιες!

-Περάστε στον παράδεισο.

-Πήρατε λουλούδια για τον επιτάφιο;

-Πήραμε λουλούδια!

-Περάστε στον παράδεισο.

Δεν είπε τίποτα από όλα αυτά.

Τι είπε; “Ήμουν φτωχός και με ελεήσατε. Ήμουν ξένος και με παρηγορήσατε.

Ήμουν άρρωστος και με επισκεφτήκατε.

Ήμουν στη φυλακή και ήρθατε προς με, ήμουν γυμνός και με ενδύσατε”.

Αυτή είναι η κρίση!

Και γιατί αυτή είναι η κρίση;

Γιατί αυτό το γεγονός μάς κάνει πραγματικά παιδιά του Θεού!

Τι να σε κάνω αν δεν έφαγες λάδι και έφαγες τον άλλο από τη γλώσσα; Δεν έφαγες μία κουταλιά λάδι και ήπιες μία μπουκάλα αίμα, το αίμα του αδερφού σου!

Προσεύχεσαι, λες. Προσεύχομαι, προσεύχομαι, προσεύχομαι αλλά δεν έχεις μέσα στην καρδιά σου ευσπλαχνία. Τι προσεύχεσαι; που προσεύχεσαι;

Έλεγε και ο γέροντας μας: “καλά ρε παιδί μου, που προσεύχονται αυτοί οι άνθρωποι; Στον Κρόνο; Στο θεό Κρόνο που έτρωγε τα παιδιά του;”

Γίνεται να προσεύχεσαι στο Θεό, τον πλήρη ευσπλαχνίας και αγάπης, και η καρδιά σου να’ναι πέτρα; Κι η καρδιά σου να’ναι ξύδι; Κι εσύ να’σαι έτοιμος να φας τον άλλο από την γλώσσα γιατί δεν κάνει αυτά που εσύ θέλεις;

π. Αθανάσιος Μητροπολίτης Λεμεσού

Νά γίνεις φιλεύσπλαγχνος…!

/in

Νά μοιράζεσαι τή λύπη τῶν ἀνθρώπων πονώντας γι’ αὐτούς στήν προσευχή σου μέ ὅλη σου τήν καρδιά καί θ’ ἀνοίξει μπροστά στήν ἱκεσία σου ἡ πηγή τοῦ ἐλέους τοῦ Θεοῦ!

Νά γίνεις φιλεύσπλαγχνος στόν πλησίον σου, γιά νά μακροθυμήσει καί σέ σένα ὁ ἴδιος ὁ Θεός!

Ἅγιος Ἰσαάκ ὁ Σύρος

Ομιλία με θέμα: «Γιατί καθυστερείς και δεν απαντάς;» στις Αφίδνες (ΦΩΤΟ)

/in

Με ιδιαίτερη επιτυχία πραγματοποιήθηκε σήμερα, Κυριακή 11 Ιανουαρίου 2026, η προγραμματισμένη μηνιαία ομιλία στο Ενοριακό Συνεδριακό Κέντρο των Αφιδνών.

Κεντρικός προσκεκλημένος ήταν ο Πρωτοπρ. Θεμιστοκλής Χριστοδούλου, ο οποίος ανέπτυξε το ιδιαίτερα επίκαιρο και πνευματικό θέμα: «Γιατί καθυστερείς και δεν απαντάς;».

Να αναφερθεί ότι η εκδήλωση φιλοξενήθηκε στο Ενοριακό Συνεδριακό Κέντρο, στην πλατεία Αγίων Θεοδώρων, παρουσία πλήθος πιστών που προσήλθαν από τις Αφίδνες και τις γύρω περιοχές για να ακούσουν τον έμπειρο πνευματικό.

Μετά το πέρας της ομιλίας, ακολούθησε γόνιμος διάλογος με το κοινό, όπου ο π. Θεμιστοκλής απάντησε σε ερωτήματα, προσφέροντας πρακτικές συμβουλές για τη διαχείριση των πνευματικών αναζητήσεων στη σύγχρονη καθημερινότητα.

Τέλος, να σημειωθεί ότι η ομιλία εντάσσεται στον κύκλο των μηνιαίων ομιλιών που διοργανώνει η Ενορία, με στόχο την πνευματική στήριξη και την καλλιέργεια των πιστών μέσα από την επαφή με καταξιωμένους ομιλητές.

omilia afidnes 1

omilia afidnes 1

omilia afidnes 1

omilia afidnes 1

omilia afidnes 1

omilia afidnes 1

omilia afidnes 1

omilia afidnes 1

omilia afidnes 1

omilia afidnes 1

Πηγή: https://www.romfea.gr/

Η πνευματική ζωή θέλει δουλειά. Θέλει άσκηση και πόνο…

/in

Η πνευματική ζωή θέλει δουλειά. Θέλει άσκηση και πόνο. Δεν μεταμορφώνεις τον εαυτό σου από τον καναπέ.

Πολλοί αδερφοί μας μπορεί να εξομολογούνται χρόνια, να εκκλησιάζονται, να κάνουν μεγάλες νηστείες και να μελετούν εκκλησιαστικά βιβλία αλλά ενδέχεται πνευματικά να έχουν γίνει χειρότεροι. Γιατί άραγε; Πολύ απλά δεν αλλάζει μαγικά ο άνθρωπος. Η Θεία Χάρις εργάζεται με τον άνθρωπο. Να μην πηγαίνουμε στα Ιερά Μυστήρια παθητικά ή τυπικά, αλλά με ερωτικό πόθο και δίψα για θεραπεία. Από τον καναπέ, κανείς αθλητής δεν πήρε χρυσό μετάλλιο.

Το να βυθιστείς μέσα σου είναι απλό μεν αλλά δύσκολο, διότι δεν ξέρεις τι θα βρεις και θα φτάσεις σε σημείο να συγκρουστείς με τον ίδιο τον εαυτό. Να γκρεμίσεις κάποια πράγματα και να ανοικοδομήσεις κάποια άλλα. Θέλει κότσια, να δεις τι υπάρχει μέσα σου, να το αναγνωρίσεις και να ζητήσεις θεραπεία παραδίδοντας τον εαυτό σου στο Θεό. Μόνο ο ταπεινός μπορεί να κάνει τέτοια βουτιά. Ο υπερήφανος πάντα θα ουρλιάζει πνιγμένος σε μια κουταλιά νερό και μάλιστα κατηγορώντας το Θεό για την κατάστασή του.

Η άσκηση στην ουσία είναι μια κίνηση κατάδυσης στον βαθύτερο εαυτό σου. Όχι να δεις τι καλό υπάρχει εκεί κάτω ώστε να συγκριθείς με τους αδερφούς σου και να τους μηδενίσεις. Να διαγνώσεις τον πνευματικό καρκίνο και να τον θεραπεύσεις. Για να βγουν όμως αυτοί οι πνευματικοί όγκοι θα πάρουν μαζί τους και ένα μεγάλο κομμάτι του εαυτού σου. Θες να φύγει αυτό το κομμάτι ; Αυτό που σε διαλύει και σε σκοτώνει; Απάντησε Ναι αδερφέ και όρμα στην αγκαλιά του Χριστού.

Το να παραδοθώ στο Χριστό δεν είναι απλά μια λέξη που θα βγει από το στόμα. Είναι μια υπαρξιακή παράδοση. Συνήθως όμως δίνουμε στο Χριστό όποιο κομμάτι του εαυτού μας μας βολεύει για ικανοποιούμε μέσα μας το αίσθημα της θρησκευτικής σχέσης μαζί Του.

Το να αφεθείς στην αγκαλιά του Χριστού, είναι κάτι άλλο.

Να βλέπεις ΕΚΕΙΝΟΝ στα πάντα.

Τα θέλω σου, οι επιθυμίες σου, οι σκέψεις σου, να έχουν τη σφραγίδα ΕΚΕΙΝΟΥ.

Αυτό.

Πηγή: π. Σπυρίδων Σκουτής

Άγιος Ραφαήλ – Ο «Ζωντανός» Άγιος (Video)

/in

Το μαρτυρικό του τέλος, τα θαύματα του και οι χιλιάδες προσκυνητές που φτάνουν από κάθε γωνιά της Ελλάδας και του εξωτερικού.

Στη γη της Λέσβου εκεί που μαρτύρησε ο Άγιος Ραφαήλ οι πιστοί καταφθάνουν καθημερινά για να προσευχηθούν.

Πρόκειται για ένα μοναστήρι γνωστό σε ολόκληρο τον κόσμο που βρίσκεται λίγο πιο πάνω από την Λουτρόπολη της Θερμής, στον λόφο των Καρυών. Ένας λόφος «αιματοβαμμένος» με μεγάλη ιστορία.

Στο ντοκιμαντέρ των Παραπολιτικών ακολουθούμε τα ίχνη της ζωής του Άγιου Ραφαήλ φωτίζοντας τα με τις σύγχρονες μαρτυρίες των πιστών.

Το θέλημα του ανθρώπου (π. Δημητρίου Μπόκου)

/in

Μια ζωή ὀπως την ήθελε έζησε ο άσωτος υιός της πασίγνωστης παραβολής του Χριστού. Με πλήρη αδιαφορία για το θέλημα του πατέρα του ή των άλλων ανθρώπων, πήρε όσα θεωρούσε ότι δικαιωματικά τού ανήκαν και πήγε να κάνει τη ζωή του. Ύψιστο κανόνα του είχε να ζει όπως ακριβώς του αρέσει. Να κάνει ό,τι θέλει. Ο κόσμος όλος ήταν για να υπηρετεί τις δικές του ορέξεις, τις δικές του επιθυμίες, τα δικά του θελήματα και μόνο (Κυριακή του Ασώτου).

Λίγο-πολύ δηλαδή έκανε ό,τι κάνουμε όλοι μας. Και ό,τι ακριβώς μαθαίνουμε και τα παιδιά μας να κάνουν. Από τη στιγμή που γεννιούνται, όλη μας η φροντίδα είναι να μην τους λείψει απολύτως τίποτε. Με το ανόητο επιχείρημα να απολαύσουν όλα όσα εμείς, οι προηγούμενες γενιές, στερηθήκαμε. Και τα παιδιά μαθαίνουν πολύ καλά το μάθημά τους (εδώ είναι άριστοι μαθητές), ότι μπορούν να έχουν τα πάντα, ότι δικαιούνται τα πάντα, ότι μοναδικός κανόνας για τη ζωή τους είναι το να κάνουν ό,τι θέλουν. Η αποθέωση του θελήματος. Και είναι τόσο ολέθριο αυτό;

Μα πώς να συνυπάρξουν έτσι οι άνθρωποι μεταξύ τους; Στη συζυγία, στη δουλειά, στην κοινωνία; Όταν το μόνο στο οποίο όλοι ανεξαιρέτως συμφωνούν, είναι ο ένας και απαράβατος κανόνας, το να κάνει ο καθένας ό,τι του αρέσει; Μα όσοι άνθρωποι, τόσα και θελήματα. Κατ’ ανάγκην λοιπόν, το μόνο σίγουρο είναι μια μόνιμη σύγκρουση όλων αυτών των εναντίων θελημάτων μεταξύ τους. Ο ένας να πολεμάει αδιάκοπα τον άλλον.

Μα έλα που ο άνθρωπος δεν σταματάει ούτε εδώ. Δεν φτάνει που ο ένας θέλει να επιβάλλει τη θέλησή του πάνω στον άλλο. Πρέπει να υποταχθεί και ο Θεός. Να βάλει ο άνθρωπος το θέλημά του πάνω απ’ το θέλημα του Θεού.

Ένας πλούσιος στα πενήντα του είχε καράβια, αεροπλάνα, εργοστάσια, λεφτά με το τσουβάλι, μια κούκλα γυναίκα, δεν είχε όμως παιδί. Έκανε τάματα, αγιογραφίες, εκκλησίες, ορφανοτροφεία, έδινε πολλά χρήματα σε ελεημοσύνες, …τίποτα! Στα εφτά χρόνια επάνω λέει: «Θε μου, άκου να σου πω: Θα κάνεις τα πάνω κάτω και θα μου δώσεις παιδί. Θέλω διάδοχο για τα λεφτά μου». Και μένει η γυναίκα του έγκυος. Λέει: «Είδες που και ο Θεός φοβέρα θέλει;»

Γεννιέται ένα χαριτωμένο παιδί, χαρά όλοι, μα στα δώδεκα χρόνια του, πεθαίνει η μητέρα του. Αυτός που έτρεχε σ’ όλο τον κόσμο, εσωτερικό-εξωτερικό, τί να κάνει με το παιδί; Έτσι δυο χρόνια μετά (το παιδί δεκατεσσάρων), παντρεύεται μια πολύ νεότερή του και φεύγει στο εξωτερικό.

Στα τρία χρόνια (το παιδί δεκαεφτά), γυρνάει να τους δει, να χαρούν. Ανοίγει και βλέπει στο κρεβάτι τον γιο του με τη γυναίκα του. Τραβάει το πιστόλι και σκοτώνει επί τόπου τον γιο του, αυτή πήδηξε απ’ το παράθυρο και έφυγε.

Τον έβαλαν στη φυλακή και βγήκε στα 90 του. Και λέει:

«Όταν μπήκα στο κελλί της φυλακής, σκέφτηκα: Τί είπα του Θεού; Κάνε τα πάνω κάτω για να μου κάνεις αυτό που θέλω. Και έκανε ο Θεός τα πάνω κάτω. Στον Θεό λοιπόν να μην προσευχόμαστε έτσι, αλλά ταπεινά. Στον Θεό να λέμε: Θε μου, …νομίζω ότι θέλω αυτό, …νομίζω ότι θέλω εκείνο, αλλά, ό,τι θες, Θε μου, θέλω και επειδή το θες, το θέλω. Δεν εκβιάζουμε τον Θεό. Τον αφήνουμε να κάνει αυτά που Εκείνος νομίζει» (Γερόντισσα Χρυσοβαλάντη).

Εμείς θα φτάσουμε ποτέ να λέμε, με την καρδιά μας όμως, «γενηθήτω το θέλημά σου»;