Tag Archive for: αμαρτία

Ο αββάς Μάρκος ο Αιγύπτιος παρέμενε για τριάντα χρόνια έγκλειστος, χωρίς να βγαίνει καθόλου από το κελί του.

Για χάρη του, ο πρεσβύτερος της Σκήτης πήγαινε εκεί και τελούσε τη θεία λειτουργία. Ο διάβολος, ενοχλημένος από την υπομονή και την αρετή του οσίου, θέλησε να τον πειράξει.

Του έστειλε λοιπόν κάποιον δαιμονισμένο, που του είπε:

– Αββά, ο πρεσβύτερός σου βρωμάει από την αμαρτία. Γι’ αυτό μην τον ξαναβάλεις στο κελί σου.

– Όλοι, απάντησε ο όσιος, αφήνουν απ’ έξω την ακαθαρσία. Εσύ μόνο την έφερες μέσα. Μην ξεχνάς τι λέει η Γραφή: «Μη κρίνετε ίνα μη κριθήτε». Κι αν είναι ο πρεσβύτερός μου αμαρτωλός, ο Θεός θα τον σώσει.

Όταν ήρθε πάλι ο ιερέας, ο αββάς τον υποδέχθηκε με μεγάλη χαρά. Και ο Θεός, βλέποντας την ακακία του γέροντα, του έδειξε αποκαλυπτικό σημείο.

Ενώ ο ιερέας ετοιμαζόταν να σταθεί μπροστά στην αγία τράπεζα για να τελέσει τη θεία μυσταγωγία, άγγελος Κυρίου κατέβηκε κι έβαλε το χέρι του πάνω στο κεφάλι του. Από τη στιγμή εκείνη ο ιερέας έγινε σαν πύρινος στύλος.

Έκπληκτος ο όσιος από το όραμα, άκουσε μια φωνή να του λέει:

«Γιατί θαυμάζεις, άνθρωπε; Αν ένας επίγειος βασιλιάς δεν αφήνει να εμφανίζονται ρυπαροί μπροστά του οι μεγιστάνες του, πολύ περισσότερο η θεία δύναμη δε θα καθαρίσει από κάθε ρύπο τους λειτουργούς των αγίων μυστηρίων, όταν στέκονται μπροστά στο Βασιλιά της δόξας;».

Θαύματα και αποκαλύψεις από τη Θεία Λειτουργία
Εκδόσεις Ι.Μ. Παρακλήτου Ωρωπός Αττικής
σελ. 117-118

Ἐπιμέλεια κειμένου και πηγή στο Διαδίκτυο:  Ἀναβάσεις

Εικόνα από: Pinterest

το «σπιτάκι της Μέλιας»

https://oikohouse.wordpress.com/

Η κατάκριση είναι πολύ χειρότερη και από την πορνεία.
Τα σωματικά παραπτώματα, όπως η πορνεία, συχνά συνοδεύονται από συναίσθηση της αδυναμίας ή τύψεις, ενώ η κατάκριση στηρίζεται στην υπερηφάνεια και καταστρέφει την αγάπη προς τον συνάνθρωπο χωρίς εξωτερική ανάγκη.

***

Το πάθος της κατάκρισης

Ὁ Χριστός δέν ἦρθε στόν κόσμο γιά νά κρίνει τόν κόσμο, ἀλλά γιά νά σώσει τόν κόσμο. Αὐτό ὅμως πού δέν ἔκανε ὁ Κύριος, δυστυχῶς τό κάνουμε ἐμεῖς καί μάλιστα μέ πολλή εὐκολία. Ἔχουμε συνηθίσει τόσο πολύ τήν κατάκριση, πού δέν σταματᾶμε νά ἀναζητᾶμε ἐλαττώματα στούς συνανθρώπους μας. Ὅμως, ἡ κρίση ἀνήκει μόνο στόν Θεό. Ὅταν ὁ ἄνθρωπος κρίνει, ἁρπάζει αὐτό τό δικαίωμα ἀπό τόν Θεό καί παίρνει τήν θέση Του.

Κατάκριση εἶναι νά λέμε σέ κάποιον τήν ἁμαρτία ἤ τό σφάλμα πού ἔκανε. Ἐπίσης, κατακρίνουμε, ὅταν κουτσομπολεύουμε, ὅταν κατηγοροῦμε, ὅταν εἰρωνευόμαστε ἤ προσβάλλουμε τόν ἄλλον.

Ἡ ρίζα τῆς ἁμαρτίας

Ἀποδίδουμε τήν κατάκριση ἄλλοτε στήν φλυαρία καί ἄλλοτε στήν ἐπιπολαιότητά μας. Ποιά ὅμως εἶναι ἡ ἀληθινή ρίζα τῆς κατάκρισης; Οἱ Πατέρες λένε ὅτι μία ἀπό τίς αἰτίες της εἶναι ἡ ζήλια. Ὅταν ζηλεύουμε ἤ δέν συμπαθοῦμε κάποιον, περιμένουμε τήν κατάλληλη στιγμή, γιά νά τόν κατακρίνουμε.

Ἡ ἀνάγκη μας νά κατακρίνουμε βγαίνει καί ἀπό τήν διάθεσή μας νά προβάλουμε τόν ἑαυτό μας. Ἐπιζητοῦμε νά δικαιώσουμε τόν ἑαυτό μας καί νά τόν παρουσιάσουμε ὡς ἅγιο. Προσπαθοῦμε νά ἀποδείξουμε ὅτι εἴμαστε καλύτεροι ἀπό τούς ἄλλους. Ἀντί νά δοῦμε σέ τί φταίει ὁ ἑαυτός μας, ρίχνουμε ὄλη τήν εὐθύνη στούς ἄλλους.

Κι αὐτό εἶναι ἔνδειξη ὅτι δέν ἔχουμε ἀγάπη ἀληθινή γιά τόν συνάνθρωπό μας. Ἀντί νά βλέπουμε τά θετικά τοῦ ἄλλου, ἐμεῖς μένουμε μόνο στά ἀρνητικά. Προσπαθήσαμε ποτέ νά μποῦμε στήν θέση του; Ἐμεῖς καταφεύγουμε στήν εὔκολη λύση, τήν κατάκριση.

Ἐπιπτώσεις

Ὅταν κανείς κατακρίνει ἤ προσβάλει ἤ περιφρονήσει κάποιον, αὐτός καταστρέφει ὅλο τό ἔργο τῆς δίκης του μετάνοιας. Ὅλος ὁ ἀγώνας πού ἔκανε, γιά νά φτάσει σέ μιά πνευματική καταστάση, πάει χαμένος. Ξεγυμνώνεται ἀπό τήν θεία χάρη, ἐγκαταλείπεται ἀπό τόν Θεό καί μένει ὁλότελα μόνος. Καί εἶναι ἐνδεχόμενο νά πέσει στό ἴδιο σφάλμα, γιά τό ὁποῖο κατακρίνει τόν ἀδελφό του. Ὁ λαός μας λέει: «Αὐτό πού κοροϊδεύεις, αὐτό καί θά λουστεῖς»· «Ὅ,τι δέν θέλεις, αὐτό θά σέ βρεῖ». Νά μήν ξεχνᾶμε καί τόν Ἀπόστολο, ὁ ὁποῖος μᾶς συμβουλεύει: «Ὅποιος νομίζει ὅτι στέκεται καλά στά πόδια του, καλύτερα ἅς προσέχει νά μήν πέσει» (Α΄ Κορ ι΄ 12).

Μέ τήν κατάκριση δυσκολεύουμε τήν ζωή μας. Κουράζουμε τό μυαλό μας μέ ἄχρηστους λογισμούς. Λερώνουμε τήν ψυχή μας. Τί ὄφελος ἔχουμε νά ἀσχολούμαστε μέ τήν ζωή τῶν ἄλλων; Γιατί μᾶς ἐνοχλεῖ τόσο πολύ τό λάθος τοῦ ἄλλου;

Πῶς ἀντιμετωπίζεται ἡ κατάκριση;

Τό θέμα εἶναι ὅχι νά κρίνουμε τόν ἄλλο, προσπαθώντας δῆθεν νά τόν διορθώσουμε, ἀλλά νά καταλάβουμε τήν καρδιά του. Τί συμβαίνει μέσα στήν ψυχή του· Τί σταυρό κουβαλάει· Γιατί ἀντιδράει μέ ἄσχημο τρόπο. Ἴσως, ἄν βρισκόμασταν στήν θέση του, νά κάναμε κι ἐμεῖς τά ἴδια λάθη. Νά τό δοκιμάσουμε αὐτό. Νά τό δουλεύουμε στήν πνευματική μας ζωή. Νά κοιτᾶμε τήν οὐσία τοῦ ἀνθρώπου, τά θετικά του στοιχεῖα. Ὁ πεσμένος ἄνθρωπος εἶναι σάν νά βρίσκεται χωμένος μέσα στήν λάσπη. Κι ἐμεῖς, ἀντί νά τόν βοηθήσουμε καί νά τόν βγάλουμε ἔξω, τόν βουλιάζουμε ἀκόμα περισσότερο.

Πῶς μποροῦμε νά μήν κατακρίνουμε αὑτούς πού μέ τά μάτια μας τούς βλέπουμε νά ἁμαρτάνουν;

Ὅταν δοῦμε κάποιον νά ἁμαρτάνει, νά βάλουμε καλό λογισμό. Νά σκεφτοῦμε: «Νά, αὐτός τώρα ἁμαρτάνει, ἀργότερα ὅμως θά μετανοήσει». Ἡ ἁμαρτία φαίνεται, ἡ μετάνοια ὅμως ὄχι. Αὑτόν πού τώρα βλέπουμε νά εἶναι τελείως ἀμελής, μπορεῖ νά συνέλθει καί νά μεταβληθεῖ σέ ὄργανο τῆς χάριτος τοῦ Θεοῦ.

Νά βροῦμε ἐλαφρυντικά γιά τό σφάλμα του. Ἡ συμπάθεια πού θά δείξουμε, θά ξυπνήσει τό φιλότιμο τοῦ ἄλλου, θά τόν φέρει σέ συναίσθηση. Ὅταν δέν κατακρίνουμε τόν ἄλλο, τόν ξεμπλοκάρουμε, τόν βοηθᾶμε νά ἀλλάξει. Οἱ Ἅγιοι ἔφθασαν σέ μεγάλα ὕψη ἀρετῆς, σκεπάζοντας τά ἐλαττώματα τῶν συνανθρώπων τους.

Νά σκεφτοῦμε ὅτι ἐμεῖς εἴμαστε χειρότεροι ἀπό αὐτόν· «Ὑποκριτή! Βγάλε πρῶτα ἀπό τό μάτι σου τό δοκάρι. Καί τότε θά δεῖς καθαρά καί θά μπορέσεις νά βγάλεις τό σκουπιδάκι ἀπό τό μάτι τοῦ ἀδελφοῦ σου» (Ματθ. ζ΄ 5). Νά ασχοληθοῦμε μέ τίς δικές μας ἁμαρτίες, οἱ ὁποῖες εἶναι βαρύτερες ἀπό τῶν ἄλλων. Ὁ ἄνθρωπος πού σκέπτεται τίς δικές του ἁμαρτίες, δέν ἀσχολεῖται μέ τίς ἁμαρτίες τῶν ἄλλων. Ὅταν ὁ ἄνθρωπος παρακολουθεῖ τόν ἑαυτό του καί βλέπει τά πάθη του, τότε θεωρεῖ καλό καί ἔντιμο τόν ἀδελφό του. Ὅταν ὅμως δικαιώνει τόν ἑαυτό του καί προσπαθεῖ νά βγεῖ αὐτός ἀνώτερος καί καλύτερος ἀπό τόν ἄλλο, τότε βρίσκει πώς ὁ ἄλλος εἶναι κακός.

«Ἐν ᾧ γάρ κρίματι κρίνετε κριθήσεσθε»

Ἐάν κάποιον τόν κρίνουμε αὐστηρά καί δέν τόν θεωροῦμε ἄξιο μετανοίας, τότε ὁ Θεός θά μᾶς κρίνει τό ἴδιο αὐστηρά τήν ἡμέρα τῆς Κρίσεως: «Ἐν ᾧ γάρ κρίματι κρίνετε κριθήσεσθε, καί ἐν ᾧμέτρῳ μετρεῖτε, μετρηθήσεται ὑμῖν (Ματθ. ζ΄ 2). Ἐάν δέν συγχωροῦμε τόν ἄλλον οὔτε καί ὁ Θεός θά μᾶς συγχωρήσει.
Και τέλος, πῶς νά ἀντιδροῦμε καί νά συμπεριφερόμαστε, ὅταν οἱ ἄλλοι μᾶς κατακρίνουν; Νά μή στενοχωριόμαστε οὔτε νά τούς κρατᾶμε κακία. Εἶναι εὐκαιρία νά μάθουμε νά συγχωροῦμε, ὥστε νά μᾶς συγχωρήσει κι ἐμᾶς ὁ Θεός.

Ἡ κατάκριση δέν μᾶς τιμᾶ οὔτε ὡς Χριστιανούς οὔτε ὡς ἀνθρώπους. Ὁ ἄνθρωπος πού κρίνει τόν ἀδελφό του εἶναι σάν νά τρώει κρέας ἀνθρώπων. Μάλιστα, οἱ Πατέρες χαρακτηρίζουν τήν κατάκριση χειρότερη κι ἀπό τήν πορνεία. Νά βάλουμε στόχο, νά ξεριζώσουμε αὐτό τό πάθος ἀπό μέσα μας. Ἡ ἔλλειψη κατάκρισης εἶναι ἕνας δρόμος, πού πολύ εὔκολα θά μᾶς ὁδηγήσει στόν Θεό καί πιό κοντά στόν πλησίον. Καί εἶναι κάτι πού τό μποροῦμε ὅλοι.

https://imsparmou.gr/to-pathos-tis-katakrisis/

Μέχρι τὰ 22 μου ζοῦσα μιὰ ζωὴ ὑλιστική, κοσμική, κάνοντας ὅ,τι ἤθελα χωρὶς νὰ σκέπτομαι οὐσιαστικά. Νόμιζα πὼς ἡ ἀσύστολη ἐλευθερία δὲν ἔχει συνέπειες. Ζοῦσα γαστρίμαργα, ράθυμα, μέσα σὲ σαρκικὲς ἀπολαύσεις.

Σὲ κάποια φάση ἄρχισα νὰ βλέπω πὼς αὐτὸς ὁ τρόπος ζωῆς μὲ βούλιαζε χωρὶς νὰ τὸ καταλαβαίνω. Ἔνιωθα νὰ ἀπελπίζομαι μὲ τὴ σύντομη, ψεύτικη, γήινη ἀπόλαυση.

Ἤμουν ἐπιθετικός, χωρὶς διάκριση, γεμάτος εἰρωνεία γιὰ κάθε τί. Ἔβλεπα θολά, ἀγχωτικὰ, πιεστικὰ ἀκόμη καὶ τὰ πιὸ ἁπλὰ καθημερινὰ προβλήματα.

Ἡ κατάκριση καὶ ἡ καταλαλιά ἦταν κάτι τὸ «φυσιολογικό».

Δὲν γνώριζα τί εἶναι ὀρθοδοξία, δὲν ἤξερα νὰ ξεχωρίσω ποιὰ εἶναι ἡ ἀληθινὴ ἀπὸ ὅλες θρησκεία, τὰ εἶχα μπερδεμένα ὅλα στὸ μυαλό μου.

Εἰρωνευόμουν συνεχῶς τὰ πάντα καὶ τοὺς πάντες, ἀκόμη καὶ τὰ μυστήρια καὶ τὶς παραδόσεις τῆς ἐκκλησίας. Πίστευα πὼς μόνο ἡ δική μου ἄποψη ἦταν ἡ σωστή.

Προκύπτει ὅμως μιὰ δοκιμασία στὴ ζωή μου.

Ἤθελα ἕνα στήριγμα ψυχολογικό. Τίποτα γήινο δὲν μὲ ἀνέπαυε· βίωσα ἕνα κενό. Ξεκίνησα πειραματικὰ νὰ διαβάζω θρησκευτικὰ βιβλία.

Εἶχα ἀκούσει ἀπὸ ἕναν οἰκογενειακὸ φίλο γιὰ τὸ ἀπόδειπνο κι ἔτσι διάβασα τὸ ἀπόδειπνο πρώτη φορὰ στὰ 22 μου χρόνια.

Ἄρχισα ν’ ἀκούω ψαλμωδίες κι ἀπὸ αὐτὸ ἔπαιρνα δύναμη! Παράξενο πράμα γιὰ μένα.

Δὲν μποροῦσα νὰ τὸ πιστέψω. Ἀποροῦσα. Ἔνιωθα νὰ γεμίζω ἐσωτερικά, ἡ ψυχολογία μου καλυτέρευε. Ἔβλεπα τὴ δοκιμασία σὰν εὐλογία! Κάθε βράδυ διάβαζα τὸ Εὐαγγέλιο.

Μὲ γέμισε τόσο πολὺ πού μοῦ ἄρεσε, ρουφοῦσα τὴν κάθε σελίδα. Δὲν περιγράφεται αὐτὸ τὸ συναίσθημα χαρᾶς, αἰσιοδοξίας καὶ ἐλπίδας.

Ἕνα ἀπὸ αὐτὰ τὰ βράδια διαβάζω ἕνα βιβλίο μὲ θέμα τὴν ἔξοδο τῆς ψυχῆς ἀπὸ τὸ σῶμα, τὸν τελωνισμὸ τῆς ψυχῆς καὶ τί περνάει ἡ κάθε ψυχή. Πάγωσα. Ἔνιωσα ρυπαρός, μολυσμένος καὶ ἐννοεῖται ἀπροετοίμαστος γιὰ τὴν αἰώνια ζωή.

Ἄρχισα νὰ κλαίω ! Τὰ δάκρυα ἔτρεχαν ἀσταμάτητα, συνέχεια.

Σὰν νὰ ἔφευγε ἕνα μαῦρο σύννεφο ἀπὸ τὸ μυαλό μου.Ἔλεγα Χριστέ μου πόσο σὲ πληγώνω καὶ δὲν κάνω τίποτα γιὰ ἐσένα· αὐτὸ συνέβαινε γιὰ ἀρκετὴ ὥρα.

Ἔβλεπα ἀπὸ ἐκείνη τὴ στιγμὴ τὴ ζωὴ ἀπὸ ἄλλη ὀπτικὴ γωνία.

Ἀνυπομονοῦσα νὰ ἔρθει τὸ βράδυ νὰ κάνω τὸ ἀπόδειπνο, τὸ λαχταροῦσα πάρα πολύ.Τὰ δάκρυα κάθε βράδυ ἔρρεαν ζεστά, ἄφθονα.

Ἐκεῖνες τὶς μέρες ἕνας γνωστὸς ἔρχεται στὰ καλὰ καθούμενα καὶ μοῦ λέει: «Σοῦ κάνω δῶρο αὐτὸ τὸ βιβλίο τοῦ Γέροντος (τότε) Παϊσίου».

Χάρηκα πολὺ, δὲν ξέρω τὸ γιατί ἀλλὰ αὐτὸ τὸ γεγονός μοῦ φάνηκε σὰν κάποιος νὰ μὲ σκέφτηκε, νὰ μὲ κατάλαβε, νὰ μοῦ ἔδωσε σημασία.

Διαβάζοντας αὐτὸ τὸ βιβλίο μοῦ λύθηκαν σχεδὸν ὅλες οἱ ἀπορίες σχετικὰ μὲ τὴν ὀρθοδοξία.Ἦταν ἀπίστευτο αὐτὸ ποὺ ἔνιωθα διαβάζοντας αὐτὸ τὸ βιβλίο. Μοῦ μετέδιδε κάτι τὸ θετικό, τὸ ἐλπιδοφόρο. Μοῦ ἐνέπνεε μιὰ ἀσφάλεια.

Ὅμως ἕνα πράγμα δὲν μποροῦσα νὰ κάνω, νὰ ἐξομολογηθῶ. Ντρεπόμουν πάρα πολὺ γιὰ τὶς ἁμαρτίες μου. Μοῦ φαινόταν ἐξαιρετικὰ δύσκολο. Φοβόμουν. Δὲν ἤθελα.

Ἀπὸ τὸν Ἅγιο πλέον Παῒσιο διάβασα για τὴν ἐξομολόγηση καὶ πόσο σημαντικὴ εἶναι. Ἄρχισα νὰ προβληματίζομαι…..παίρνω τὴν ἀπόφαση νὰ τὸ κάνω κάποια στιγμὴ στὸ μέλλον ὅμως μὲ τὴ βοήθεια κάποιου ἔμπειρου πνευματικοῦ.

Ἀφοῦ διάβασα κάποια βιβλία σχετικὰ μὲ τὴν ἐξομολόγηση, ἐπισκέπτομαι τὸ Ἅγιο Ὂρος κι ἐκεῖ ἐξομολογοῦμαι. Ἔνιωσα καλά!! Σὰν κάποιος νὰ μοῦ ξερίζωσε ἀπὸ μέσα μου μὲ μιὰ κίνηση ἀκαθαρσίες κι ἀγκάθια.Ἔνιωσα ἐλαφρύς!!

Χρωστοῦσα μιὰ συγγνώμη στὸν δημιουργό μου. Εἶδα ὅτι δὲν ἦταν τίποτε τὸ τρομερὰ δύσκολο. Εἶπα ἁπλὰ ὅ,τι ἔκανα μέχρι τότε μὲ σκοπὸ νὰ μὴν τὰ ξανακάνω, ν’ ἀλλάξω μὲ τὴ βοήθεια τοῦ Θεοῦ (μόνος μου δὲν μπορῶ) τρόπο ζωῆς.

Νὰ κάνω ὅσο μπορῶ τὸ θέλημά Του. Μακάρι νὰ μὲ συγχωρέσει γιὰ ὅλα μου τὰ ἁμαρτήματα. Συνειδητοποίησα πὼς θέλω νὰ βρῶ ἕναν πνευματικὸ γιὰ νὰ μπῶ σὲ μιὰ ‘’τάξη’’. Προσευχήθηκα, ἔψαξα καὶ μετὰ ἀπὸ κάποιο χρονικὸ διάστημα βρῆκα.

Ἡ ζωή μου ἔχει ἀλλάξει. Αὐτὰ ποὺ κάποτε σὰν ἀνόητος ἐγωιστὴς χλεύαζα, εἶδα πὼς εἶναι πολὺ σημαντικὰ κι ὠφέλιμα. Βλέπω τὰ πράματα ἀπὸ ἄλλη πλευρά. Κάθε μέρα συνειδητοποιῶ πόσο μακρόθυμος καὶ καλὸς εἶναι ὁ Ἅγιος Τριαδικὸς Θεός.

Ἡ μακροθυμία Του καὶ ἡ ἀγάπη Του εἶναι ἀπέραντη !!! Μόνο ἀπὸ τὸ ἔλεός Του θὰ σωθοῦμε, αὐτὸ κατάλαβα!! Μακάρι μέχρι τὸ τέλος τῆς ζωῆς μου νὰ βρίσκομαι μέσα στὰ μυστήρια τῆς ἐκκλησίας μας.

Εὐχαριστῶ τὸν Ὕψιστο, τὴν Παναγία μητέρα Του κι ὅλους τοὺς Ἁγίους γιὰ ὅλη τὴν ἐμφανῆ κι ἀφανῆ βοήθειά τους ἀπὸ τὰ βάθη τῆς ψυχῆς μου.

Τὸν εὐχαριστῶ καὶ Τὸν δοξάζω γιὰ τὴ δοκιμασία πού μοῦ ἔστειλε, μακάρι νὰ εἶχα ξυπνήσει νωρίτερα.

Μακάρι νὰ μὲ συγχωρέσει γιὰ ὅλα μου τὰ ἁμαρτήματα. Νιώθω ὅτι χρωστάω πολλὰ σὲ Ἐκεῖνον…

Δόξα Πατρὶ καὶ Υἱῷ καὶ Ἁγίῳ Πνεύματι.

Α.Α. Παιδαγωγοῦ δασκάλου

Πηγή:Ι.Ν. ΜΕΓΑΛΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΑΓΙΟΥ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ ΘΗΒΩΝ

το «σπιτάκι της Μέλιας»

Ο καρκίνος κυρίως βγαίνει σε μπερδεμένες ψυχές, σε αγχώδεις ανθρώπους, σε βασανισμένους από διάφορα γεγονότα, σε καταπιεσμένους.

Όταν πάθεις κάτι και σου πουν, ότι είναι καρκίνος, πρέπει να δοθείς πολύ στην αγάπη του Θεού.

Να ηρεμήσεις, να ησυχάσεις, ν’ αγαπήσεις τον κόσμο, να τ’ αγαπήσεις όλα.

Να είσαι όλο αγάπη και δοξολογία στο Θεό και να αγιάσει η ψυχή σου.

Και όταν αγιάσει η ψυχή σου, όταν προσκολληθείς στο Θεό και γίνει ηρεμία, το συμπαθητικό και το παρασυμπαθητικό και όλα τα συστήματα του οργανισμού θα ηρεμήσουν και τότε ο καρκίνος, αν δεν θεραπευτεί, τουλάχιστον θα μείνει εκεί πού βρίσκεται…

Σου είπαν, ότι έχεις AIDS. Αλλά, όταν λένε έτσι, πρέπει να είσαι γεμάτος χαρά.

Όχι, ”έχω αυτή την αρρώστια, συνεπώς θα πεθάνω…”.

Τίποτα!

Θα μελετήσεις την Γραφή.

Θα δεις, ότι δεν υπάρχει θάνατος και ότι όποιος πιστεύει στα λόγια του Θεού, δεν πεθαίνει ποτέ!

Όταν είσαι άρρωστος να παρακαλάς τον Θεό να συγχωρήσει τις αμαρτίες σου και ο Θεός επειδή θα τον παρακαλάς ταπεινωμένος και πονεμένος θα σου συγχωρήσει τις αμαρτίες και θα σε κάνει καλά και στο σώμα.

Να μην προσεύχεσαι με υστεροβουλία λέγοντας:
”Θεέ μου συγχώρησε τις αμαρτίες μου”
και το μυαλό σου να είναι προσκολλημένο στη σωματική σου ασθένεια.

Μια τέτοια προσευχή δεν θα έχει αποτέλεσμα.
Όταν προσεύχεσαι να ξεχνάς την σωματική σου αρρώστια και να την αποδέχεσαι σαν κανόνα για την άφεση των αμαρτιών σου.
Για τα παραπέρα μην ανησυχείς, άφησέ τα στον Θεό και ο Θεός ξέρει τη δουλειά Του…

Άγιος Πορφύριος

Είπε πάλιν ο Αββάς Μωυσής. Εάν δεν συμφωνήση η πράξις με την προσευχήν, ματαίως κοπιάζει ο άνθρωπος και είπεν ο αδελφός: Τι είναι συμφωνία πράξεως και προσευχής; Και είπεν ο Γέρων. Ώστε εκείνα δια τα οποία προσευχόμεθα, να μην τα κάμνωμεν πλέον διότι όταν ο άνθρωπος αφήση τα θελήματα του, τότε φιλιώνεται με αυτόν ο Θεός και δέχεται την προσευχή του.

***

Είπε πάλιν ο Αββάς Μωυσής. Εάν δεν έχη εις την καρδίαν του ο άνθρωπος ότι είναι αμαρτωλός, ο Θεός δεν του εισακούει. Και είπεν ο αδελφός: Τι είναι το να έχη εις την καρδίαν του ότι είναι αμαρτωλός; Και είπεν ο Γέρων, ότι όποιος σηκώνει τας αμαρτίας του, δεν βλέπει τας αμαρτίας του πλησίον του.