Το Ευαγγέλιο της Κυριακής 21 Μαΐου 2023 (Ἡ θεραπεία τοῦ ἐκ γενετῆς τυφλοῦ) – Κατά Ιωάννην Θ΄ 1-38

/in
Καὶ παράγων εἶδεν ἄνθρωπον τυφλὸν ἐκ γενετῆς· καὶ ἠρώτησαν αὐτὸν οἱ μαθηταὶ αὐτοῦ λέγοντες· Ραββί, τίς ἥμαρτεν, οὗτος ἢ οἱ γονεῖς αὐτοῦ, ἵνα τυφλὸς γεννηθῇ; ἀπεκρίθη Ἰησοῦς· Οὔτε οὗτος ἥμαρτεν οὔτε οἱ γονεῖς αὐτοῦ, ἀλλ’ ἵνα φανερωθῇ τὰ ἔργα τοῦ Θεοῦ ἐν αὐτῷ. ἐμὲ δεῖ ἐργάζεσθαι τὰ ἔργα τοῦ πέμψαντός με ἕως ἡμέρα ἐστίν· ἔρχεται νὺξ ὅτε οὐδεὶς δύναται ἐργάζεσθαι. ὅταν ἐν τῷ κόσμῳ ὦ, φῶς εἰμι τοῦ κόσμου. Ταῦτα εἰπὼν ἔπτυσεν χαμαὶ καὶ ἐποίησε πηλὸν ἐκ τοῦ πτύσματος, καὶ ἐπέχρισε τὸν πηλὸν ἐπὶ τοὺς ὀφθαλμοὺς τοῦ τυφλοῦ καὶ εἶπεν αὐτῷ· Ὕπαγε νίψαι εἰς τὴν κολυμβήθραν τοῦ Σιλωάμ, ὃ ἑρμηνεύεται ἀπεσταλμένος. ἀπῆλθεν οὖν καὶ ἐνίψατο, καὶ ἦλθε βλέπων. Οἱ οὖν γείτονες καὶ οἱ θεωροῦντες αὐτὸν τὸ πρότερον ὅτι τυφλὸς ἦν, ἔλεγον· Οὐχ οὗτός ἐστιν ὁ καθήμενος καὶ προσαιτῶν; ἄλλοι ἔλεγον ὅτι οὗτός ἐστιν· ἄλλοι δὲ ὅτι ὅμοιος αὐτῷ ἐστιν. ἐκεῖνος ἔλεγεν ὅτι ἐγώ εἰμι. ἔλεγον οὖν αὐτῷ· Πῶς ἀνεῴχθησάν σου οἱ ὀφθαλμοί; ἀπεκρίθη ἐκεῖνος καὶ εἶπεν· Ἄνθρωπος λεγόμενος Ἰησοῦς πηλὸν ἐποίησε καὶ ἐπέχρισέ μου τοὺς ὀφθαλμοὺς καὶ εἶπέ μοι· ὕπαγε εἰς τὴν κολυμβήθραν τοῦ Σιλωὰμ καὶ νίψαι· ἀπελθὼν δὲ καὶ νιψάμενος ἀνέβλεψα. Εἶπον οὖν αὐτῷ· Ποῦ ἐστιν ἐκεῖνος; λέγει· Οὐκ οἶδα. Ἄγουσιν αὐτὸν πρὸς τοὺς Φαρισαίους, τόν ποτε τυφλόν. ἦν δὲ σάββατον ὅτε τὸν πηλὸν ἐποίησεν ὁ Ἰησοῦς καὶ ἀνέῳξεν αὐτοῦ τοὺς ὀφθαλμούς. Πάλιν οὖν ἠρώτων αὐτὸν καὶ οἱ Φαρισαῖοι πῶς ἀνέβλεψεν. ὁ δὲ εἶπεν αὐτοῖς· Πηλὸν ἐπέθηκέ μου ἐπὶ τοὺς ὀφθαλμούς, καὶ ἐνιψάμην, καὶ βλέπω. ἔλεγον οὖν ἐκ τῶν Φαρισαίων τινές· Οὗτος ὁ ἄνθρωπος οὐκ ἔστι παρὰ τοῦ Θεοῦ, ὅτι τὸ σάββατον οὐ τηρεῖ. ἄλλοι ἔλεγον· Πῶς δύναται ἄνθρωπος ἁμαρτωλὸς τοιαῦτα σημεῖα ποιεῖν; καὶ σχίσμα ἦν ἐν αὐτοῖς. Λέγουσι τῷ τυφλῷ πάλιν· Σὺ τί λέγεις περὶ αὐτοῦ, ὅτι ἤνοιξέ σου τοὺς ὀφθαλμούς; ὁ δὲ εἶπεν ὅτι προφήτης ἐστίν. Οὐκ ἐπίστευον οὖν οἱ Ἰουδαῖοι περὶ αὐτοῦ ὅτι τυφλὸς ἦν καὶ ἀνέβλεψεν, ἕως ὅτου ἐφώνησαν τοὺς γονεῖς αὐτοῦ τοῦ ἀναβλέψαντος καὶ ἠρώτησαν αὐτοὺς λέγοντες· Οὗτός ἐστιν ὁ υἱὸς ὑμῶν, ὃν ὑμεῖς λέγετε ὅτι τυφλὸς ἐγεννήθη; πῶς οὖν ἄρτι βλέπει; ἀπεκρίθησαν δὲ αὐτοῖς οἱ γονεῖς αὐτοῦ καὶ εἶπον· Οἴδαμεν ὅτι οὗτός ἐστιν ὁ υἱὸς ἡμῶν καὶ ὅτι τυφλὸς ἐγεννήθη· πῶς δὲ νῦν βλέπει οὐκ οἴδαμεν, ἢ τίς ἤνοιξεν αὐτοῦ τοὺς ὀφθαλμοὺς ἡμεῖς οὐκ οἴδαμεν· αὐτὸς ἡλικίαν ἔχει, αὐτὸν ἐρωτήσατε, αὐτὸς περὶ ἑαυτοῦ λαλήσει. Ταῦτα εἶπον οἱ γονεῖς αὐτοῦ, ὅτι ἐφοβοῦντο τοὺς Ἰουδαίους· ἤδη γὰρ συνετέθειντο οἱ Ἰουδαῖοι ἵνα, ἐάν τις ὁμολογήσῃ Χριστόν, ἀποσυνάγωγος γένηται. Διὰ τοῦτο οἱ γονεῖς αὐτοῦ εἶπον ὅτι ἡλικίαν ἔχει, αὐτὸν ἐρωτήσατε. Ἐφώνησαν οὖν ἐκ δευτέρου τὸν ἄνθρωπον ὃς ἦν τυφλὸς, καὶ εἶπον αὐτῷ· Δὸς δόξαν τῷ Θεῷ· ἡμεῖς οἴδαμεν ὅτι ὁ ἄνθρωπος οὗτος ἁμαρτωλός ἐστιν. ἀπεκρίθη οὖν ἐκεῖνος καὶ εἶπεν· Εἰ ἁμαρτωλός ἐστιν οὐκ οἶδα· ἓν οἶδα, ὅτι τυφλὸς ὢν ἄρτι βλέπω. Εἶπον δὲ αὐτῷ πάλιν· Τί ἐποίησέ σοι; πῶς ἤνοιξέ σου τοὺς ὀφθαλμούς; ἀπεκρίθη αὐτοῖς· Εἶπον ὑμῖν ἤδη, καὶ οὐκ ἠκούσατε· τί πάλιν θέλετε ἀκούειν; μὴ καὶ ὑμεῖς θέλετε αὐτοῦ μαθηταὶ γενέσθαι; ἐλοιδόρησαν αὐτὸν καὶ εἶπον· Σὺ εἶ μαθητὴς ἐκείνου· ἡμεῖς δὲ τοῦ Μωϋσέως ἐσμὲν μαθηταί. ἡμεῖς οἴδαμεν ὅτι Μωϋσεῖ λελάληκεν ὁ Θεός· τοῦτον δὲ οὐκ οἴδαμεν πόθεν ἐστίν. ἀπεκρίθη ὁ ἄνθρωπος καὶ εἶπεν αὐτοῖς· Ἐν γὰρ τούτῳ θαυμαστόν ἐστιν, ὅτι ὑμεῖς οὐκ οἴδατε πόθεν ἐστί, καὶ ἀνέῳξέ μου τοὺς ὀφθαλμούς. Οἴδαμεν δὲ ὅτι ἁμαρτωλῶν ὁ Θεὸς οὐκ ἀκούει, ἀλλ’ ἐάν τις θεοσεβὴς ᾖ καὶ τὸ θέλημα αὐτοῦ ποιῇ, τούτου ἀκούει. ἐκ τοῦ αἰῶνος οὐκ ἠκούσθη ὅτι ἤνοιξέ τις ὀφθαλμοὺς τυφλοῦ γεγεννημένου· εἰ μὴ ἦν οὗτος παρὰ Θεοῦ, οὐκ ἠδύνατο ποιεῖν οὐδέν. ἀπεκρίθησαν καὶ εἶπον αὐτῷ· Ἐν ἁμαρτίαις σὺ ἐγεννήθης ὅλος, καὶ σὺ διδάσκεις ἡμᾶς; καὶ ἐξέβαλον αὐτὸν ἔξω. Ἤκουσεν Ἰησοῦς ὅτι ἐξέβαλον αὐτὸν ἔξω, καὶ εὑρὼν αὐτὸν εἶπεν αὐτῷ· Σὺ πιστεύεις εἰς τὸν υἱὸν τοῦ Θεοῦ; ἀπεκρίθη ἐκεῖνος καὶ εἶπε· Καὶ τίς ἐστι, Κύριε, ἵνα πιστεύσω εἰς αὐτόν; Εἶπε δὲ αὐτῷ ὁ Ἰησοῦς· Καὶ ἑώρακας αὐτὸν καὶ ὁ λαλῶν μετὰ σοῦ ἐκεῖνός ἐστιν. ὁ δὲ ἔφη· Πιστεύω, Κύριε· καὶ προσεκύνησεν αὐτῷ.
Ερμηνευτική απόδοση Παναγιώτη Ν. Τρεμπέλα
Καὶ ἐνῷ διέβαινεν ὁ Ἰησοῦς ἀπὸ τὸ μέσον τῆς πόλεως, εἶδεν ἄνθρωπον, ὁ ὁποῖος εἶχε γεννηθῇ τυφλός. Καὶ τὸν ἡρώτησαν οἱ μαθηταί του καὶ τοῦ εἶπαν· Διδάσκαλε, ποῖος ἡμάρτησε, διὰ νὰ γεννηθῇ ὁ ἄνθρωπος αὐτὸς τυφλός; Ἡμάρτησεν αὐτός, ὅταν ἦτο άκόμη μέσα εἰς τὴν κοιλίαν τῆς μητέρας του, ἢ ἡμάρτησαν οἱ γονεῖς του καὶ διὰ τὰς ἁμαρτίας ἐκείνων τιμωρεῖται αὐτός; Ἀπεκρίθη ὁ Ἰησοῦς· οὔτε αὐτὸς ἡμάρτησεν, οὔτε οἱ γονεῖς του. Ἀλλ’ ἐγεννήθη τυφλός, διὰ νὰ φανερωθοῦν διὰ τῆς ὑπερφυσικῆς θεραπείας τῶν ὀφθαλμῶν του τὰ ἔργα, ποὺ ἡ δύναμις καὶ ἡ ἀγαθότης τοῦ Θεοῦ ἐργάζεται. Ἐγὼ πρέπει νὰ ἐργάζωμαι τὰ πρὸς σωτηρίαν τοῦ ἀνθρώπου ἔργα τοῦ Θεοῦ, ὁ ὁποῖος μὲ ἔστειλεν εἰς τὸν κόσμον, ἐφ’ ὅσον ζῶ εἰς τὴν παροῦσαν ζωήν. Ἔρχεται ὁ μέλλων βίος, ὁπότε, ὅπως καὶ κατὰ τὴν διάρκειαν τῆς νυκτὸς καταπαύουν τὰ ἔργα των οἱ ἄνθρωποι, ἔτσι καὶ τότε κανεὶς πλέον δὲν θὰ δύναται νὰ ἐργάζεται πρὸς πλήρωσιν τῆς ἀποστολῆς του. Δὲν πρέπει λοιπὸν οὔτε στιγμὴν νὰ χάνω. Ἐφ’ ὅσον εἶμαι εἰς τὸν κόσμον, μὲ τὴν διδασκαλίαν καὶ τὰ θαύματά μου εἶμαι φῶς τοῦ κόσμου. Ὅταν δὲ εἶπεν αὐτά, ἔπτυσε χάμω καὶ ἔκαμε πηλὸν καὶ ἔχρισε μὲ αὐτὸν τὰ μάτια τοῦ τυφλοῦ. Καὶ δοκιμάζων τὴν πίστιν τοῦ τυφλοῦ, εἶπεν εἰς αὐτόν· Πήγαινε, νίψου εἰς τὴν στέρναν τοῦ Σιλωάμ (ὄνομα ἑβραϊκὸν ποὺ μεταφράζεται εἰς τὴν ἑλληνικὴν ἀπεσταλμένος). Ὕστερα λοιπὸν ἀπὸ τὴν παραγγελίαν αὐτὴν τοῦ Ἰησοῦ ἐπῆγεν ὁ τυφλὸς ἐκεῖ καὶ ἐνίφθη, καὶ ἦλθεν εἰς τὸ σπίτι του μὲ μάτια ὑγιῆ. Οἱ γείτονες λοιπὸν καὶ ὅσοι τὸν ἔβλεπαν προτήτερα, ὅτι ἦτο τυφλός, ἔλεγαν· Δὲν εἶναι αὐτός, ποὺ ἐκάθητο καὶ ἐζήτει ἀπὸ τοὺς διαβάτας ἐλεημοσύνην; Ἄλλοι ἔλεγαν, ὅτι αὐτὸς εἶναι. Ἄλλοι ὅμως ἔλεγαν ὅτι δὲν εἶναι αὐτός, ἄλλα κάποιος ἄλλος, ὅμοιος πρὸς αὐτόν. Ἐκεῖνος ἔλεγεν, ὅτι ἐγὼ εἶμαι ὁ τυφλός, ποὺ προτήτερα ἐζήτουν ἐλεημοσύνην. Κατόπιν λοιπὸν τῆς βεβαιώσεως αὐτῆς τοῦ τυφλοῦ, τοῦ ἔλεγαν ἐκεῖνοι· Πῶς ἐθεραπεύθησαν τὰ μάτια σου; Ἀπεκρίθη ἐκεῖνος καὶ εἶπεν· Ἕνας ἄνθρωπος, ποὺ ὀνομάζεται Ἰησοῦς, ἔκαμε πηλόν, καὶ μοῦ ἄλειψε μὲ αὐτὸν τὰ μάτια καὶ μοῦ εἶπε· Πήγαινε εἰς τὴν κολυμβήθραν τοῦ Σιλωὰμ καὶ νίψου. Ἀφοῦ δὲ ἐπῆγα ἐκεῖ καὶ ἐνίφθην, ἀπέκτησα τὸ φῶς μου. Κατόπιν λοιπὸν τῆς πληροφορίας ταύτης τοῦ θεραπευθέντος τυφλοῦ, τοῦ εἶπαν οἱ Ἰουδαῖοι· Ποὺ εἶναι ἐκεῖνος; Ἀπεκρίθη αὐτός· δὲν ἠξεύρω. Ὠδήγησαν τότε πρὸς τοὺς Φαρισαίους αὐτόν, ποὺ ἄλλοτε ἦτο τυφλὸς καὶ ἤδη εἶχε θεραπευθῆ ὁριστικῶς. Ὅταν δὲ ὁ Ἰησοῦς ἔκαμε τὸν πηλὸν καὶ ἤνοιξε τὰ μάτια τοῦ τυφλοῦ, ἦτο ἡμέρα Σαββάτου. Ὅταν λοιπὸν τὸν ὠδήγησαν πρὸς τοὺς Φαρισαίους, τὸν ἐξήταζαν καὶ τὸν ἡρώτων αὐτοὶ πάλιν, πῶς ἐθεραπεύθη καὶ ἀπέκτησε τὸ φῶς του. Ἐκεῖνος δὲ τοὺς εἶπεν· Αὐτὸς ποὺ μὲ ἐθεράπευσε, μοῦ ἔβαλε πηλὸν ἐπάνω εἰς τὰ μάτια μου καὶ κατόπιν αὐτοῦ ἐγὼ ἐνίφθην καὶ βλέπω. Ἔλεγον λοιπὸν μερικοὶ ἀπὸ τοὺς Φαρισαίους· Αὐτὸς ὁ ἄνθρωπος δὲν ἔχει σταλῇ ἀπὸ τὸν Θεόν, διότι δὲν φυλάττει τὴν ἀργίαν τοῦ Σαββάτου. Ἄλλοι ἔλεγον· Πῶς εἶναι δυνατὸν ἄνθρωπος ἁμαρτωλὸς νὰ κάμνῃ τέτοια ἀποδεικτικὰ καὶ σημαδιακὰ θαύματα; Καὶ διεφώνουν μεταξύ των. Καὶ ἐπειδὴ ἡ διαφωνία των παρετείνετο, ἤρχισαν πάλιν νὰ ἐξετάζουν τὸν τυφλὸν καὶ εἶπαν πρὸς αὐτόν· Σὺ τί λέγεις διὰ τὸν ἄνθρωπον αὐτόν; Ἀξίζει νὰ ἀκουσθῇ καὶ ἡ ἰδική σου γνώμη, διότι τὰ ἰδικά σου μάτια ἐθεράπευσεν ἐκεῖνος καὶ σὺ περισσότερον ἀπὸ κάθε ἄλλον γνωρίζεις τὰ περιστατικὰ τῆς θεραπείας σου. Αὐτὸς δὲ τοὺς εἶπεν· Ἐγὼ λέγω, ὅτι εἶναι προφήτης. Κατόπιν λοιπὸν ἀπὸ τὸν χαρακτηρισμὸν αὐτόν, ποὺ ἔκαμεν ὁ θεραπευθεῖς τυφλὸς διὰ τὸν Ἰησοῦν, καὶ διὰ τὸν ὁποῖον δυσηρεστήθησαν οἱ Ἰουδαῖοι, ἐκεῖνοι δὲν ἐπίστευσαν δι’ αὐτόν, ὅτι ἦτο τυφλὸς καὶ ἀπέκτησε πραγματικὰ τὸ φῶς του, ἕως ὅτου ἀπεφάσισαν καὶ ἐφώναξαν τοὺς γονεῖς αὐτοῦ, ποὺ ἀνέβλεψε. Καὶ τοὺς ἠρώτησαν καὶ εἶπαν· Αὐτὸς εἶναι ὁ υἱός σας, διὰ τὸν ὁποῖον σεῖς ἐπιμένετε νὰ βεβαιώνετε, ὅτι ἐγεννήθη τυφλός; Πῶς λοιπόν, ἀφοῦ ἐγεννήθη τυφλός, βλέπει τώρα; Ἀπεκρίθησαν δὲ εἰς αὐτοὺς οἱ γονεῖς του καὶ εἶπαν· Γνωρίζομεν καλά, ὅτι αὐτὸς εἶναι ὁ υἱός μας καὶ ὅτι ἐγεννήθη τυφλός. Πῶς ὅμως βλέπει τώρα, δὲν ἠξεύρομεν· ἢ ποῖος τοῦ ἐθεράπευσε καὶ τοῦ ἤνοιξε τὰ μάτια, ἡμεῖς δὲν ἠξεύρομεν. Αὐτὸς ἔχει ἡλικίαν, καὶ συνεπῶς ἀντελήφθη, πῶς καὶ ἀπὸ ποῖον ἔγινεν ἡ θεραπεία του· αὐτὸν λοιπὸν ἐρωτήσατε, αὐτὸς θὰ ὁμιλήσῃ διὰ τὸν ἑαυτόν του, καὶ θὰ σᾶς εἴπῃ τί τοῦ συνέβη. Ὡμίλησαν δὲ οὕτω πως οἱ γονεῖς τοῦ τυφλοῦ, ἐπειδὴ ἐφοβοῦντο τοὺς προκρίτους Ἰουδαίους· διότι εἶχαν πρὸ πολλοῦ συμφωνήσει οἱ Ἰουδαῖοι νὰ ἀποκηρυχθῇ καὶ ἀποδιωχθῇ ἀπὸ τὴν συναγωγήν, ὅποιος θὰ ὡμολόγει αὐτὸν ὅτι εἶναι ὁ Χριστός. Ἐξ αἰτίας λοιπὸν τοῦ φόβου των, μήπως ἀποδιωχθοῦν καὶ αὐτοὶ ἀπὸ τὴν συναγωγήν, εἶπαν οἱ γονεῖς του, ὅτι ἔχει ὥριμον ἡλικίαν ὁ υἱός μας, αὐτὸν ἐρωτήσατε. Ἀφοῦ λοιπὸν ἀπὸ τοὺς γονεῖς τοῦ τυφλοῦ δὲν ἠμπόρεσαν νὰ πληροφορηθοῦν τίποτε πρὸς διάψευσιν τῆς θεραπείας του ἢ πρὸς κατάκρισιν τοῦ Ἰησοῦ, ἐφώναξαν οἱ Ἰουδαῖοι διὰ δευτέραν φορὰν τὸν ἄνθρωπον, ποὺ ἦτο τυφλός, καὶ τοῦ εἶπαν· Δόξασε τὸν Θεόν, ὁμολογῶν ὅτι ἐπλανήθης καὶ ἀναγνωρίζων τὴν ἀλήθειαν περὶ αὐτοῦ, ὁ ὁποῖος σὲ ἐθεράπευσε· ἡμεῖς λόγῳ τῆς θέσεως καὶ τοῦ ἀξιώματός μας εἴμεθα εἰς θέσιν νὰ ἠξεύρωμεν καλά, ὅτι ὁ ἄνθρωπος αὐτός, ποὺ καταλύει τὴν ἀργίαν τοῦ Σαββάτου, εἶναι ἁμαρτωλός. Ἀπεκρίθη λοιπὸν ἐκεῖνος καὶ εἶπεν· Ἐὰν ὁ ἄνθρωπος αὐτὸς εἶναι ἁμαρτωλός, δὲν ἠξεύρω, καὶ δι’ αὐτὸ ἀποφεύγω νὰ ἐκφράσω γνώμην περὶ αὐτοῦ· ἠξεύρω ὅμως καλὰ ἕνα γεγονός, ὅτι δηλαδὴ ἐνῷ προτήτερα ἦμουν τυφλός, τώρα βλέπω. Ἐπειδὴ δὲ ἡ νέα αὐτὴ βεβαίωσις τοῦ θεραπευθέντος τυφλοῦ δεν τοὺς ἔκαμε καλὴν ἐντύπωσιν, εἶπον πάλιν εἰς αὐτόν· Τί σοῦ ἔκαμε; Πῶς σὲ ἐθεράπευσε καὶ πῶς σου ἄνοιξε τὰ μάτια; Ἀπεκρίθη εἰς αὐτούς· Μόλις πρὸ ὀλίγου σᾶς εἶπα καὶ δὲν ἠθελήσατε νὰ προσέξετε καὶ νὰ παραδεχθῆτε ὅ,τι σᾶς εἶπα. Διατὶ τώρα θέλετε νὰ ἀκούσετε πάλιν τὰ ἴδια; Μήπως καὶ σεῖς θέλετε νὰ γίνετε μαθηταί του; Τοῦ ὡμίλησαν τότε ὑβριστικῶς καὶ περιφρονητικῶς καὶ τοῦ εἶπαν· Σὺ εἶσαι μαθητῆς ἐκείνου· ἡμεῖς ὅμως εἴμεθα τοῦ Μωϋσέως μαθηταί. Ἡμεῖς ποὺ εἴμεθα σπουδασμένοι καὶ ἀνεγνωρισμένοι ἄρχοντες τοῦ ἔθνους, ἠξεύρομεν, ὅτι ὁ Θεὸς ἔχει ὁμιλήσει εἰς τὸν Μωϋσην καὶ εἰς κανένα ἄλλον· αὐτὸς μᾶς εἶναι ἄγνωστος καὶ δὲν ἠξεύρομεν ἀπὸ ποὺ εἶναι καὶ ἀπὸ ποὺ ἐστάλῃ. Ἀπεκρίθη ὁ ἄνθρωπος καὶ τοὺς εἶπεν· Ἀλλ’ ἀκριβῶς τὸ γεγονὸς αὐτὸ προκαλεῖ θαυμασμὸν καὶ ἔκπληξιν, ὅτι δηλαδὴ σεῖς δὲν ξεύρετε τὸν ἄνθρωπον αὐτόν, ἐὰν ἔχῃ σταλῇ ἀπὸ τὸν Θεὸν καὶ ἀπὸ ποὺ εἶναι· καὶ ὅμως ἄγνωστος αὐτὸς εἰς σᾶς μοῦ ἤνοιξε τὰ μάτια. Εἶναι δὲ γνωστὸν καὶ τὸ ἠξεύρομεν ὅλοι, ὅτι ὁ Θεὸς δὲν ἀκούει τοὺς ἁμαρτωλούς. Ἀλλ’ ἐὰν κανεὶς σέβεται τὸν Θεὸν καὶ ἐκτελῇ τὸ θέλημά του, τοῦτον ὁ Θεὸς ἀκούει. Ἀφ’ ὅτου ὑπάρχει κόσμος, δὲν ἠκούσθῃ ποτέ, ὅτι ἐθεράπευσε κάποιος μάτια ἀνθρώπου, ποὺ νὰ ἔχῃ γεννηθῇ τυφλός. Πρώτην φορὰν συνετελέσθῃ ἕνα τέτοιο θαῦμα, καὶ αὐτός, ποὺ τὸ ἔκαμε, πρέπει νὰ ἔχῃ ἀποστολὴν θείαν. Ἐὰν ὁ ἄνθρωπος αὐτὸς δὲν ἦτο ἀπεσταλμένος ἀπὸ τὸν Θεόν, δὲν θὰ ἠμποροῦσε νὰ κάμῃ τίποτε, οὔτε παραμικρόν τι θαῦμα.  Ἀπεκρίθησαν ἐκεῖνοι καὶ τοῦ εἶπαν· Σὺ ἐγεννήθης βουτηγμένος ὁλόκληρος εἰς τὴν ἁμαρτίαν, ὅπως ἀποδεικνύεται ἀπὸ τὴν τύφλωσιν, ποὺ ἀπὸ τὴν κοιλίαν τῆς μητρός σου εἶχες. Καὶ σὺ ὁ ἄθλιος καὶ ἁμαρτωλὸς διδάσκεις ἡμᾶς, ποὺ εἴμεθα οἱ περισσότερον σπουδασμένοι ὅλου τοῦ ἔθνους; Καὶ τὸν ἔβγαλαν ἔξω ἀπὸ τὸν τόπον, ποὺ συνεδρίαζαν, μὲ τὴν διάθεσιν νὰ τὸν ἀποκόψουν καὶ ἀπὸ τὴν συμμετοχὴν τῆς θρησκευτικῆς λατρείας. Ἤκουσεν ἐν τῷ μεταξὺ ὁ Ἰησοῦς, ὅτι τὸν ἔβγαλαν ἔξω διὰ τὴν παρρησίαν, μὲ τὴν ὁποίαν διεκήρυττε τὴν ἀλήθειαν καὶ ἀφοῦ τὸν ηὗρε, τοῦ εἶπε· Σὺ, ἀντιθέτως πρὸς τοὺς ἀπίστους Ἰουδαίους, πιστεύεις εἰς τὸν Υἱὸν τοῦ Θεοῦ; Ἀπεκρίθη ἐκεῖνος καὶ εἶπε· Καὶ ποῖος εἶναι, Κύριε, διὰ νὰ τὸν πιστεύσω; Εἶπε δὲ τότε εἰς αὐτὸν ὁ Ἰησοῦς· Καὶ τὸν ἔχεις ἴδει τώρα μὲ τὰ μάτια σου καὶ αὐτός, ποὺ ὁμιλεῖ τὴν στιγμὴν αὐτὴν μαζί σου, ἐκεῖνος εἶναι ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ. Αὐτὸς δὲ εἶπε· Πιστεύω, Κύριε· καὶ τὸν ἐπροσκύνησεν ὡς Υἱὸν τοῦ Θεοῦ καὶ Κύριον.
https://www.saint.gr/

Το Ευαγγέλιο της Κυριακής 14 Μαΐου 2023 – Τῆς Σαμαρείτιδος (Ἰωάν. ε΄ 1-15)

/in

Τῷ καιρῷ ἐκείνῳ, ἔρχεται ὁ Ἰησοῦς εἰς πόλιν τῆς Σαμαρείας λεγομένην Συχάρ, πλησίον τοῦ χωρίου ὃ ἔδωκεν Ἰακὼβ Ἰωσὴφ τῷ υἱῷ αὐτοῦ· ἦν δὲ ἐκεῖ πηγὴ τοῦ Ἰακώβ. Ὁ οὖν Ἰησοῦς κεκοπιακὼς ἐκ τῆς ὁδοιπορίας ἐκαθέζετο οὕτως ἐπὶ τῇ πηγῇ· ὥρα ἦν ὡσεὶ ἕκτη. ἔρχεται γυνὴ ἐκ τῆς Σαμαρείας ἀντλῆσαι ὕδωρ. Λέγει αὐτῇ ὁ Ἰησοῦς· δός μοι πιεῖν. Οἱ γὰρ μαθηταὶ αὐτοῦ ἀπεληλύθεισαν εἰς τὴν πόλιν ἵνα τροφὰς ἀγοράσωσι. λέγει οὖν αὐτῷ ἡ γυνὴ ἡ Σαμαρεῖτις· πῶς σὺ Ἰουδαῖος ὢν παρ᾿ ἐμοῦ πιεῖν αἰτεῖς, οὔσης γυναικὸς Σαμαρείτιδος; οὐ γὰρ συγχρῶνται Ἰουδαῖοι Σαμαρείταις. ἀπεκρίθη Ἰησοῦς καὶ εἶπεν αὐτῇ· εἰ ᾔδεις τὴν δωρεὰν τοῦ Θεοῦ, καὶ τίς ἐστιν ὁ λέγων σοι, δός μοι πιεῖν, σὺ ἂν ᾔτησας αὐτόν, καὶ ἔδωκεν ἄν σοι ὕδωρ ζῶν. Λέγει αὐτῷ ἡ γυνή· Κύριε, οὔτε ἄντλημα ἔχεις, καὶ τὸ φρέαρ ἐστὶ βαθύ· πόθεν οὖν ἔχεις τὸ ὕδωρ τὸ ζῶν; μὴ σὺ μείζων εἶ τοῦ πατρὸς ἡμῶν Ἰακώβ, ὃς ἔδωκεν ἡμῖν τὸ φρέαρ, καὶ αὐτὸς ἐξ αὐτοῦ ἔπιε καὶ οἱ υἱοὶ αὐτοῦ καὶ τὰ θρέμματα αὐτοῦ; ἀπεκρίθη Ἰησοῦς καὶ εἶπεν αὐτῇ· πᾶς ὁ πίνων ἐκ τοῦ ὕδατος τούτου διψήσει πάλιν· ὃς δ᾿ ἂν πίῃ ἐκ τοῦ ὕδατος οὗ ἐγὼ δώσω αὐτῷ, οὐ μὴ διψήσῃ εἰς τὸν αἰῶνα, ἀλλὰ τὸ ὕδωρ ὃ δώσω αὐτῷ, γενήσεται ἐν αὐτῷ πηγὴ ὕδατος ἁλλομένου εἰς ζωὴν αἰώνιον. Λέγει πρὸς αὐτὸν ἡ γυνή· Κύριε, δός μοι τοῦτο τὸ ὕδωρ, ἵνα μὴ διψῶ μηδὲ ἔρχωμαι ἐνθάδε ἀντλεῖν. Λέγει αὐτῇ ὁ Ἰησοῦς· ὕπαγε φώνησον τὸν ἄνδρα σου καὶ ἐλθὲ ἐνθάδε. ἀπεκρίθη ἡ γυνὴ καὶ εἶπεν· οὐκ ἔχω ἄνδρα. Λέγει αὐτῇ ὁ Ἰησοῦς· καλῶς εἶπας ὅτι ἄνδρα οὐκ ἔχω· πέντε γὰρ ἄνδρας ἔσχες, καὶ νῦν ὃν ἔχεις οὐκ ἔστι σου ἀνήρ· τοῦτο ἀληθὲς εἴρηκας. λέγει αὐτῷ ἡ γυνή· Κύριε, θεωρῶ ὅτι προφήτης εἶ σύ. Οἱ πατέρες ἡμῶν ἐν τῷ ὄ­ρει τούτῳ προσεκύνησαν· καὶ ὑμεῖς λέγετε ὅτι ἐν Ἱεροσο­λύμοις ἐστὶν ὁ τόπος ὅπου δεῖ προσκυνεῖν. Λέγει αὐτῇ ὁ Ἰησοῦς· γύναι, πίστευσόν μοι ὅτι ἔρχεται ὥρα ὅτε οὔτε ἐν τῷ ὄρει τούτῳ οὔτε ἐν Ἱεροσολύμοις ­προσκυνήσετε τῷ πατρί. ὑμεῖς προσκυνεῖτε ὃ οὐκ οἴδατε, ἡμεῖς προσκυνοῦμεν ὃ οἴδαμεν· ὅτι ἡ σωτηρία ἐκ τῶν Ἰουδαίων ἐστίν. ἀλλ᾿ ἔρχεται ὥρα, καὶ νῦν ἐστιν, ὅτε οἱ ἀληθινοὶ προσκυνηταὶ προσκυνήσουσι τῷ πατρὶ ἐν πνεύματι καὶ ἀληθείᾳ· καὶ γὰρ ὁ πατὴρ τοιούτους ζητεῖ τοὺς προσκυνοῦντας αὐτόν. Πνεῦμα ὁ Θεός, καὶ τοὺς προσκυνοῦντας αὐτὸν ἐν πνεύματι καὶ ἀληθείᾳ δεῖ προσκυνεῖν. Λέγει αὐτῷ ἡ γυνή· οἶδα ὅτι Μεσσίας ἔρχεται ὁ λεγόμενος Χριστός· ὅταν ἔλθῃ ἐκεῖνος, ἀναγγελεῖ ἡμῖν πάντα. Λέγει αὐτῇ ὁ Ἰησοῦς· ἐγώ εἰμι ὁ λαλῶν σοι. Καὶ ἐπὶ τούτῳ ἦλθον οἱ μαθηταὶ αὐτοῦ, καὶ ἐθαύμασαν ὅτι μετὰ γυναικὸς ἐλάλει· οὐδεὶς μέντοι εἶπε, τί ζητεῖς ἢ τί λαλεῖς μετ᾿ αὐτῆς; Ἀφῆκεν οὖν τὴν ὑδρίαν αὐτῆς ἡ γυνὴ καὶ ἀπῆλθεν εἰς τὴν πόλιν, καὶ λέγει τοῖς ἀνθρώποις· δεῦτε ἴδετε ἄνθρωπον ὃς εἶπέ μοι πάντα ὅσα ἐποίησα· μήτι οὗτός ἐστιν ὁ Χριστός; ἐξῆλθον οὖν ἐκ τῆς πόλεως καὶ ἤρχοντο πρὸς αὐτόν. Ἐν δὲ τῷ μεταξὺ ἠρώτων αὐτὸν οἱ μαθηταὶ λέγοντες· ραββί, φάγε. Ὁ δὲ εἶπεν αὐτοῖς· ἐγὼ βρῶσιν ἔχω φαγεῖν, ἣν ὑμεῖς οὐκ οἴδατε. ἔλεγον οὖν οἱ μαθηταὶ πρὸς ἀλλήλους· μή τις ἤνεγκεν αὐτῷ φαγεῖν; λέγει αὐτοῖς ὁ Ἰησοῦς· ἐμὸν βρῶμά ἐστιν ἵνα ποιῶ τὸ θέλημα τοῦ πέμψαντός με καὶ τελειώσω αὐ­τοῦ τὸ ἔργον. Οὐχ ὑμεῖς λέγετε ὅτι ἔτι τετράμηνός ἐστι καὶ ὁ θερισμὸς ἔρχεται; ἰδοὺ λέγω ὑμῖν, ἐπάρατε τοὺς ὀφθαλμοὺς ὑμῶν καὶ θεάσασθε τὰς χώρας, ὅτι λευκαί εἰσι πρὸς θερισμὸν ἤδη. Καὶ ὁ θερίζων μισθὸν λαμβάνει καὶ συνάγει καρπὸν εἰς ζωὴν αἰώνιον, ἵνα καὶ ὁ σπείρων ὁμοῦ χαίρῃ καὶ ὁ θερίζων. Ἐν γὰρ τούτῳ ὁ λόγος ἐστὶν ὁ ἀληθινός, ὅτι ἄλλος ἐστὶν ὁ σπείρων καὶ ἄλλος ὁ θερίζων. ἐγὼ ἀπέστειλα ὑμᾶς θερίζειν ὃ οὐχ ὑμεῖς κεκοπιάκατε· ἄλλοι κεκοπιάκασι, καὶ ὑμεῖς εἰς τὸν κόπον αὐτῶν εἰσεληλύθατε. Ἐκ δὲ τῆς πόλεως ἐκείνης πολλοὶ ἐπίστευσαν εἰς αὐτὸν τῶν Σαμαρειτῶν διὰ τὸν λόγον τῆς γυναικός, μαρτυρούσης ὅτι εἶπέ μοι πάντα ὅσα ἐποίησα. ὡς οὖν ἦλθον πρὸς αὐτὸν οἱ Σαμαρεῖται, ἠρώτων αὐτὸν μεῖναι παρ᾿ αὐτοῖς· καὶ ἔμεινεν ἐκεῖ δύο ἡμέρας. Καὶ πολλῷ πλείους ἐπίστευσαν διὰ τὸν λόγον αὐτοῦ, τῇ τε γυναικὶ ἔλεγον ὅτι οὐκέτι διὰ τὴν σὴν λαλιὰν πιστεύομεν· αὐτοὶ γὰρ ἀκηκόαμεν, καὶ οἴδαμεν ὅτι οὗτός ἐστιν ἀληθῶς ὁ σωτὴρ τοῦ κόσμου ὁ Χριστός.

 

ΓΙΑ ΝΑ ΞΕΔΙΨΑΣΕΙ Η ΨΥΧΗ ΜΑΣ

«Ὃς ἂν πίῃ ἐκ τοῦ ὕδατος οὗ ἐγὼ δώσω αὐτῷ, οὐ μὴ διψήσῃ εἰς τὸν αἰῶνα»

Ὁ Κύριός μας κουρασμένος ἀπὸ τὴν ὁδοιπορία κάθισε δίπλα στὸ πηγάδι τοῦ Ἰακώβ, ὅπως μᾶς περιέγραψε ἡ σημερινὴ εὐαγγελικὴ πε­ρικοπή. Ἐκεῖ βρῆκε τὴν εὐκαιρία νὰ συνομιλήσει μὲ μιὰ Σαμαρείτιδα γυναίκα, ποὺ εἶχε πάει γιὰ ν᾿ ἀντλήσει νερὸ ἀπὸ τὸ πηγάδι, καὶ νὰ τῆς ἀποκαλύψει μεγάλες πνευματικὲς ἀλήθειες. Μεταξὺ αὐτῶν καὶ ὅτι ὑπάρχει ἕνα ἄλλο εἶδος νεροῦ, ἐννοώντας τὴ θεία Χάρι· τὴ Χάρι τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ποὺ μυστικὰ ἐπισκέπτεται τὸν πιστὸ καὶ ἀλλοιώνει τὴν ψυχή του. Σὲ αὐτὸ τὸ παράδοξο «ὕδωρ» τῆς θείας Χάριτος θὰ ἑστιάσουμε τὴν προσοχή μας, τὸ ὁποῖο, ὅπως θὰ δοῦμε στὴ συνέχεια, πηγάζει ἀπὸ τὸν Κύριο καὶ ξεδιψᾶ καὶ ζωογονεῖ τὸν κάθε ἄνθρωπο.

1. Πηγάζει ἀπὸ τὸν Χριστὸ

Τὸ πνευματικὸ αὐτὸ «ὕδωρ», ποὺ εἶναι ἀπολύτως ἀπαραίτητο γιὰ τὸν ἄνθρωπο, πολὺ περισσότερο ἀπὸ τὸ φυσικὸ νερό, τὸ χορηγεῖ ὁ Χριστός. Μᾶς τὸ εἶπε σήμερα ὁ Κύριος: «Ὃς ἂν πίῃ ἐκ τοῦ ὕδατος οὗ ἐγὼ δώσω αὐτῷ, οὐ μὴ διψήσῃ εἰς τὸν αἰῶνα». Ὁ Χριστὸς λοιπὸν εἶναι ἡ ἀστείρευτη πηγὴ τῆς θεί­ας Χάριτος. Ἐκεῖνος παρέχει τὸ ἀν­εξάν­τλητο αὐτὸ νερό. Τὸ τόνισε καὶ ἄλ­λοτε: «Ἐάν τις διψᾷ, ἐρχέσθω πρός με καὶ πινέτω» (Ἰω. ζ΄ 37). Ὅποιος δι­ψᾶ γιὰ τὸ πνευματικὸ αὐτὸ νερό, ἂς ἔρχεται σ᾿ Ἐμένα, ὁ Ὁποῖος εἶμαι ἡ πηγή του, κι ἂς πίνει ἐλεύθερα. Ἐκεῖνος εἶ­­ναι «ἡ πηγὴ τῆς ζωαρχίας, Ἰησοῦς ὁ Σωτὴρ ἡμῶν», ἐπιβεβαιώνει πολὺ ὄ­μορφα ἕνα τροπάριο τοῦ Ὄρθρου τῆς σημερινῆς ἡμέρας.

Δὲν χρειάζεται συνεπῶς νὰ ἀνεβεῖ κανεὶς σὲ ὀρεινὲς κορυφὲς γιὰ νὰ τὸ ἀν­τλήσει. Εἶναι τόσο κοντά μας ἡ πηγή του! Δὲν χρειάζεται οὔτε κὰν νὰ προσ­φέρει ὑλικὰ ἀνταλλάγματα γιὰ νὰ τὸ προμηθευθεῖ. Δωρεὰν παρέχεται ἀπὸ τὸν Κύριο σὲ ὅποιον τὸ ἐπιθυμεῖ καὶ τὸ ἐκζητεῖ. Ὁ Χριστὸς προσφέρει τὸ διαυγὲς καὶ κρυστάλλινο «ὕδωρ» τῆς θείας Χάριτος μέσα στὴν ἁγία μας Ἐκκλησία, Κεφαλὴ τῆς ὁποίας εἶναι ὁ Ἴδιος. Ἐκεῖ παρέχεται ἄφθονο μέσῳ τῶν ἱερῶν Μυστηρίων καὶ ἰδιαιτέρως τοῦ Μυστηρίου τῆς θείας Εὐχαριστίας. Ἐκεῖ μεταγγίζεται στὸν κάθε πιστὸ ἀπὸ τοὺς κρουνοὺς τῆς θείας Λατρείας καὶ τῆς μελέτης τοῦ λόγου τοῦ Θεοῦ.

2. Ξεδιψᾶ καὶ ζωογονεῖ τὸν πιστὸ

Τί μᾶς προσφέρει τὸ πνευματικὸ αὐτὸ νερό; Ὁ ἄνθρωπος ποὺ θὰ τὸ γευθεῖ, «οὐ μὴ διψήσῃ εἰς τὸν αἰῶνα». Δὲν θὰ ξαναδιψάσει ποτέ. Εἶναι ἀλήθεια ὅτι ἡ ψυχὴ τοῦ κάθε ἀνθρώπου διψᾶ γιὰ κάτι ἀνώτερο, βαθύτερο. Ποθεῖ τὴ χαρά, τὴν ἀναφαίρετη εἰρήνη, τὴν ἀθανασία. Διψᾶ γιὰ τὸν Θεό. Καὶ ἡ βαθιὰ αὐτὴ ἀναζήτηση τοῦ ἀνθρώπου ἐκπληρώνεται ἀπὸ τὴ Χάρι τοῦ Θεοῦ. Ἡ θεία Χάρις μᾶς ξεδιψᾶ, ἀναπαύει τὴν ψυχή μας, μᾶς ἀνακαινίζει, μᾶς ἁγιάζει, μᾶς σώζει. Αὐτὴ μᾶς ἀνακουφίζει ἀπὸ τὸν καύσωνα τῶν παθῶν καὶ τῆς ἁμαρτίας καὶ μᾶς δροσίζει ἀπὸ τὸν λίβα τῶν θλίψεων τοῦ παρόντος βίου. Αὐτὴ μᾶς ἐνισχύει στὸν πνευματικό μας ἀγώνα. Αὐτὴ μᾶς ἀναγεννᾶ.

Τὸ «ὕδωρ» τῆς Χάριτος ἱκανοποιεῖ κά­θε πόθο μας στὴν παρούσα ζωὴ καὶ ἐπι­πλέον μᾶς χαρίζει τὴν αἰώνια ζωή, ὅπως τονίζει ὁ Κύριος: «τὸ ὕδωρ ὃ δώ­σω αὐτῷ, γενήσεται ἐν αὐτῷ πηγὴ ὕ­δα­τος ἁλλομένου εἰς ζωὴν αἰώνιον». Τὸ κρυστάλλινο αὐτὸ νερὸ τῆς Χάριτος ἀναβλύζει μέσα στὸν ἄνθρωπο σὰν ἀπὸ πηγὴ καὶ τοῦ χαρίζει τὴν ἀθανασία. Γίνεται μέσα του «πηγὴ ζωῆς αἰωνίου».

Οἱ θαυμαστὲς ἀλλοιώσεις τῆς Χάριτος φαίνονται στὴ ζωὴ τῆς Σαμαρεί­τιδος. Μόλις συνάντησε τὸν Κύριο καὶ ξεδίψασε ἀπὸ τὴ μόνη ἀληθινὴ πηγή, ἄλλαξε ζωή. Τὴν ἀναγέννησε ἡ Χά­ρις τοῦ Θεοῦ. Ἡ πρώην ἁμαρτωλὴ αὐ­τὴ γυναίκα ἔγινε ἁγία· ἡ ἰσαπόστολος ἁγία Φωτεινή! Κάλεσε στὸν Χριστὸ τοὺς συμ­πολίτες της καὶ ἔφθασε μέχρι τὴ Ρώμη καὶ τὴν Ἀφρικὴ γιὰ νὰ ὁδηγήσει κι ἄλλους ἀνθρώπους στὴν ἀστείρευτη πηγὴ τῆς θείας Χάριτος. Ἐπισφράγισε δὲ τὴ ζωή της μὲ μαρτυρικὸ τέλος.

Μὲ τὶς πρεσβεῖες της αὐτὸ τὸ «ὕδωρ τὸ ζῶν» ἂς τὸ ἀναζητοῦμε στὸν Χριστὸ μέσα στὴν Ἐκκλησία του. Κοντά Του ἂς ξεδιψᾶ κάθε ἀνώτερη ἐπιθυμία μας. Ἐκεῖνος εἴθε νὰ μᾶς χαρίσει καὶ τὴν αἰώνια ζωή.

https://www.osotir.org/

Το Ευαγγέλιο της Κυριακής 7 Μαΐου 2023 – Τοῦ Παραλύτου (Ἰωάν. ε΄ 1-15)

/in

Τῷ καιρῷ ἐκείνῳ, ἀνέβη ὁ Ἰησοῦς εἰς Ἱεροσόλυμα. Ἔστι δὲ ἐν τοῖς Ἱεροσολύμοις ἐπὶ τῇ προβατικῇ κολυμβήθρα, ἡ ἐπιλεγομένη Ἑβραϊστὶ Βη­­θεσδά, πέντε στοὰς ἔχουσα. Ἐν ταύταις κα­­­τέκειτο πλῆθος πολὺ τῶν ἀσθενούντων, τυ­φλῶν, χωλῶν, ξηρῶν, ἐκδεχομένων τὴν τοῦ ὕδατος κίνη­σιν. Ἄγγελος γὰρ κατὰ καιρὸν κατέβαινεν ἐν τῇ κολυμβήθρᾳ, καὶ ἐτάρασσε τὸ ὕδωρ· ὁ οὖν πρῶτος ἐμβὰς μετὰ τὴν ταραχὴν τοῦ ὕδατος ὑγιὴς ἐγίνετο ᾧ δήποτε κατείχετο νοσήματι. Ἦν δέ τις ἄνθρωπος ἐκεῖ τριάκοντα καὶ ὀκτὼ ἔτη ἔχων ἐν τῇ ἀσθενείᾳ αὐτοῦ. Τοῦτον ἰδὼν ὁ Ἰησοῦς κατακείμενον, καὶ γνοὺς ὅτι πολὺν ἤδη χρόνον ἔχει, λέγει αὐτῷ· θέλεις ὑγιὴς γενέσθαι; ἀπεκρίθη αὐτῷ ὁ ἀσθενῶν· Κύριε, ἄνθρωπον οὐκ ἔχω, ἵνα ὅταν ταραχθῇ τὸ ὕδωρ, βάλῃ με εἰς τὴν κολυμβήθραν· ἐν ᾧ δὲ ἔρχομαι ἐγώ, ἄλλος πρὸ ἐμοῦ καταβαίνει. λέγει αὐτῷ ὁ Ἰησοῦς· ἔγειρε, ἆρον τὸν κράβαττόν σου καὶ περιπάτει. Καὶ εὐθέως ἐγένετο ὑγιὴς ὁ ἄνθρωπος, καὶ ἦρε τὸν κράβαττον αὐτοῦ καὶ περιεπάτει. Ἦν δὲ σάββατον ἐν ἐκείνῃ τῇ ἡμέρᾳ. Ἔλεγον οὖν οἱ Ἰουδαῖοι τῷ τεθεραπευμένῳ· σάββατόν ἐστιν· οὐκ ἔξεστί σοι ἆραι τὸν κράβαττον. Ἀπεκρίθη αὐτοῖς· ὁ ποιήσας με ὑγιῆ, ἐκεῖνός μοι εἶπεν· ἆρον τὸν κράβαττόν σου καὶ περιπάτει. Ἠρώτησαν οὖν αὐτόν· τίς ἐστιν ὁ ἄνθρωπος ὁ εἰπών σοι, ἆρον τὸν κράβαττόν σου καὶ περιπάτει; ὁ δὲ ἰαθεὶς οὐκ ᾔδει τίς ἐστιν· ὁ γὰρ Ἰησοῦς ἐξένευσεν ὄχλου ὄντος ἐν τῷ τόπῳ. μετὰ ταῦτα εὑρίσκει αὐτὸν ὁ Ἰησοῦς ἐν τῷ ἱερῷ καὶ εἶπεν αὐτῷ· ἴδε ὑγιὴς γέγονας· μηκέτι ἁμάρτανε, ἵνα μὴ χεῖρόν σοί τι γένηται. Ἀπῆλθεν ὁ ἄνθρωπος καὶ ἀνήγγειλε τοῖς Ἰουδαίοις ὅτι Ἰησοῦς ἐστιν ὁ ποιήσας αὐτὸν ὑγιῆ.

 

ΔΕΝ ΕΙΣΑΙ ΜΟΝΟΣ!

«Κύριε, ἄνθρωπον οὐκ ἔχω»

Μόνος μέσα στὸ πλῆθος ὁ παράλυτος τῆς σημερινῆς εὐαγγελικῆς περικοπῆς ἐπὶ τριάντα ὀκτὼ χρόνια. Ἀνάμεσα σὲ πολλοὺς ἄλλους ἀσθενεῖς περίμενε στὴν κολυμβήθρα τῆς Βηθεσδὰ τὴ θεραπεία του. Κατὰ διαστήματα ἄγγελος Κυρίου ἀνατάρασσε τὸ νερὸ τῆς μικρῆς αὐτῆς λίμνης, ὁ δὲ πρῶτος ἀσθενὴς ποὺ προλάβαινε νὰ πέσει στὸ νερὸ θεραπευόταν, ἀπὸ ὁποιαδήποτε ἀσθένεια κι ἂν ἔπασχε. Αὐτὸς ὅμως ἦταν μόνος. Δὲν εἶχε κάποιον ἄνθρωπο νὰ τὸν βοηθήσει καὶ νὰ τὸν ρίξει στὴν κολυμβήθρα τὴν κατάλληλη στιγμή. Αὐτὸ τὸ παράπονο ἐξέφρασε πρὸς τὸν Κύριο, ὅταν Ἐκεῖνος τὸν πλησίασε καὶ τὸν ρώτησε ἂν θέλει νὰ θεραπευθεῖ. «Δὲν ἔχω κάποιον ἄνθρωπο νὰ μὲ βοηθήσει, Κύριε», ἀποκρίθηκε.

Ἂς δοῦμε ὅμως ὅτι αὐτὸ τὸ αἴσθημα τῆς μοναξιᾶς, ποὺ βίωνε τότε ὁ παράλυτος, εἶναι καὶ σήμερα ἔκδηλο στὴν κοινωνία μας, ἐπιπλέον δὲ ἂς ἐκθέσουμε τοὺς τρόπους μὲ τοὺς ὁποίους μπορεῖ αὐτὸ νὰ ἀντιμετωπισθεῖ.

1. Στὴν ἔρημο τῆς πόλεως

Τριάντα ὀκτὼ χρόνια μόνος! Μόνος, ἐνῶ δίπλα του ὑπῆρχε «πλῆθος πολὺ τῶν ἀσθενούντων», ὅπως σημειώνει ὁ ἱερὸς Εὐαγγελιστής. Μόνος, διότι κανένας ἄνθρωπος τόσα χρόνια δὲν τὸν πλησίασε, δὲν ἀσχολήθηκε μαζί του γιὰ νὰ τὸν βοηθήσει καὶ νὰ τὸν ρίξει στὴν κολυμβήθρα. Τὸν προσπερνοῦσαν οἱ περαστικοί, ἀκόμη καὶ οἱ ἱερεῖς τῶν Ἰουδαίων. Ἀδιαφοροῦσαν οἱ ὑπόλοιποι ἀσθενεῖς, προκρίνοντας τὴ δική τους θεραπεία. Τὸν λησμόνησαν συγγενεῖς καὶ παλαιοὶ φίλοι. Περίμενε ἐπὶ δεκαετίες μόνος…

Ἀλλὰ δὲν εἶναι ὁ μόνος. Τὸ παράπονο τοῦ παραλύτου βασανίζει καὶ σήμερα ἀμέτρητους ἀνθρώπους. Γέρον­τες ποὺ ζοῦν μακριὰ ἀπὸ τὰ παιδιά τους, ἀλλὰ καὶ νέους ποὺ μεγαλώνουν χωρὶς γονεῖς. Ἀσθενεῖς ποὺ δοκιμάζονται στὸ κρεβάτι ἑνὸς νοσοκομείου, χωρὶς νὰ ἔχουν κάποιο νὰ τοὺς ἐπισκεφθεῖ καὶ νὰ τοὺς δώσει ἐλπίδα. Ἀλλὰ καὶ πολλοὺς ἐγκαταλελειμμένους καὶ ἀβοήθητους, κλεισμένους σ᾿ ἕνα δωμάτιο ἢ παρατημένους σὲ κάποιο πεζοδρόμιο, ἀποκομμένους ἀπὸ τὴν ὑπόλοιπη κοινωνία. Ἀνθρώπους ποὺ διαβαίνουν τὸν ἀνήφορο τῆς ζωῆς ἀπὸ μονοπάτι κι ὄχι ἀπὸ λεωφόρο καὶ ἀναχωροῦν τελικὰ χωρὶς νὰ ἔχουν δίπλα τους οὔτε τὰ ἀγαπημένα τους πρόσωπα.

Ἀκόμη καὶ στὶς μεγαλουπόλεις, στὶς ἀστικὲς κοινωνίες, ὅπου συγκεντρώνεται τό μεγαλύτερο μέρος τοῦ πληθυσμοῦ, ὁ ἄνθρωπος συχνὰ νιώθει μόνος. Ἀκόμη καὶ σήμερα, ποὺ ἡ ἁλματώδης πρόοδος τῆς τεχνολογίας κάνει τόσο εὔκολη τὴν ἐπικοινωνία μὲ τοὺς ἄλλους. Κι ὅμως, τὸ βάθος τῆς καρδιᾶς τοῦ ἀνθρώπου παραμένει κάποτε ἄβατο γιὰ τοὺς πολλούς. Ἡ πολύβουη πόλη μοιάζει τελικὰ περισσότερο μὲ ἔρημο. Ἄνθρωποι πολλοί· συνάνθρωπος ὅμως κανένας. Πῶς μπορεῖ, ἀλήθεια, νὰ ἀντιμετωπισθεῖ τὸ αἴσθημα αὐτό;

2. Κοινωνία Χριστοῦ, κοινωνία ἀγάπης

Κάνει ἀσφαλῶς ἐντύπωση ὅτι, ἐνῶ ὅλοι εἶχαν ἐγκαταλείψει τὸν παράλυτο τῆς Βηθεσδά, τὸν ἐπισκέφθηκε ὁ Κύριος. Τότε ποὺ ναυάγησε κάθε ἐλπίδα ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους, τὸν συνάν­τησε ὁ Θεός, συνομίλησε μαζί του καὶ τὸν θεράπευσε. Τὸ γεγονὸς αὐτὸ ἐπιβεβαιώνει ὅτι ἀκόμη κι ἂν κανένας ἄλ­λος ἄνθρωπος δὲν ἐνδιαφέρεται γιὰ ἐ­μᾶς, δὲν εἴμαστε μόνοι. Διότι ἔχουμε δίπλα μας τὸν Θεάνθρωπο Κύριο. Τὸν ἄπειρο Θεό, ὁ Ὁποῖος ἀπὸ ἀσύλληπτη ἀγάπη γιὰ ἐμᾶς ἔγινε ἄνθρωπος. Τὸν παντοδύ­ναμο Κύριο, ποὺ ποτὲ δὲν μᾶς ἀφήνει μόνους κι ἀβοήθητους. Ἡ ἐπικοινωνία μαζί Του καὶ ἡ αἴσθηση τῆς παρουσίας του δίπλα μας μπορεῖ νὰ ἀναπληρώνει κάθε κενὸ ἀνθρώπινης παρηγοριᾶς στὴν ψυχή μας.

Ταυτόχρονα ὅμως εἶναι καὶ εὐθύνη ὅλων μας νὰ ξεπερνοῦμε τὸν ἀτομισμό, ποὺ ὀρθώνει τείχη γύρω μας καὶ δὲν μᾶς ἐπιτρέπει νὰ δοῦμε τὶς ἀνάγ­κες τῶν συνανθρώπων μας. Νὰ μὴν κλεινόμαστε στὸν ἑαυτό μας, ἐνδιαφερόμενοι μόνο γιὰ τὸ «ἐγώ» μας, γιὰ τὸ πρόγραμμά μας, γιὰ τὶς ἐπιθυμίες μας, τὴ στιγμὴ ποὺ ταλαιπωροῦνται ἀπὸ τὴ μοναξιὰ πολλοὶ ἀδελφοί μας. «Διὰ τὸ πληθυνθῆναι τὴν ἀνομίαν ψυγήσεται ἡ ἀγάπη τῶν πολλῶν» (Ματθ. κδ΄ 12), εἶχε πεῖ ὁ Κύριός μας, ὁ δὲ λόγος του αὐτὸς ἐπιβεβαιώνεται στὴν ἐποχή μας. Πλεόνασε ἡ ἁμαρτία καὶ ἡ ἀνηθικότητα στὴν κοινωνία μας καὶ ψυχράνθηκε ἡ ἀγάπη τῶν ἀνθρώπων, ἀκόμη καὶ τῶν Χριστιανῶν.

Ἂς πάρουμε λοιπὸν ἀπόφαση νὰ εἴμαστε πρόθυμοι γιὰ ἔργα ἀγάπης καὶ φιλανθρωπίας. Ὑπάρχουν ἄνθρωποι ποὺ ἑτοιμάζουν καθημερινὰ φαγητὸ γιὰ πτωχούς, ποὺ ἐπισκέπτονται ἀσθενεῖς στὰ νοσοκομεῖα, ποὺ διακονοῦν μοναχικοὺς γέροντες. Ἀντίστοιχη φροντίδα ἂς δείχνουμε κι ἐμεῖς, διότι, ὅπως σημειώνει ὁ Μέγας Βασίλειος, ὅποιος δείχνει ἀγάπη στὸν συνάνθρωπό του, «καὶ τῆς φιλαυτίας τὸ ἔγκλημα φεύξεται καὶ τῆς φιλαδελφίας τὴν εὐλογίαν παρὰ τοῦ Κυρίου λήψεται» (ΕΠΕ 8, 366). Ὄχι μόνο θὰ ἀποφύγει τὴν κατηγορία τῆς φιλαυτίας, ἀλλὰ ἐπιπλέον θὰ λάβει ἀπὸ τὸν Κύριο τὴν εὐλογία γιὰ τὴ φιλαδελφία κατὰ τὴ Μέλλουσα Κρίση, δηλαδὴ τὴν αἰώνια σωτηρία τῆς ψυχῆς του.

 

https://www.osotir.org/