Archive for category: Κατήχηση

Κάθε μεσημέρι, μια ηλικιωμένη γυναίκα έστρωνε το μικρό της τραπέζι.

Ένα πιάτο για εκείνη.

Και ένα δεύτερο, άδειο πιάτο απέναντί της.

Η γειτόνισσα που την επισκεπτόταν συχνά απορούσε.

-Γιαγιά, ποιον περιμένεις κάθε μέρα;

Η ηλικιωμένη χαμογελούσε.

– Δεν ξέρω ακόμη.

Κοντά στην πόρτα είχε μια μικρή εικόνα της Παναγίας.

Το καντηλάκι της έκαιγε μέρα νύχτα.

Κάθε πρωί, καθώς το άναβε, έλεγε:

-Παναγία μου, αν σήμερα περάσει από την πόρτα μου κάποιος που Σε χρειάζεται, μη με αφήσεις να μην τον δω.

Μια μέρα χτύπησε η πόρτα.

Ήταν ένα νεαρό παιδί που δούλευε λίγο πιο κάτω.

-Συγγνώμη… μήπως έχετε λίγο νερό;

Εκείνη κοίταξε το άδειο πιάτο.

Ύστερα κοίταξε για μια στιγμή την εικόνα της Παναγίας και χαμογέλασε.

-Νερό έχω, παιδί μου. Κάθισε όμως να φας πρώτα.

Και μοίρασε το λιγοστό φαγητό της στα δύο.

Μια άλλη μέρα, στο άδειο πιάτο κάθισε μια γειτόνισσα που είχε χάσει τον άντρα της.

Δεν πεινούσε τόσο για φαγητό.

Πεινούσε για έναν άνθρωπο να της μιλήσει.

Κάποτε κάθισε ένας άνθρωπος που δεν είχε κανέναν να τον περιμένει στο σπίτι.

Άλλοτε ένα παιδί.

Άλλοτε ένας περαστικός.

Το δεύτερο πιάτο δεν έμενε πάντα άδειο.

Τα χρόνια πέρασαν.

Και κάποτε, λίγο πριν φύγει από την ζωή, την ρώτησαν:

-Γιαγιά, γιατί έστρωνες τόσα χρόνια εκείνο το δεύτερο πιάτο;

Κοίταξε την εικόνα της Παναγίας.

Και είπε:

-Γιατί Εκείνη μου έμαθε πως η καρδιά μιας μάνας βρίσκει πάντοτε χώρο για ένα ακόμη παιδί. Κι εγώ δεν ήθελα ποτέ να είμαι τόσο γεμάτη από τον εαυτό μου, ώστε να μην υπάρχει θέση στο τραπέζι μου για κάποιον άλλον.

Ίσως αυτό να είναι ένα μικρό μάθημα για εμάς αυτόν τον Αύγουστο.

Δεν αρκεί να ανάψουμε ένα κερί στην Παναγία.

Δεν αρκεί να Της πάμε λουλούδια.

Δεν αρκεί να ψάλουμε: «Υπεραγία Θεοτόκε, σώσον ημάς».

Αν θέλουμε πραγματικά να Την τιμήσουμε, ας προσπαθήσουμε να μοιάσουμε έστω και λίγο στην καρδιά Της.

Να βλέπουμε εκείνον που οι άλλοι προσπερνούν.

Να ακούμε εκείνον που κανείς δεν έχει χρόνο να ακούσει.

Να μοιραζόμαστε ακόμη κι όταν δεν περισσεύουν πολλά.

Και να υπάρχει πάντοτε μέσα στη ζωή μας… ένα δεύτερο πιάτο.

Σήμερα κοίτα το τραπέζι σου.

Και μετά κοίτα λίγο βαθύτερα:

Υπάρχει στην καρδιά σου χώρος για έναν ακόμη;

Παναγία μου,
μάθε μας όχι μόνο να Σε παρακαλούμε,
αλλά και να αγαπάμε όπως Εσύ.

Αύγουστος ο μήνας της Παναγίας.
Κάθε ημέρα κι ένα μικρό βήμα πιο κοντά Της.

Εκ της συντακτικής ομάδας του: Ιερός Ναός Αγίου Κωνσταντίνου Κολωνού π. Αθανάσιος

Να περνάς από την Παναγία όχι μόνο όταν έχεις κάτι να ζητήσεις.

Να περνάς και όταν είσαι ευτυχισμένος, μόνο και μόνο για να Της πεις:

“Παναγία μου, σήμερα δεν θέλω τίποτα.
Ήρθα μόνο να πω ένα ευχαριστώ στον Θεό για όσα μου χάρισε.”

Γιατί η πίστη δεν είναι μόνο καταφύγιο στις δύσκολες ημέρες.

Είναι και ευγνωμοσύνη στις όμορφες.

Μια ηλικιωμένη γυναίκα πήγαινε κάθε Αύγουστο στις Παρακλήσεις.
Πάντα στην ίδια θέση.
Πάντα με ένα μικρό κερί στο χέρι.

Κάποια μέρα μια νεότερη γυναίκα που στεκόταν δίπλα της παρατήρησε πως, όταν ο ιερέας έψαλλε το «Υπεραγία Θεοτόκε, σώσον ημάς», εκείνη έκλεινε τα μάτια και δάκρυζε.

Μετά την ακολουθία τη ρώτησε:

– Γιαγιά, τόσα χρόνια έρχεσαι στην Παναγία. Έχεις κάποιο τάμα;

Η ηλικιωμένη χαμογέλασε.

– Είχα…

– Και εκπληρώθηκε;

Έμεινε για λίγο σιωπηλή.

– Όχι όπως το ζήτησα.

Η νεότερη γυναίκα την κοίταξε απορημένη.

Κι εκείνη συνέχισε:

– Πριν πολλά χρόνια, το παιδί μου αρρώστησε βαριά. Ερχόμουν εδώ κάθε βράδυ και παρακαλούσα την Παναγία να το κάνει καλά.

Η φωνή της έσπασε.

– Το παιδί μου τελικά έφυγε…

Η κοπέλα κατέβασε τα μάτια. Δεν ήξερε τι να πει.

Τότε η ηλικιωμένη τής έπιασε το χέρι.

– Μη λυπάσαι. Για πολλά χρόνια θύμωνα. Έλεγα: «Γιατί, Παναγία μου; Αφού Σε παρακάλεσα τόσο…»

Και μια μέρα κατάλαβα κάτι.

Το τάμα μου δεν ήταν να μου δώσει ο Θεός ό,τι Του ζήτησα.

Το τάμα μου ήταν να μην Τον εγκαταλείψω όταν δεν μου το έδωσε.

Η κοπέλα δάκρυσε.

– Και γι’ αυτό έρχεσαι ακόμη;

Η ηλικιωμένη κοίταξε την εικόνα της Παναγίας.

– Γι’ αυτό έρχομαι περισσότερο τώρα.

Για να Της πω:

«Δεν κατάλαβα το θέλημα του Θεού…
αλλά βοήθησέ με να συνεχίσω να Τον αγαπώ.»

Ίσως αυτή να είναι μία από τις δυσκολότερες μορφές πίστης.
Όχι να πιστεύεις μόνο όταν γίνεται το θαύμα που περίμενες.
Αλλά να μπορείς, ακόμη και με δάκρυα, να ψιθυρίζεις:
«Θεέ μου, δεν καταλαβαίνω…
αλλά δεν θα φύγω από κοντά Σου.»

Εκ της συντακτικής ομάδας του: Ιερός Ναός Αγίου Κωνσταντίνου Κολωνού π. Αθανάσιος

– Γέροντα, μερικές φορές, όταν παρακαλώ τον Θεό να γίνη κάτι και δεν γίνεται, αναρωτιέμαι:
«Άραγε ο Θεός ακούει την προσευχή μου;».

– Το «άραγε» σημαίνει ότι αμφιβάλλεις για την αγάπη του Θεού, κι έτσι ακυρώνεις την αίτησή σου την ίδια στιγμή που την καταθέτεις, οπότε χάνεις και την σειρά προτεραιότητος.

Αγίου Παΐσιου Αγιορείτου

https://hristospanagia3.blogspot.com/