Λίγες σκέψεις γύρω από την ευλογία της μνημόνευσης…

Υπάρχουν κάτι χαρτάκια που μοιάζουν μικρά, μα κουβαλούν κόσμους ολόκληρους. Είναι εκείνα που αφήνουμε στο Άγιο Θυσιαστήριο, γραμμένα με χέρι που πολλές φορές τρέμει, μα με καρδιά που πονά και ελπίζει.

Πίσω από κάθε όνομα κρύβεται μια ιστορία μια πληγή που δεν φαίνεται, ένας σταυρός που δεν ξέρουμε πόσο βαραίνει, ένα αίτημα που δεν τολμά κανείς να πει φωναχτά.

Και όμως… εκεί, στην αγκαλιά της Θείας Λειτουργίας, όλα χωρούν.
Κι ο Χριστός, ο μόνος που ξέρει τα βάθη, τα παίρνει κι αθόρυβα τα κάνει φως.

Μην ξεχνάς λοιπόν να τους γράφεις…
Όσους αγαπάς, όσους πονούν, όσους κουράστηκαν.
Και βάλε, αν θέλεις, κι εκείνον που έγινε στήριγμά σου στον δρόμο τον πνευματικό, εκείνον που σε βάπτισε στην πίστη, κι εκείνον που σε δυσκολεύει γιατί κι αυτός έχει ανάγκη από μνήμη αγάπης, περισσότερο ίσως κι από όλους.

Δεν είναι απλές λέξεις σε ένα χαρτί είναι θέσεις σε ένα «καράβι» που σαλπάρει προς το έλεος του Θεού.

Και δεν είναι ωραίο να φεύγει μισοάδειο…

Όσο σκοτάδι απλώνει ο πειρασμός, τόσο εμείς απαντούμε με φως,
όσο σηκώνει ο κόσμος θλίψη, τόσο εμείς υψώνουμε προσευχή.
Γιατί η μνημόνευση δεν είναι απλώς μια πράξη είναι πρόσκληση.
«Έλα, Κύριε… φόρεσέ μας λίγη από τη δική Σου χαρά.»

Κι Εκείνος, ως πάντοτε, απαντά με εκείνο το τρυφερό, σιωπηλό
«Καλώς ήρθες παιδί μου… εδώ δεν είναι τόπος θανάτου, αλλά Ζωής».

Με ευλάβεια για όσα κουβαλούν αυτά τα χαρτάκια,
και με εμπιστοσύνη στον Μόνο που μπορεί να τα γλυκάνει όλα.