Tag Archive for: αγάπη

Πρόσεξε αυτή τη λύπη.
Δεν γεννιέται πάντοτε επειδή σου συνέβη κάτι κακό. Κάποτε εμφανίζεται αθόρυβα, την ώρα που ένας δικός σου άνθρωπος λαμβάνει εκείνο για το οποίο εσύ προσευχόσουν, αγωνιζόσουν ή περίμενες χρόνια.

Ο αδελφός σου χαίρεται κι εσύ χαμογελάς. Του εύχεσαι, τον συγχαίρεις, ίσως τον αγκαλιάζεις. Όμως βαθιά μέσα σου κάτι στενεύει. Μια λεπτή πίκρα ανακατεύεται με τα λόγια σου. Ένας λογισμός σε ρωτά γιατί εκείνος και όχι εσύ, γιατί τώρα και όχι όταν το ζήτησες εσύ.

Εκεί αρχίζει μια μεγάλη και κρυφή δοκιμασία της αγάπης.

Είναι σχετικά εύκολο να σταθείς δίπλα στον πονεμένο, όταν η θέση του δεν απειλεί τη δική σου εικόνα. Η θλίψη του μπορεί να κινήσει τη φυσική συμπόνια και να σε κάνει να αισθανθείς χρήσιμος, δυνατός ή αναγκαίος. Δεν είναι ψεύτικη κάθε τέτοια συμπαράσταση· μπορεί να είναι αληθινή και ευλογημένη. Χρειάζεται όμως διάκριση, διότι ακόμη και η φιλανθρωπία μπορεί κρυφά να τραφεί από την κενοδοξία.

Πολύ βαθύτερη δοκιμή είναι να σταθείς μπροστά στη χαρά του άλλου χωρίς να τη μετρήσεις με τη δική σου έλλειψη. Να μην προσπαθήσεις να τη μικρύνεις. Να μην αναζητήσεις το ελάττωμα πίσω από την επιτυχία του. Να μη σπεύσεις να θυμίσεις πόσο κουράστηκες εσύ, πόσα πρόσφερες ή πόσο άδικη υπήρξε η ζωή απέναντί σου.

Η χαρά του άλλου δεν αφαιρεί τίποτε από την πρόνοια του Θεού για σένα.

Τα χαρίσματα δεν είναι λάφυρα που μοιράστηκαν και τελείωσαν. Η ευλογία που δόθηκε στον αδελφό σου δεν αποτελεί απόδειξη ότι ο Θεός σε λησμόνησε. Ο Κύριος γνωρίζει άλλον δρόμο, άλλον χρόνο και άλλο φάρμακο για κάθε ψυχή. Εκείνο που σε πληγώνει δεν είναι πάντοτε το καλό του άλλου· είναι η σύγκριση που άφησες να ριζώσει μέσα σου.

Ο φθόνος σπανίως παρουσιάζεται με το αληθινό του όνομα. Συχνά ντύνεται με δήθεν δικαιοσύνη, με αυστηρή κριτική, με ψυχρή λογική ή ακόμη και με ενδιαφέρον. Σου ψιθυρίζει ότι δεν ζηλεύεις, απλώς βλέπεις καθαρά. Όμως ο καθρέφτης της συνειδήσεως είναι αμείλικτος: αν η χαρά του αδελφού σου σε κάνει να επιθυμείς να πάψει να χαίρεται, τότε η καρδιά σου χρειάζεται θεραπεία και όχι δικαίωση.

Μη φοβηθείς να το ομολογήσεις ενώπιον του Θεού. Μην εξωραΐσεις την πληγή και μην την κρύψεις πίσω από ευσεβείς φράσεις. Πες με συντριβή: Κύριε, πονώ επειδή ο αδελφός μου έλαβε εκείνο που ήθελα εγώ. Ελέησέ με και μη με αφήσεις να γίνω εχθρός της χαράς του.

Αυτή η ομολογία δεν σε ταπεινώνει με την κοσμική έννοια, σε ελευθερώνει από το ψέμα. Η μετάνοια αρχίζει όταν ο άνθρωπος παύει να κατηγορεί τον άλλον για την ταραχή που αποκαλύφθηκε μέσα του.

Η κρυφή αυτή ασθένεια δεν θεραπεύεται μόνο με καλές σκέψεις ούτε με ανθρώπινες αποφάσεις. Χρειάζεται προσευχή, ειλικρινής εξομολόγηση, φύλαξη των λογισμών, ταπείνωση και σταθερός αγώνας μέσα στη ζωή της Εκκλησίας. Χρειάζεται να μάθεις να ευλογείς εκείνον που χαίρεται, ακόμη κι όταν η καρδιά σου στην αρχή αντιστέκεται. Όχι υποκριτικά, αλλά ως άσκηση ελευθερίας από το πάθος.

Προσευχήσου για να διατηρηθεί το καλό του. Ευχαρίστησε τον Θεό που ένας άνθρωπος αναπαύθηκε. Μη ρωτάς διαρκώς πότε θα έλθει η δική σου σειρά. Η θεία πρόνοια δεν λησμονεί, αλλά ούτε και υπηρετεί τις απαιτήσεις της φιλαυτίας μας. Κάποτε ο Κύριος καθυστερεί εκείνο που ζητούμε, όχι επειδή μας απορρίπτει, αλλά επειδή θεραπεύει πρώτα τον τρόπο με τον οποίο το ζητούμε.

Η αληθινή αγάπη δεν φαίνεται μόνο όταν σκουπίζει τα δάκρυα. Φαίνεται και όταν δεν επιτρέπει στον φθόνο να δηλητηριάσει το χαμόγελο του αδελφού.

Δεν σημαίνει βέβαια ότι ο χριστιανός οφείλει να χαίρεται για κάθε κοσμική επιτυχία, για αδικία, αμαρτία, πλούτο αποκτημένο με δόλο ή τιμή θεμελιωμένη στην υπερηφάνεια. Δεν ευλογούμε το κακό επειδή κάποιος το ονομάζει επιτυχία. Χαιρόμαστε για το τίμιο, το αγαθό, το δίκαιο, το ωφέλιμο και για κάθε δωρεά που δεν απομακρύνει τον άνθρωπο από τον Θεό.

Όταν όμως το καλό είναι αληθινό, μη στέκεσαι απέναντί του με παγωμένη καρδιά. Πλησίασε και γίνε κοινωνός της χαράς. Εκείνη την ώρα δεν χάνεις· πλαταίνεις. Η αγάπη σε ελευθερώνει από τη φυλακή του «εγώ» και σου επιτρέπει να αισθανθείς τη χαρά του άλλου ως χαρά ενός μέλους του ίδιου σώματος.

Στην Εκκλησία δεν σωζόμαστε ως ανταγωνιστές. Δεν ανεβαίνουμε προς τον Χριστό πατώντας πάνω στην πτώση του άλλου ούτε μικραίνει η θέση μας επειδή ένας αδελφός προχώρησε. Είμαστε μέλη αλλήλων, καλεσμένοι να βαστάζουμε το βάρος, αλλά και να τιμούμε το χάρισμα του πλησίον χωρίς γογγυσμό.

Μην εξετάζεις λοιπόν μόνο ποιος στάθηκε κοντά σου όταν έκλαψες. Κοίταξε και ποιος μπόρεσε να χαρεί όταν ο Θεός σου έδωσε ανάπαυση. Αλλά πριν κρίνεις τους άλλους, εξέτασε τον εαυτό σου. Εσύ μπορείς να ευλογήσεις τη χαρά εκείνου που προχώρησε περισσότερο; Μπορείς να πεις, δόξα τω Θεώ, χωρίς μέσα σου να ζητάς να μικρύνει εκείνος, ώστε να αισθανθείς εσύ μεγαλύτερος;

Κύριε Ιησού Χριστέ, καθάρισε την καρδιά μας από τον κρυφό φθόνο. Δίδαξέ μας να κλαίμε με τον πονεμένο χωρίς κενοδοξία και να χαιρόμαστε με τον χαρούμενο χωρίς σύγκριση. Χάρισέ μας αγάπη αληθινή, που δεν ζητεί τα εαυτής, δεν λυπάται για το καλό του αδελφού και δεν λησμονεί ότι κάθε αγαθή δωρεά έχει πηγή Εσένα.

Γιατί, όταν μάθεις να λες, δόξα τω Θεώ, για το καλό του αδελφού σου, η καρδιά παύει να είναι τόπος συγκρίσεως και γίνεται τόπος όπου μπορεί να αναπαυθεί η αγάπη του Χριστού.

Η αληθινή αγάπη δεν δακρύζει μόνο στον πόνο· δοξάζει τον Θεό και για τη χαρά του αδελφού.

Εδώ δοκιμάζεται η αγάπη.
Χαίρε με τον αδελφό
Γιατί η ζήλια κρύβεται ήσυχα

Ἰδοὺ δὴ τί καλὸν ἢ τί τερπνόν, ἀλλ᾿ ἢ τὸ κατοικεῖν ἀδελφοὺς ἐπὶ τὸ αὐτό; Ψαλμός 132, 1.

Το χωρίο φανερώνει ότι η αληθινή ενότητα των αδελφών δεν είναι απλή συνύπαρξη, αλλά κοινωνία αγάπης, μέσα στην οποία ο ένας δεν λυπάται για το καλό του άλλου.

Χαίρειν μετὰ χαιρόντων, καὶ κλαίειν μετὰ κλαιόντων. Προς Ρωμαίους 12, 15.

Συμπληρωματικά, ο απόστολος Παύλος προειδοποιεί: Μὴ γινώμεθα κενόδοξοι, ἀλλήλους προκαλούμενοι, ἀλλήλοις φθονοῦντες. Προς Γαλάτας 5, 26.

Ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος, ερμηνεύοντας το, χαίρειν μετὰ χαιρόντων, στην ΚΒ΄ Ομιλία του στην Προς Ρωμαίους επιστολή, διδάσκει κατά το νόημα ότι είναι δυσκολότερο να χαρεί κανείς πραγματικά με τη χαρά του άλλου παρά να κλάψει με τη θλίψη του. Η φυσική συμπόνια μπορεί να συγκινήσει τον άνθρωπο μπροστά στη συμφορά, ενώ η συμμετοχή στη χαρά απαιτεί γενναία ψυχή, ελευθερωμένη από τον φθόνο. Τονίζει επίσης ότι τίποτε δεν συνδέει τόσο σταθερά την αγάπη όσο η κοινή συμμετοχή και στη χαρά και στον πόνο. Η διατύπωση εδώ αποδίδει με ασφάλεια το νόημα και δεν παρουσιάζεται ως αυτολεξεί ελληνική παράθεση.

Ας μνημονεύσουμε σήμερα στην προσευχή μας έναν άνθρωπο που έλαβε κάποια χαρά και ας ζητήσουμε από τον Θεό να διαφυλάξει το καλό του, καθαρίζοντας συγχρόνως τη δική μας καρδιά από κάθε σύγκριση.

Σήμερα, μέσα στα «Αιτήματα Μηνυμάτων», εκεί όπου συνήθως καταλήγουν οι “άγνωστοι”, και τα μηνύματα που συχνά προσπερνάμε χωρίς δεύτερη σκέψη, βρήκα κάτι πολύ πιο σημαντικό από ένα απλό μήνυμα.

Ήταν χθές 2.30 τα μεσάνυχτα όταν ένας πατέρας, άνθρωπος που δεν γνωρίζω προσωπικά, μου έστειλε μια φωτογραφία και λίγες μόνο λέξεις.

Και σκέφτηκα πως για να αποφασίσει ένας άνθρωπος να γράψει σε κάποιον άγνωστο τέτοια ώρα, κουβαλώντας μέσα του τόσο πόνο,τότε αυτό που θέλει να πει έχει πραγματικά αξία.

Μου έγραψε:

«Πες σε όλους τους γονείς που γκρινιάζουν, γιατί το παιδί τους δεν διάβασε, γιατί έκανε φασαρία, γιατί λέρωσε το αυτοκίνητο με ένα παγωτό, γιατί γρατζούνισε ένα έπιπλο ή γιατί δεν τους άφησε να ξεκουραστούν, πως τελικά δεν υπάρχει τίποτα πιο σημαντικό στον κόσμο από την υγεία του παιδιού σου.
Όσο την έχει, να λες ευχαριστώ στον Θεό. Τα έχεις όλα.»

Και εκείνη τη στιγμή κατάλαβα για άλλη μια φορά πόσο εύκολα «η καθημερινότητα μάς κλέβει την ουσία».

Τρέχουμε πίσω από υποχρεώσεις, λογαριασμούς, άγχη και μικροπροβλήματα. Νευριάζουμε για πράγματα που αύριο δεν θα θυμόμαστε καν. Και ξεχνάμε πως η πραγματική ευτυχία δεν βρίσκεται στα τέλεια σπίτια, στα καθαρά αυτοκίνητα ή στην απόλυτη τάξη.

Βρίσκεται σε μια παιδική αγκαλιά. Σε ένα χαμόγελο. Σε μια φωνή που φωνάζει «μπαμπά» ή «μαμά». Σε ένα παιδί που είναι υγιές και βρίσκεται δίπλα σου.

Δυστυχώς, πολλές φορές αντιλαμβανόμαστε την αξία όσων έχουμε μόνο όταν κινδυνεύσουμε να τα χάσουμε.
Γι’ αυτό σήμερα, αν το παιδί σου έκανε φασαρία, αν σου χάλασε τα σχέδια, αν λέρωσε τα ρούχα του ή το σπίτι, αγκάλιασέ το λίγο πιο σφιχτά.

Γιατί κάποιος άλλος γονιός αυτή τη στιγμή δεν προσεύχεται για έναν καλύτερο βαθμό στο σχολείο.
Προσεύχεται απλώς για ένα καλό αποτέλεσμα. Για ένα χαμόγελο. Για μια ακόμη μέρα.
Και αυτό αλλάζει τα πάντα.

Πριν κλείσει το μήνυμά του, μου έγραψε και κάτι ακόμη που με συγκίνησε:

«Πλέον “Το αγόρι με το σκουφάκι” έχει γίνει ένας μικρός σύμμαχος σε όλη αυτή τη δοκιμασία που περνάμε. Ένας φίλος στα δύσκολα βράδια που περνάμε πολλές φορές μέσα στον θάλαμο, όταν η αγωνία μεγαλώνει και ο ύπνος αργεί να έρθει.»
Χθες μου είπε: Μπαμπά το εχω διαβάσει 2 φορές μόνη μου.

Και αν ένα παραμύθι μπορεί έστω για λίγο να χαρίσει δύναμη, συντροφιά και ένα χαμόγελο σε ένα παιδί ή σε έναν γονιό που δίνει τη δική του μάχη, τότε ίσως τελικά να έχει πετύχει τον πιο όμορφο σκοπό του.

Να αγαπάτε. Να ευγνωμονείτε. Να μην θεωρείτε τίποτα δεδομένο. Γιατί όταν υπάρχει αγάπη και υγεία, υπάρχει ολόκληρος ο κόσμος.

Πόσες κοπέλες ἔρχονται και μοῦ λένε. Το λέω ἔτσι εἰλικρινά• στήν ἐξομολόγηση κεντρικό θέμα εἶναι…

Γνώρισε ἕνα ἀγόρι καὶ μοῦ λέει: ὅτι θέλει νὰ κάνουμε σέξ.

Ἔτσι ἐν ψυχρῶ τὸ λέω. Καὶ ἐγὼ ρωτάω: σὲ ἀγαπάει;
Μοῦ λέει: ναὶ μὲ ἀγαπάει!
Λέω: ἐπειδή [σου] τὸ εἶπε; Καλὴ διαφήμιση κάνει. [Ἂν εἶναι ἔτσι], νὰ τὸ ἀποδείξει.

Μοῦ λέει: πῶς θὰ τὸ ἀποδείξει;
Νὰ σοὺ δώσω τὰ κόλπα, τῆς λέω.
Ἀπὸ κόλπα ἐδῶ εἴμαστε γεμάτοι.

Λέει: πὲς πατέρα τὸ κόλπο.

Λέω: κοίταξε τὸ κόλπο εἶναι δοκιμασμένο. Ἐγὼ τουλάχιστον τὸ δοκίμασα τριάντα δύο χρόνια. Καὶ εἶναι χάι-φάι. Δηλαδὴ γι’ αὐτὸν ποὺ τὸ ἔκανε, ποσοστὰ ἐπιτυχίας ἑκατὸ τοῖς ἑκατό.

Μοῦ λέει: πὲς τό! Καίγομαι!

Λέω: πολὺ ἁπλό!
Περίμενε!

Τόσο ἁπλό. Εἶπε ὅτι σὲ ἀγαπάει;
Ἀγαπάω σημαίνει κάνω κάτι γιά σένα χωρίς νά περιμένω πληρωμή.

Δηλαδὴ ἂν ἀγαπάω ἕναν φτωχό, δὲν θὰ τοῦ πῶ δῶσε μου καὶ δέκα εὐρώ. Γιατί νὰ μοῦ δώσει;

Λοιπόν! Δὲ μοῦ λὲς φίλε μου, μὲ ἀγαπᾶς; Ναί. Μπράβο. Νὰ μὲ ἀγαπᾶς τσάμπα!

Τί σημαίνει; Νὰ μὲ ἀγαπᾶς τσάμπα. Χωρὶς νὰ πάρεις τίποτα ἀπὸ ἐμένα…

Ἂν αὐτὸς πεῖ, μά… καί σου… καί μου… καὶ τί…, καὶ ξέρεις εἶμαι ἄντρας καὶ ἔχω ἀνάγκες, [τότε] πήγαμε στὴν κατανάλωση, ἐ;

Νὰ σὲ ἀγαπάει τζάμπα.

Μοῦ λέει: θὰ τὸν χάσω.
Τί νὰ τὸν κάνεις, λέω. Αὐτὸς εἶναι ἔμπορος!

Θὰ σοὺ φύγει μετὰ ἀφοῦ σὲ χρησιμοποιήσει. Σὰν τὸ σουβλάκι. Τὸ χαρτάκι πετᾶς μονάχα κάτω καὶ ἡσυχάζεις, ἐ; Καὶ βρωμίζεις καὶ τὸν κῆπο…

Ἔχω λάθος;

π. Κωνσταντίνος Στρατηγόπουλος

(Απομαγνητοφώνηση από Πηγή: https://pneumatoskoinwnia.blogspot.com)

Ὅση ἀγάπη ἔχεις στόν ἑαυτόν σου, τόση ἀγάπη θέλει ὁ Θεός νά ἔχεις καί στον πλησίον. “Ἀγαπήσεις τὸν πλησίον σου ὡς σεαυτόν” (Μαρκ. 12,31).

Δέν βλέπεις, ὅτι καί στό σῶμα μας πολλές ἀτέλειες ἤ ἐλλείψεις ἔχουμε; Ὁ ἕνας ἔχει πόδια στραβά, ὁ ἄλλος τά χέρια παράλυτα, ὁ τρίτος κάποιο ἄλλο μέλος ἄρρωστο καί οὕτω καθεξῆς. Καί ὅμως, δέν τό κακομεταχειρίζεται, οὔτε τό κόβει τό ἄρρωστο μέλος, τό στραβό. Ἀπεναντίας μάλιστα τό φροντίζει καί τό περιποιεῖται περισσότερο, ἀπό ὅσο τά ὑγιῆ μέλη του. Καί ὁ λόγος εἶναι εὐνόητος”. Γιατί ἀκριβῶς εἶναι μέλη του.

Ὁμοίως καί ἐμεῖς, ἕναν ἄνθρωπο πού εἶναι ὁ σύζυγός μας ἤ καί τά παιδιά μας ἤ καί ὁποιοσδήποτε συνάνθρωπος, πού ἔχει κάτι στραβό, κάτι ἐλαττωματικό, ἔχει μία ἀδυναμία, πρέπει νά τόν περιθάλπουμε, ὅπως περιθάλπουμε καί ἕνα ἄρρωστο μέλος τοῦ σώματός μας. Διότι εἴμαστε ὅλοι μέλη τοῦ σώματος τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ.

Ἱερομ. Σάββα Ἁγιορείτου (Ὁμιλία 22 – 8 – 2015)

…Όταν σου λέει κάποιος να προσευχηθείς γι’ αυτόν, να το κάνεις αμέσως, εκεί που βρίσκεσαι. Θα κάνεις το σταυρό σου και θα λες: ”Κύριέ μου ή Παναγία μου, δείξε, σε παρακαλώ, το έλεός σου στο δούλο σου τάδε και δώσε του την υγεία του ή ό,τι άλλο”.

Αυτό θα λες. Δυό λέξεις και με αγάπη.

Ό,τι πί­νου­με ή τρώ­με να το σταυ­ρώ­νου­με πρώ­τα, για­τί την επο­χή μας όλα τα τρό­φι­μα εί­ναι γε­μά­τα ορ­μό­νες και φυ­το­φάρ­μα­κα. Έτσι, με το σταύ­ρω­μα, δεν θα έχου­με πρό­βλη­μα.

Γέροντας Σίμων Αρβανίτης
(1901 – 4 Μαρτίου 1988)