Tag Archive for: αμαρτία

Μέχρι τὰ 22 μου ζοῦσα μιὰ ζωὴ ὑλιστική, κοσμική, κάνοντας ὅ,τι ἤθελα χωρὶς νὰ σκέπτομαι οὐσιαστικά. Νόμιζα πὼς ἡ ἀσύστολη ἐλευθερία δὲν ἔχει συνέπειες. Ζοῦσα γαστρίμαργα, ράθυμα, μέσα σὲ σαρκικὲς ἀπολαύσεις.

Σὲ κάποια φάση ἄρχισα νὰ βλέπω πὼς αὐτὸς ὁ τρόπος ζωῆς μὲ βούλιαζε χωρὶς νὰ τὸ καταλαβαίνω. Ἔνιωθα νὰ ἀπελπίζομαι μὲ τὴ σύντομη, ψεύτικη, γήινη ἀπόλαυση.

Ἤμουν ἐπιθετικός, χωρὶς διάκριση, γεμάτος εἰρωνεία γιὰ κάθε τί. Ἔβλεπα θολά, ἀγχωτικὰ, πιεστικὰ ἀκόμη καὶ τὰ πιὸ ἁπλὰ καθημερινὰ προβλήματα.

Ἡ κατάκριση καὶ ἡ καταλαλιά ἦταν κάτι τὸ «φυσιολογικό».

Δὲν γνώριζα τί εἶναι ὀρθοδοξία, δὲν ἤξερα νὰ ξεχωρίσω ποιὰ εἶναι ἡ ἀληθινὴ ἀπὸ ὅλες θρησκεία, τὰ εἶχα μπερδεμένα ὅλα στὸ μυαλό μου.

Εἰρωνευόμουν συνεχῶς τὰ πάντα καὶ τοὺς πάντες, ἀκόμη καὶ τὰ μυστήρια καὶ τὶς παραδόσεις τῆς ἐκκλησίας. Πίστευα πὼς μόνο ἡ δική μου ἄποψη ἦταν ἡ σωστή.

Προκύπτει ὅμως μιὰ δοκιμασία στὴ ζωή μου.

Ἤθελα ἕνα στήριγμα ψυχολογικό. Τίποτα γήινο δὲν μὲ ἀνέπαυε· βίωσα ἕνα κενό. Ξεκίνησα πειραματικὰ νὰ διαβάζω θρησκευτικὰ βιβλία.

Εἶχα ἀκούσει ἀπὸ ἕναν οἰκογενειακὸ φίλο γιὰ τὸ ἀπόδειπνο κι ἔτσι διάβασα τὸ ἀπόδειπνο πρώτη φορὰ στὰ 22 μου χρόνια.

Ἄρχισα ν’ ἀκούω ψαλμωδίες κι ἀπὸ αὐτὸ ἔπαιρνα δύναμη! Παράξενο πράμα γιὰ μένα.

Δὲν μποροῦσα νὰ τὸ πιστέψω. Ἀποροῦσα. Ἔνιωθα νὰ γεμίζω ἐσωτερικά, ἡ ψυχολογία μου καλυτέρευε. Ἔβλεπα τὴ δοκιμασία σὰν εὐλογία! Κάθε βράδυ διάβαζα τὸ Εὐαγγέλιο.

Μὲ γέμισε τόσο πολὺ πού μοῦ ἄρεσε, ρουφοῦσα τὴν κάθε σελίδα. Δὲν περιγράφεται αὐτὸ τὸ συναίσθημα χαρᾶς, αἰσιοδοξίας καὶ ἐλπίδας.

Ἕνα ἀπὸ αὐτὰ τὰ βράδια διαβάζω ἕνα βιβλίο μὲ θέμα τὴν ἔξοδο τῆς ψυχῆς ἀπὸ τὸ σῶμα, τὸν τελωνισμὸ τῆς ψυχῆς καὶ τί περνάει ἡ κάθε ψυχή. Πάγωσα. Ἔνιωσα ρυπαρός, μολυσμένος καὶ ἐννοεῖται ἀπροετοίμαστος γιὰ τὴν αἰώνια ζωή.

Ἄρχισα νὰ κλαίω ! Τὰ δάκρυα ἔτρεχαν ἀσταμάτητα, συνέχεια.

Σὰν νὰ ἔφευγε ἕνα μαῦρο σύννεφο ἀπὸ τὸ μυαλό μου.Ἔλεγα Χριστέ μου πόσο σὲ πληγώνω καὶ δὲν κάνω τίποτα γιὰ ἐσένα· αὐτὸ συνέβαινε γιὰ ἀρκετὴ ὥρα.

Ἔβλεπα ἀπὸ ἐκείνη τὴ στιγμὴ τὴ ζωὴ ἀπὸ ἄλλη ὀπτικὴ γωνία.

Ἀνυπομονοῦσα νὰ ἔρθει τὸ βράδυ νὰ κάνω τὸ ἀπόδειπνο, τὸ λαχταροῦσα πάρα πολύ.Τὰ δάκρυα κάθε βράδυ ἔρρεαν ζεστά, ἄφθονα.

Ἐκεῖνες τὶς μέρες ἕνας γνωστὸς ἔρχεται στὰ καλὰ καθούμενα καὶ μοῦ λέει: «Σοῦ κάνω δῶρο αὐτὸ τὸ βιβλίο τοῦ Γέροντος (τότε) Παϊσίου».

Χάρηκα πολὺ, δὲν ξέρω τὸ γιατί ἀλλὰ αὐτὸ τὸ γεγονός μοῦ φάνηκε σὰν κάποιος νὰ μὲ σκέφτηκε, νὰ μὲ κατάλαβε, νὰ μοῦ ἔδωσε σημασία.

Διαβάζοντας αὐτὸ τὸ βιβλίο μοῦ λύθηκαν σχεδὸν ὅλες οἱ ἀπορίες σχετικὰ μὲ τὴν ὀρθοδοξία.Ἦταν ἀπίστευτο αὐτὸ ποὺ ἔνιωθα διαβάζοντας αὐτὸ τὸ βιβλίο. Μοῦ μετέδιδε κάτι τὸ θετικό, τὸ ἐλπιδοφόρο. Μοῦ ἐνέπνεε μιὰ ἀσφάλεια.

Ὅμως ἕνα πράγμα δὲν μποροῦσα νὰ κάνω, νὰ ἐξομολογηθῶ. Ντρεπόμουν πάρα πολὺ γιὰ τὶς ἁμαρτίες μου. Μοῦ φαινόταν ἐξαιρετικὰ δύσκολο. Φοβόμουν. Δὲν ἤθελα.

Ἀπὸ τὸν Ἅγιο πλέον Παῒσιο διάβασα για τὴν ἐξομολόγηση καὶ πόσο σημαντικὴ εἶναι. Ἄρχισα νὰ προβληματίζομαι…..παίρνω τὴν ἀπόφαση νὰ τὸ κάνω κάποια στιγμὴ στὸ μέλλον ὅμως μὲ τὴ βοήθεια κάποιου ἔμπειρου πνευματικοῦ.

Ἀφοῦ διάβασα κάποια βιβλία σχετικὰ μὲ τὴν ἐξομολόγηση, ἐπισκέπτομαι τὸ Ἅγιο Ὂρος κι ἐκεῖ ἐξομολογοῦμαι. Ἔνιωσα καλά!! Σὰν κάποιος νὰ μοῦ ξερίζωσε ἀπὸ μέσα μου μὲ μιὰ κίνηση ἀκαθαρσίες κι ἀγκάθια.Ἔνιωσα ἐλαφρύς!!

Χρωστοῦσα μιὰ συγγνώμη στὸν δημιουργό μου. Εἶδα ὅτι δὲν ἦταν τίποτε τὸ τρομερὰ δύσκολο. Εἶπα ἁπλὰ ὅ,τι ἔκανα μέχρι τότε μὲ σκοπὸ νὰ μὴν τὰ ξανακάνω, ν’ ἀλλάξω μὲ τὴ βοήθεια τοῦ Θεοῦ (μόνος μου δὲν μπορῶ) τρόπο ζωῆς.

Νὰ κάνω ὅσο μπορῶ τὸ θέλημά Του. Μακάρι νὰ μὲ συγχωρέσει γιὰ ὅλα μου τὰ ἁμαρτήματα. Συνειδητοποίησα πὼς θέλω νὰ βρῶ ἕναν πνευματικὸ γιὰ νὰ μπῶ σὲ μιὰ ‘’τάξη’’. Προσευχήθηκα, ἔψαξα καὶ μετὰ ἀπὸ κάποιο χρονικὸ διάστημα βρῆκα.

Ἡ ζωή μου ἔχει ἀλλάξει. Αὐτὰ ποὺ κάποτε σὰν ἀνόητος ἐγωιστὴς χλεύαζα, εἶδα πὼς εἶναι πολὺ σημαντικὰ κι ὠφέλιμα. Βλέπω τὰ πράματα ἀπὸ ἄλλη πλευρά. Κάθε μέρα συνειδητοποιῶ πόσο μακρόθυμος καὶ καλὸς εἶναι ὁ Ἅγιος Τριαδικὸς Θεός.

Ἡ μακροθυμία Του καὶ ἡ ἀγάπη Του εἶναι ἀπέραντη !!! Μόνο ἀπὸ τὸ ἔλεός Του θὰ σωθοῦμε, αὐτὸ κατάλαβα!! Μακάρι μέχρι τὸ τέλος τῆς ζωῆς μου νὰ βρίσκομαι μέσα στὰ μυστήρια τῆς ἐκκλησίας μας.

Εὐχαριστῶ τὸν Ὕψιστο, τὴν Παναγία μητέρα Του κι ὅλους τοὺς Ἁγίους γιὰ ὅλη τὴν ἐμφανῆ κι ἀφανῆ βοήθειά τους ἀπὸ τὰ βάθη τῆς ψυχῆς μου.

Τὸν εὐχαριστῶ καὶ Τὸν δοξάζω γιὰ τὴ δοκιμασία πού μοῦ ἔστειλε, μακάρι νὰ εἶχα ξυπνήσει νωρίτερα.

Μακάρι νὰ μὲ συγχωρέσει γιὰ ὅλα μου τὰ ἁμαρτήματα. Νιώθω ὅτι χρωστάω πολλὰ σὲ Ἐκεῖνον…

Δόξα Πατρὶ καὶ Υἱῷ καὶ Ἁγίῳ Πνεύματι.

Α.Α. Παιδαγωγοῦ δασκάλου

Πηγή:Ι.Ν. ΜΕΓΑΛΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΑΓΙΟΥ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ ΘΗΒΩΝ

το «σπιτάκι της Μέλιας»

Ο καρκίνος κυρίως βγαίνει σε μπερδεμένες ψυχές, σε αγχώδεις ανθρώπους, σε βασανισμένους από διάφορα γεγονότα, σε καταπιεσμένους.

Όταν πάθεις κάτι και σου πουν, ότι είναι καρκίνος, πρέπει να δοθείς πολύ στην αγάπη του Θεού.

Να ηρεμήσεις, να ησυχάσεις, ν’ αγαπήσεις τον κόσμο, να τ’ αγαπήσεις όλα.

Να είσαι όλο αγάπη και δοξολογία στο Θεό και να αγιάσει η ψυχή σου.

Και όταν αγιάσει η ψυχή σου, όταν προσκολληθείς στο Θεό και γίνει ηρεμία, το συμπαθητικό και το παρασυμπαθητικό και όλα τα συστήματα του οργανισμού θα ηρεμήσουν και τότε ο καρκίνος, αν δεν θεραπευτεί, τουλάχιστον θα μείνει εκεί πού βρίσκεται…

Σου είπαν, ότι έχεις AIDS. Αλλά, όταν λένε έτσι, πρέπει να είσαι γεμάτος χαρά.

Όχι, ”έχω αυτή την αρρώστια, συνεπώς θα πεθάνω…”.

Τίποτα!

Θα μελετήσεις την Γραφή.

Θα δεις, ότι δεν υπάρχει θάνατος και ότι όποιος πιστεύει στα λόγια του Θεού, δεν πεθαίνει ποτέ!

Όταν είσαι άρρωστος να παρακαλάς τον Θεό να συγχωρήσει τις αμαρτίες σου και ο Θεός επειδή θα τον παρακαλάς ταπεινωμένος και πονεμένος θα σου συγχωρήσει τις αμαρτίες και θα σε κάνει καλά και στο σώμα.

Να μην προσεύχεσαι με υστεροβουλία λέγοντας:
”Θεέ μου συγχώρησε τις αμαρτίες μου”
και το μυαλό σου να είναι προσκολλημένο στη σωματική σου ασθένεια.

Μια τέτοια προσευχή δεν θα έχει αποτέλεσμα.
Όταν προσεύχεσαι να ξεχνάς την σωματική σου αρρώστια και να την αποδέχεσαι σαν κανόνα για την άφεση των αμαρτιών σου.
Για τα παραπέρα μην ανησυχείς, άφησέ τα στον Θεό και ο Θεός ξέρει τη δουλειά Του…

Άγιος Πορφύριος

Είπε πάλιν ο Αββάς Μωυσής. Εάν δεν συμφωνήση η πράξις με την προσευχήν, ματαίως κοπιάζει ο άνθρωπος και είπεν ο αδελφός: Τι είναι συμφωνία πράξεως και προσευχής; Και είπεν ο Γέρων. Ώστε εκείνα δια τα οποία προσευχόμεθα, να μην τα κάμνωμεν πλέον διότι όταν ο άνθρωπος αφήση τα θελήματα του, τότε φιλιώνεται με αυτόν ο Θεός και δέχεται την προσευχή του.

***

Είπε πάλιν ο Αββάς Μωυσής. Εάν δεν έχη εις την καρδίαν του ο άνθρωπος ότι είναι αμαρτωλός, ο Θεός δεν του εισακούει. Και είπεν ο αδελφός: Τι είναι το να έχη εις την καρδίαν του ότι είναι αμαρτωλός; Και είπεν ο Γέρων, ότι όποιος σηκώνει τας αμαρτίας του, δεν βλέπει τας αμαρτίας του πλησίον του.

Ὁ Ἅγιος Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης λέει, ὅτι ὁ Χριστιανός μέ τρεῖς τρόπους συμμετέχει στό κακό, στήν ἁμαρτία πού κάνει ὁ ἄλλος, ὁ πλησίον του.

Ὁ πρῶτος τρόπος εἶναι ὅταν τόν βοηθᾶ. Κάνει κάποιος, ἄς ποῦμε, μία ἔκτρωση καί ὁ ἄλλος τόν συνοδεύει, τόν βοηθᾶ χρηματικά κ.λπ.

Ὁ δεύτερος τρόπος εἶναι ὅταν κανείς δέν συμπράττει, δέν βοηθᾶ στό κακό πού κάνει ὁ πλησίον του, ἀλλά τόν ἐπαινεῖ, τοῦ λέει, “ναί.. καλά κάνεις, πολύ καλά καί μπράβο σου!” Πάλι κάνει τό ἴδιο σφάλμα. Δηλαδή τό ἴδιο ἁμάρτημα πού κάνει αὐτός πού πράττει τό κακό, τό κάνει καί ὁ ἄλλος πού τόν ἐπαινεῖ καί λέει, “μπράβο, καλά κάνεις”.

Καί ἡ τρίτη περίπτωση συμμετοχῆς στό κακό πού κάνει ὁ ἄλλος, εἶναι ὅταν κανείς δέν συμπράττει, δέν βοηθάει δηλαδή στό κακό, δέν ἐπαινεῖ, ἀλλά σιωπᾶ. Ἐνῶ βλέπει τόν ἄλλον ν’ ἁμαρτάνει, νά κάνει τό κακό, δέν λέει τίποτα. Τόν ἀφήνει νά τό κάνει. Καί σέ αὐτή τήν περίπτωση, λένε οἱ Ἅγιοι Πατέρες, ὁ Ἅγιος Νικόδημος συγκεκριμένα, κάνεις τό ἴδιο λάθος, συμμετέχεις δηλαδή ἐσύ ἐνεργά στήν ἁμαρτία τοῦ ἄλλου.

Ἱερομ. Σάββα Ἁγιορείτου

Ἕνας φίλος ἱερομόναχος εἶχε πάει σέ ἕνα νοσοκομεῖο καί βρῆκε ἕναν φίλο του ἐπίσης ἱερέα πολύ στενοχωρημένο καί τοῦ εἶπε:
– Πάτερ τί συμβαίνει καί εἶσαι ἔτσι στενοχωρημένος; Καί τοῦ λέει, ἐκεῖνος:
– Κοίταξε πάτερ, ἔχω ἕνα πνευματικοπαίδι ἐδῶ πέρα, πεθαίνει καί δέν βγαίνει ἡ ψυχή του… καί ἦταν καλός ἄνθρωπος. Ἤτανε νεωκόρος. Χρόνια πολλα στήν Ἐκκλησία… ἐξομολογιότανε.. καί δέν βγαίνει ἡ ψυχή του καί βλέπει Δαίμονες! – Πᾶμε, λέει, νά τον δοῦμε..
Πήγανε στό δωμάτιο. Τοῦ λέει ὁ ἱερομόναχος:
– Τί βλέπεις παιδί μου;
– Βλέπω τούς Δαίμονες ἐδῶ πέρα, θέλουνε νά μέ ἁρπάξουνε.. Βλέπουνε, καί ἕνα χαρτί στήν πλάτη μου καί τό διαβάζουν καί γελᾶνε.
– Καλά, ὁ Ἄγγελός σου ποῦ εἶναι; Τόν ρώτησε ὁ ἱερομόναχος.
– Οἱ Ἄγγελοι; Οἱ Ἄγγελοι εἶναι μακριά, ἔξω στήν πόρτα. Φωτίστηκε ὁ ἱερομόναχος καί τοῦ λέει:
– Μπορεῖς νά πεῖς στούς Ἀγγέλους νά διαβάσουν αὐτό τό χαρτί πού ἔχεις στήν πλάτη σου, πού διαβάζουν οἱ Δαίμονες καί γελᾶνε;
Αὐτός σάν νά χάθηκε λίγο, ἔκανε ἔτσι πώς μουρμουροῦσε, πώς μιλοῦσε, μετά ἐπανῆλθε καί λέει:
– Πάτερ ναί, τό διαβάσανε τό χαρτί καί μοῦ εἴπανε τί γράφει.
– Τί γράφει;
– Μιά ἁμαρτία βαριά πού εἶχα κάνει στά νιάτα μου καί τήν εἶχα ξεχάσει.
– Βγεῖτε ὅλοι ἔξω, λέει ὁ παπάς, νά μοῦ πεῖ τήν ἁμαρτία, νά ἐξομολογηθεῖ.
Ὁ ἄνθρωπος εἶπε τήν ἁμαρτία καί ἀμέσως ἠρέμησε.
– Τί ἔγινε τώρα; Τόν ρώτησε ὁ ἱερομόναχος.
– Πάτερ, φύγανε οἱ Δαίμονες γρυλίζοντας, γιατί εἶπα τήν ἁμαρτία.
Λυσσάει ὁ Διάβολος ὅταν λέμε τίς ἁμαρτίες, βλέπετε; Δέν τοῦ ἀρέσει. Σκάει. Γιατί αὐτό εἶναι πού τόν διαλύει τόν Διάβολο. Τίποτα ἄλλο δέν τόν διαλύει.
Καί συνέχισε ὁ νεωκόρος:
– Φύγανε γρυλίζοντας οἱ Δαίμονες, ἤρθανε οἱ Ἄγγελοι κοντά μου καί νά σοῦ πῶ κάτι πάτερ; Αὐτό τό χαρτί πού εἶχα στήν πλάτη μου καί ἔγραφε τήν ἁμαρτία, εἶναι τώρα στό πετραχήλι σου καρφιτσωμένο.
Βλέπετε τί θά πεῖ ἐξομολόγηση; Αὐτή εἶναι ἡ ἐξομολόγηση. Εἶναι μυστήριο. Λειτουργεῖ ἡ Χάρις τοῦ Θεοῦ. Δέν εἶναι ψυχολογική κουβέντα, ἀνακούφιση, συζήτηση. Εἶναι μυστήριο, δηλαδή ἔρχεται ὁ Θεός, λειτουργεῖ ὁ Θεός καί καταλύονται τά ἔργα τοῦ Διαβόλου.

Ἱερομ. Σάββα Ἁγιορείτου (Ὁμιλία 11 – 11 – 2018)