Να μην θεωρείτε τίποτα δεδομένο…

Σήμερα, μέσα στα «Αιτήματα Μηνυμάτων», εκεί όπου συνήθως καταλήγουν οι “άγνωστοι”, και τα μηνύματα που συχνά προσπερνάμε χωρίς δεύτερη σκέψη, βρήκα κάτι πολύ πιο σημαντικό από ένα απλό μήνυμα.

Ήταν χθές 2.30 τα μεσάνυχτα όταν ένας πατέρας, άνθρωπος που δεν γνωρίζω προσωπικά, μου έστειλε μια φωτογραφία και λίγες μόνο λέξεις.

Και σκέφτηκα πως για να αποφασίσει ένας άνθρωπος να γράψει σε κάποιον άγνωστο τέτοια ώρα, κουβαλώντας μέσα του τόσο πόνο,τότε αυτό που θέλει να πει έχει πραγματικά αξία.

Μου έγραψε:

«Πες σε όλους τους γονείς που γκρινιάζουν, γιατί το παιδί τους δεν διάβασε, γιατί έκανε φασαρία, γιατί λέρωσε το αυτοκίνητο με ένα παγωτό, γιατί γρατζούνισε ένα έπιπλο ή γιατί δεν τους άφησε να ξεκουραστούν, πως τελικά δεν υπάρχει τίποτα πιο σημαντικό στον κόσμο από την υγεία του παιδιού σου.
Όσο την έχει, να λες ευχαριστώ στον Θεό. Τα έχεις όλα.»

Και εκείνη τη στιγμή κατάλαβα για άλλη μια φορά πόσο εύκολα «η καθημερινότητα μάς κλέβει την ουσία».

Τρέχουμε πίσω από υποχρεώσεις, λογαριασμούς, άγχη και μικροπροβλήματα. Νευριάζουμε για πράγματα που αύριο δεν θα θυμόμαστε καν. Και ξεχνάμε πως η πραγματική ευτυχία δεν βρίσκεται στα τέλεια σπίτια, στα καθαρά αυτοκίνητα ή στην απόλυτη τάξη.

Βρίσκεται σε μια παιδική αγκαλιά. Σε ένα χαμόγελο. Σε μια φωνή που φωνάζει «μπαμπά» ή «μαμά». Σε ένα παιδί που είναι υγιές και βρίσκεται δίπλα σου.

Δυστυχώς, πολλές φορές αντιλαμβανόμαστε την αξία όσων έχουμε μόνο όταν κινδυνεύσουμε να τα χάσουμε.
Γι’ αυτό σήμερα, αν το παιδί σου έκανε φασαρία, αν σου χάλασε τα σχέδια, αν λέρωσε τα ρούχα του ή το σπίτι, αγκάλιασέ το λίγο πιο σφιχτά.

Γιατί κάποιος άλλος γονιός αυτή τη στιγμή δεν προσεύχεται για έναν καλύτερο βαθμό στο σχολείο.
Προσεύχεται απλώς για ένα καλό αποτέλεσμα. Για ένα χαμόγελο. Για μια ακόμη μέρα.
Και αυτό αλλάζει τα πάντα.

Πριν κλείσει το μήνυμά του, μου έγραψε και κάτι ακόμη που με συγκίνησε:

«Πλέον “Το αγόρι με το σκουφάκι” έχει γίνει ένας μικρός σύμμαχος σε όλη αυτή τη δοκιμασία που περνάμε. Ένας φίλος στα δύσκολα βράδια που περνάμε πολλές φορές μέσα στον θάλαμο, όταν η αγωνία μεγαλώνει και ο ύπνος αργεί να έρθει.»
Χθες μου είπε: Μπαμπά το εχω διαβάσει 2 φορές μόνη μου.

Και αν ένα παραμύθι μπορεί έστω για λίγο να χαρίσει δύναμη, συντροφιά και ένα χαμόγελο σε ένα παιδί ή σε έναν γονιό που δίνει τη δική του μάχη, τότε ίσως τελικά να έχει πετύχει τον πιο όμορφο σκοπό του.

Να αγαπάτε. Να ευγνωμονείτε. Να μην θεωρείτε τίποτα δεδομένο. Γιατί όταν υπάρχει αγάπη και υγεία, υπάρχει ολόκληρος ο κόσμος.