Tag Archive for: Αρχιμ. π.Σάββας Αγιορείτης

Σοῦ εἶπε κάτι ὁ πνευματικός; Μήν ἀμφιβάλλεις. Μήν τό συζητᾶς. Μή λές:
– Μήπως μοῦ λέει λάθος… ἄνθρωπος εἶναι και αὐτός… δέν κάνει λάθη;.. Καί ἑπομένως ἐγώ θά ζημιωθῶ ἄν κάνω ὑπακοή.
Δέν πρόκειται ποτέ νά ζημιωθεῖς ἐσύ. Καί λάθος νά κάνει, ἐκεῖνος θά κριθεῖ γιά τό λάθος του. Ἐσύ θά ὠφεληθεῖς καί δέν θά δώσεις λόγο γιά τό λάθος τοῦ πνευματικοῦ. Ἐσύ θά ὠφεληθεῖς, ἐπειδή ἔκανες ὑπακοή, ἐπειδή ταπεινώθηκες.
Τέτοια εἶναι ἡ ὁδός τῆς πίστεως, ὅπως τήν ξέρει καί τήν ἐπιβεβαιώνει ἡ μακραίωνη πεῖρα τῆς Ἐκκλησίας.
– Σοῦ εἶπε ὁ πνευματικός αὐτό;
Κάντο, θά γίνει. Εἶναι παράλογο… Ἄς εἶναι! Θά γίνει! Θυμηθεῖτε τόν Ἀπόστολο Πέτρο. Τί τοῦ εἶπε ὁ Χριστός;
– Πήγαινε μέρα – μεσημέρι στή λίμνη, ρίξε τά δίχτυα σου καί θά βρεῖς ψάρια.
Τή στιγμή πού αὐτός ἦταν ψαράς καί ἤξερε πώς τά ψάρια δέν πιάνονται μέρα. Ἤξερε, ὅτι τήν προηγούμενη νύχτα δέν εἶχε οὔτε λέπι.. Εἶχε διανυκτερεύσει καί δέν εἶχε πιάσει τίποτα…
Ἤξερε, ὅτι ὁ Χριστός δέν εἶναι ψαράς. Καί σοῦ λέει, «ἐγώ τώρα πού εἶμαι εἰδικός, θά κάνω ὑπακοή στόν μή εἰδικό; Καί ὅλα ὅσα μοῦ λέει εἶναι ἀνάποδα ἀπ’ αὐτά πού ξέρω τόσα χρόνια…». Καί ὅμως ἔκανε ὑπακοή. Καί λειτούργησε ἡ ὑπακοή. Καί ἔπιασε ὅσα ψάρια δέν εἶχε πιάσει ποτέ του! Αὐτή εἶναι ἡ ὁδός τῆς πίστεως.

Ἱερομ. Σάββα Ἁγιορείτου (Ὁμιλία 4 – 4 – 2015)

«Ὅποιος τά μάτια του δέν μπορεῖ νά κρατήσει», λέει ὁ Ἱερός Χρυσόστομος, «ἀλλά εἶναι ἀσυγκράτητος στά αἰσχρά βλέμματα, πῶς εἶναι δυνατόν νά παραμείνει ἀμόλυντος; Μήπως τάχα εἶναι ἀπό πέτρα τό σῶμα σου;», ἀπευθύνεται τώρα σέ προσωπικό ἐπίπεδο. «Σάρκα φορᾶς καί μάλιστα σάρκα ἀνθρώπινη, πού ἀνάβει ἀπό τήν αἰσχρή ἐπιθυμία χειρότερα ἀπό τό ξερό χορτάρι». Ἄν δέν προσέξει ὁ ἄνθρωπος, μπορεῖ νά εἶναι καί ἡλικιωμένος καί γέρος, μπορεῖ καί νά ἔχει χρόνια νά πειραστεῖ ἀπό τήν σάρκα, ἄν δέν προσέξει, ὅπως λέει ὁ Ἅγιος Νικόδημος, «καί στουπί βρεγμένο νά εἶσαι», ἄν βρεθεῖς κοντά στή φωτιά, στεγνώνεις καί ἁρπάζεις φωτιά.

Καί πάλι λέει ὁ Ἱερός Χρυσόστομος, «Ὅταν ἑστιάσεις τά μάτια σου..», καί αὐτό ἔχει σημασία, πῶς βλέπει κανείς. Δέν πρέπει νά ἑστιάζει, νά καρφώνει ὅπως λέμε τό βλέμμα του καί μάλιστα στά σώματα, τά ἀνθρώπινα σώματα, «ἀπό ἐκεῖ» λέει, ὅταν ἑστιάσεις τά μάτια σου σέ γυμνά μέλη γυναικῶν ἀπό ἐκεῖ ξεκίνησε ὅλη ἡ ἔξαψη τῆς ἁμαρτίας. Ὅταν τά θεάματα καί ἀκούσματα προβάλλουν παράνομους ἔρωτες», ὅπως δυστυχῶς γινόταν καί τότε στήν ἐποχή τοῦ Ἱεροῦ Χρυσοστόμου στά θέατρα, σήμερα γίνεται πολύ περισσότερο στόν κινηματογράφο, στήν τηλεόραση, στό διαδίκτυο, «πές μου, πῶς θά μπορέσεις νά συμπεριφέρεσαι μέ σωφροσύνη;». Πῶς θά κρατήσεις τήν σωφροσύνη σου; Ἡ ὁποία δέν εἶναι μόνο στό σῶμα, κατεξοχήν ἡ σωφροσύνη εἶναι στόν νοῦ. Θά πρέπει νά μήν ὑπάρχουν στόν νοῦ πονηρές εἰκόνες, πονηρές φαντασίες. «Ἡ ἀρχή τῆς σωφροσύνης εἶναι, τό νά μήν βλέπουμε ἄτοπα θεάματα». Ἀπό ἐκεῖ ἀρχίζει ἡ σωφροσύνη, ἀπό τό νά προσέχει κανείς τά μάτια του.

Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου

Λέει πάλι ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ στή Σοφία Σειράχ: γύρισε ἀλλοῦ τό βλέμμα σου ἀπό ὡραία γυναῖκα καί μήν περιεργάζεσαι ξένη ὀμορφιά∙ «ἀπόστρεψον ὀφθαλμόν ἀπό γυναικός εὐμόρφου, καί μή καταμάνθανε κάλλος ἀλλότριον».

Ἀπό αὐτό βέβαια καταλαβαίνουμε πόσο μεγάλη ζημιά κάνει ἡ τηλεόραση καί τό διαδίκτυο πού συνεχῶς δίνει ἀφορμές στόν ἄνθρωπο νά βλέπει τό ἀλλότριον κάλλος, τό ξένο κάλλος καί νά μπαίνει σέ πειρασμό σαρκικό.

Διότι ἀπό τό κάλλος τῆς γυναικός, λέγει στή συνέχεια ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ (Σοφία Σειράχ), πολλοί ἄνδρες πλανήθηκαν καί παρασύρθηκαν στό κακό.

Ἀπό τό κάλλος της σάν φωτιά ἀνάβει ἡ ἄτοπη ἀγάπη. «Ἐν κάλλει γυναικός πολλοί ἐπλανήθησαν, καί ἐκ τούτου φιλία ὡς πῦρ ἀνακαίεται», φλογίζεται ἡ ψυχή ἀπό τό πάθος τό σαρκικό.

Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου

Γιατί ὅταν κανείς νηστεύει, ἀγρυπνεῖ, γονυκλισίες, οἱ λεγόμενες μετάνοιες, κάνει ἄσκηση, ταπεινώνεται ἡ σάρκα, ταπεινώνεται τό σῶμα καί ἐπειδή τό σῶμα ἐπηρεάζει τήν ψυχή πάρα πολύ, ἡ ψυχή συνδιαμορφώνεται ἀνάλογα μέ τήν κατάσταση τοῦ σώματος.

Ὅταν λοιπόν ταπεινώνουμε τό σῶμα μέ τήν ἄσκηση, συν- ταπεινώνεται καί ἡ ψυχή καί ἔτσι ὁδηγούμαστε στήν ταπεινοφροσύνη.

Καί ὅταν ὁ ἄνθρωπος ταπεινοφρονεῖ, ἑλκύει τήν Χάρη τοῦ Θεοῦ.

Ἡ Χάρις τοῦ Θεοῦ εἶναι πού μᾶς ἀπαλλάσσει ἀπό τήν ἁμαρτία καί μᾶς καθαρίζει ἀπό τά πάθη.

Ὁ τρίτος δρόμος πού ὁδηγεῖ στήν ταπείνωση εἶναι ἡ ἀδιάλειπτη προσευχή ἡ ὁποία ἴσως τό σπουδαιότερο πράγμα, γιά τό ὁποῖο μᾶς μίλησε ὁ Κύριος πολλές φορές καί εἶπε ὅτι θά πρέπει ἀδιάλειπτα νά προσευχόμαστε.

Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου (Ὁμιλία 28 – 10 – 2016)