Που είσαι Παναγία μου;

Στις σκιές του κόσμου, όπου ο πόνος σχεδιάζει βαθιές γραμμές πάνω στις καρδιές, εκεί στέκεται η Παναγία.
Μια σιωπηλή μάρτυρας της ανθρώπινης δυστυχίας. Μια Μητέρα που δεν εγκαταλείπει. Δεν φοράει πάντα φωτεινά ενδύματα, ούτε περιβάλλεται από θαύματα. Μερικές φορές είναι η κρυφή παρηγοριά στη νύχτα, το κλάμα που δεν ακούγεται, το χέρι που σφίγγει το δικό σου χέρι όταν νιώθεις μόνος.

Ίσως να την έχεις συναντήσει χωρίς να την αναγνωρίσεις:
Μέσα από την γιαγιά που κάθεται στο παγκάκι του νοσοκομείου, περιμένοντας νέα για τον εγγονό της. Ή στον γιατρό και την νοσοκόμα που σκύβει με υπομονή πάνω από έναν ασθενή, σκουπίζοντας τον ιδρώτα του πόνου.

Η Παναγία δεν είναι μακριά από τις πληγές της ζωής. Ξέρει τι σημαίνει να βλέπεις αυτόν που αγαπάς να υποφέρει. Σταυρώθηκε μαζί με τον Υιό της, κρατώντας όλη την αγωνία της μητέρας που δεν μπορεί να σώσει το μονάκριβο Παιδί Της!
Και ίσως γι’ αυτό, ακόμα και σήμερα, δεν φεύγει από τους σταυρούς που σηκώνουμε εμείς. Οποιοδήποτε σταυρό!

Μένει δίπλα σου όταν ο κόσμος σου γκρεμίζεται, όταν η ελπίδα σβήνει σαν κερί στο άνεμο. Δεν σου υπόσχεται εύκολες λύσεις, όχι όχι, αλλά σου ψιθυρίζει: «Δεν είσαι μόνος. Υποφέρω μαζί σου. Και όπως ο σταυρός οδήγησε σε ανάσταση, έτσι κι ο δικός σου πόνος, όσο βαθύς κι αν είναι, δεν θα είναι το τελευταίο σου λόγο.»

Γιατί η Παναγία δεν είναι η θεά που εξαφανίζει τα δάκρυα, αλλά η Μάνα που τα δέχεται και μέσα από αυτά, γεννά μια νέα πίστη, μια νέα ελπίδα, μια νέα αγάπη προς τον Χριστό!

Γι’αυτό σου λέω και σήμερα!
Την Παναγία από το φουστάνι να κρατάς εσύ μου με διαβάζεις τώρα!

Πατήρ Αθανάσιος (4-8-2025)