Αὐτή εἶναι ἡ ἐξομολόγηση…

Ἕνας φίλος ἱερομόναχος εἶχε πάει σέ ἕνα νοσοκομεῖο καί βρῆκε ἕναν φίλο του ἐπίσης ἱερέα πολύ στενοχωρημένο καί τοῦ εἶπε:
– Πάτερ τί συμβαίνει καί εἶσαι ἔτσι στενοχωρημένος; Καί τοῦ λέει, ἐκεῖνος:
– Κοίταξε πάτερ, ἔχω ἕνα πνευματικοπαίδι ἐδῶ πέρα, πεθαίνει καί δέν βγαίνει ἡ ψυχή του… καί ἦταν καλός ἄνθρωπος. Ἤτανε νεωκόρος. Χρόνια πολλα στήν Ἐκκλησία… ἐξομολογιότανε.. καί δέν βγαίνει ἡ ψυχή του καί βλέπει Δαίμονες! – Πᾶμε, λέει, νά τον δοῦμε..
Πήγανε στό δωμάτιο. Τοῦ λέει ὁ ἱερομόναχος:
– Τί βλέπεις παιδί μου;
– Βλέπω τούς Δαίμονες ἐδῶ πέρα, θέλουνε νά μέ ἁρπάξουνε.. Βλέπουνε, καί ἕνα χαρτί στήν πλάτη μου καί τό διαβάζουν καί γελᾶνε.
– Καλά, ὁ Ἄγγελός σου ποῦ εἶναι; Τόν ρώτησε ὁ ἱερομόναχος.
– Οἱ Ἄγγελοι; Οἱ Ἄγγελοι εἶναι μακριά, ἔξω στήν πόρτα. Φωτίστηκε ὁ ἱερομόναχος καί τοῦ λέει:
– Μπορεῖς νά πεῖς στούς Ἀγγέλους νά διαβάσουν αὐτό τό χαρτί πού ἔχεις στήν πλάτη σου, πού διαβάζουν οἱ Δαίμονες καί γελᾶνε;
Αὐτός σάν νά χάθηκε λίγο, ἔκανε ἔτσι πώς μουρμουροῦσε, πώς μιλοῦσε, μετά ἐπανῆλθε καί λέει:
– Πάτερ ναί, τό διαβάσανε τό χαρτί καί μοῦ εἴπανε τί γράφει.
– Τί γράφει;
– Μιά ἁμαρτία βαριά πού εἶχα κάνει στά νιάτα μου καί τήν εἶχα ξεχάσει.
– Βγεῖτε ὅλοι ἔξω, λέει ὁ παπάς, νά μοῦ πεῖ τήν ἁμαρτία, νά ἐξομολογηθεῖ.
Ὁ ἄνθρωπος εἶπε τήν ἁμαρτία καί ἀμέσως ἠρέμησε.
– Τί ἔγινε τώρα; Τόν ρώτησε ὁ ἱερομόναχος.
– Πάτερ, φύγανε οἱ Δαίμονες γρυλίζοντας, γιατί εἶπα τήν ἁμαρτία.
Λυσσάει ὁ Διάβολος ὅταν λέμε τίς ἁμαρτίες, βλέπετε; Δέν τοῦ ἀρέσει. Σκάει. Γιατί αὐτό εἶναι πού τόν διαλύει τόν Διάβολο. Τίποτα ἄλλο δέν τόν διαλύει.
Καί συνέχισε ὁ νεωκόρος:
– Φύγανε γρυλίζοντας οἱ Δαίμονες, ἤρθανε οἱ Ἄγγελοι κοντά μου καί νά σοῦ πῶ κάτι πάτερ; Αὐτό τό χαρτί πού εἶχα στήν πλάτη μου καί ἔγραφε τήν ἁμαρτία, εἶναι τώρα στό πετραχήλι σου καρφιτσωμένο.
Βλέπετε τί θά πεῖ ἐξομολόγηση; Αὐτή εἶναι ἡ ἐξομολόγηση. Εἶναι μυστήριο. Λειτουργεῖ ἡ Χάρις τοῦ Θεοῦ. Δέν εἶναι ψυχολογική κουβέντα, ἀνακούφιση, συζήτηση. Εἶναι μυστήριο, δηλαδή ἔρχεται ὁ Θεός, λειτουργεῖ ὁ Θεός καί καταλύονται τά ἔργα τοῦ Διαβόλου.