Άρθρα

O Θεός αδιαφορεί για μας;

Μια φτωχιά γυναίκα περνούσε κάποτε δίπλα από ένα αμπέλι γεμάτο σταφύλια…

«Πως θα ‘θελα να είχα ένα τσαμπί απ’ αυτά!»Εκείνη τη στιγμή, περνά ο νοικοκύρης του αμπελιού. Τη χαιρετά και της λέει:

– Κυρούλα, θα ‘θελες κανένα σταφύλι;

Και στην καταφατική απάντηση της, χώθηκε μέσα στ’ αμπέλι για να κόψει.

Η γυναίκα περίμενε. Πέντε, δέκα λεπτά, ένα τέταρτο πέρασαν, χωρίς ο αμπελουργός να φανεί.

Βαρέθηκε λοιπόν να τον περιμένει και με την ιδέα πως ο άνθρωπος την είχε ξεχάσει, ξεκίνησε να φύγει. Μα να! Την ίδια στιγμή, φορτωμένος ένα πανέρι με διαλεχτά σταφύλια, φαίνεται μπροστά της και της λέει χαμογελώντας:

-Με συμπαθάς που άργησα. Μα ήθελα να σου διαλέξω μερικά καλά.

Πολλές φορές, στην προσευχή μας, ζητάμε από τον Κύριο κάτι.

Και μην παίρνοντας άμεση απάντηση, θαρρούμε πως ο Θεός αδιαφορεί για μας.

Αλλά, μετά από λίγο καιρό, η απάντηση του έρχεται, πλούσια και ευλογημένη, όσο δεν μπορούσαμε να τη φανταστούμε.

Και μας πιάνει τότε ντροπή για την ολιγοπιστία μας.

Ο Θεός είχε αργήσει, γιατί ήθελε να γεμίσει το πανέρι των ευλογιών του, πριν το προσφέρει στη ψυχή, που ζητούσε ένα μόνο τσαμπί.

iliaxtida.wordpress.com

https://www.inagiounikolaoutouneou.gr/

Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης: Μάθε να έχεις υπομονή

Ο Θεός την σωτηρία των ανθρώπων, την κρέμασε στην υπομονή. ”Ο υπομείνας εις τέλος, σωθήσεται”.

Γι΄αυτό δίνει δυσκολίες, διάφορες δοκιμασίες, για να ασκηθούν οι άνθρωποι στην υπομονή. Βλέπετε ο Θεός δεν ευχαριστήθηκε τόσο από τις ελεημοσύνες του Ιώβ, όταν είχε όλα τα αγαθά, όσο από την υπομονή του, τον καιρό της δοκιμασίας.

Να προσέχουμε να μην χάνουμε την υπομονή μας, για να μην χάσουμε τελικά την ψυχή μας.

Την υπομονή πάντα να την κρατάς, γιατί είναι το μεγαλύτερο φάρμακο, που θεραπεύει τις μακροχρόνιες δοκιμασίες, διότι πολλές δοκιμασίες, μόνο με την υπομονή περνούν, όπως και τα χιόνια και οι παγωνιές, περνούν μόνο με την υπομονή, να έρθει η άνοιξη, για να λειώσουν με τις λιακάδες.

Με την στενοχώρια, οι πάγοι και τα χιόνια δεν λειώνουν, αλλά με την υπομονή. Η μεγάλη όμως υπομονή, ξεδιαλύνει πολλά και φέρνει Θεϊκά αποτελέσματα∙ εκεί που δεν περιμένεις την λύση, δίνει ο Θεός την καλύτερη λύση.

Παλιά η ζωή ήταν πιο ήρεμη και οι άνθρωποι έκαναν υπομονή. Σήμερα όλη αυτή η βιασύνη που μπήκε στον κόσμο, έκανε τους ανθρώπους ανυπόμονους. Σήμερα όλοι είναι τσακμάκια. Έναν λόγο δεν σηκώνουν.

Η υπομονή ξεκινάει από την αγάπη. Για να υπομείνεις τον άλλον, πρέπει να τον πονέσεις. Αν δεν τον πονέσεις, τον βαριέσαι.

vimaorthodoxias.gr 

Γέροντας Εφραίμ Φιλοθεΐτης: Τα φάρμακα της πρόνοιας του Θεού

Η ασθένεια και η θλίψη είναι το κατ’ εξοχήν φάρμακο της πρόνοιας του Θεού για να φέρει τον άνθρωπο κοντά Του και να αυξήσει την αρετή του.
Ο Ιώβ ήταν ο καλύτερος άνθρωπος πάνω στη γη, αλλά ο Θεός ήθελε να τον κάνει ακόμα καλύτερο. Και από τότε που δοκιμάστηκε, από τότε και δοξάστηκε. Ήταν καλός άνθρωπος και ευσεβής, αλλά χωρίς δοκιμασία δεν ήταν ονομαστός. Από τη στιγμή όμωςπου  δοκιμάστηκε και πολέμησε και αγωνίστηκε και στεφανώθηκε και πλούτισε, από κει και ύστερα άρχισε η δόξα του, και απλώθηκε μέχρι σήμερα. Το παράδειγμά του είναι φωτεινότατο και ενισχύει κάθε άνθρωπο που δοκιμάζεται.
Αν αυτός δοκιμάστηκε που ήταν ένας άγιος, πολύ περισσότερο εμείς που είμαστε αμαρτωλοί. Και το αποτέλεσμα ήταν να τον κάνει άγιο και να του δώσει πάλι χρόνια ζωής και να τον ευλογήσει διπλά και τριπλά απ’ ότι έχασε, και έτσι να γίνει ένα φωτεινό παράδειγμα ανά τους αιώνες για κάθε πονεμένο άνθρωπο· να προσαρμόζεται και ν’ ακουμπάει σ’ αυτό το παράδειγμα και να ξεκουράζεται και αυτός και να λέει: «Ως έδοξε τω Κυρίω, ούτω και εγένετο. Είη το όνομα του Κυρίου ευλογημένον». Σκύβει το κεφάλι και λέει: ο Θεός έδωσε, ο Θεός το πήρε. Και το παιδί ακόμα να μου πάρει, ο Θεός δεν μου το έδωσε; Το πήρε. Πού είναι το παιδί μου; Στον ουρανό; Εκεί τί γίνεται; Αναπαύεται εκεί…

*****

Πίσω από κάθε δοκιμασία κρύβεται το θέλημα του Θεού και η ωφέλεια, την οποία φυσικά ίσως εκείνο τον καιρό να μην μπορεί να την δει, αλλά με τον χρόνο θα την γνωρίζει. Έχουμε τέτοια παραδείγματα πάρα πολλά.
Όπως και με τους αγίους Ανδρόνικο και Αθανασία. Αυτοί ήταν ανδρόγυνο· και ήταν χρυσοχόος ο Ανδρόνικος με πολύ πλούτο. Το ένα μέρος του κέρδους έτρεφε την οικογένειά του. Το άλλο μέρος του κέρδους το έδινε στους φτωχούς και το υπόλοιπο μέρος του κέρδους το έδινε άτοκα στους ανθρώπους που δεν είχαν χρήματα. Είχαν δύο χαριτωμένα παιδάκια. Και μια μέρα από μία αρρώστια πέθαναν και τα δύο. Πηγαίνουν και τα θάβουν και οι δύο. Η Αθανασία η καημένη πάνω στον τάφο έκλαιγε, έκλαιγε, έκλαιγε. Και ο Ανδρόνικος έκλαιγε και αυτός. Είδε και απόειδε, τράβηξε για το σπίτι. Έμεινε η καημένη η Αθανασία και έκλαιγε πάνω στον τάφο: «Τα παιδιά μου» και «τα παιδιά μου», και κόντευε να βασιλέψει ο ήλιος και να κλείσει το νεκροταφείο. Για μια στιγμή, επάνω στη θλίψη της και στη στεναχώρια της, βλέπει και έρχεται ένα μοναχός και της λέει:

«Κυρά μου, γιατί κλαις;»
«Πώς να μην κλαίω πάτερ;» (Αυτή νόμιζε πως ήταν ο παπάς του νεκροταφείου). «Έθαψα τα παιδιά μου, τους δύο αγγέλους μου, τους έβαλα μέσα στον τάφο και έμεινα εγώ και ο άνδρας μου εντελώς μόνοι. Δεν έχουμε δροσιά καθόλου».
Της λέει: «Τα παιδιά σου είναι στον παράδεισο με τους αγγέλους. Είναι στην ευτυχία και στη χαρά του Θεού και συ κλαις, παιδί μου; Κρίμα, είσαι και χριστιανή».
«Ώστε ζουν τα παιδιά μου; Είναι άγγελοι;»
«Βεβαίως είναι άγγελοι τα παιδιά σου».
Ήτανε ο Άγιος της εκκλησίας εκεί. Τελικά έγιναν μοναχοί ο Ανδρόνικος και η Αθανασία και αγίασαν…

Από το τεύχος: Γέροντος Εφραίμ Φιλοθεΐτου, Παραινέσεις πατρικές. Εκδόσεις “Ορθόδοξος Κυψέλη”, Θεσσαλονίκη 2013, σελ. 15.

koinoniaorthodoxias

Ο θεός δεν θα σε αφήσει να υποφέρεις στην ζωή, θα είναι πάντα κοντά σου…

Μια έγκυος γυναίκα καθόταν κάτω από ένα δέντρο, πολύ διψασμένη και χρειαζόταν νερό, αλλά δεν ήπιε.
Ξαφνικά είδε μερικές σταγόνες νερό από το δέντρο.
Πήρε ένα φλιτζάνι και άρχισε να μαζεύει τις σταγόνες.
Όταν το νερό έφτασε στη μέση της κούπας και ήταν έτοιμο να πιει, ήρθε ένα πουλί και πέταξε το ποτήρι και χύθηκε το νερό.
Αυτό συνέβη τρεις φορές και η γυναίκα ένιωσε πολύ άσχημα. Πήρε μια πέτρα και σκότωσε το πουλί. Αφού πέθανε το πουλί….μετά είδε ένα μεγάλο φίδι να κατεβαίνει από το δέντρο. Έτσι ανακάλυψε ότι αυτό που ήθελε να πιεί δεν ήταν πραγματικά νερό αλλά δηλητήριο.
Ένιωθε τόσο ένοχη που σκότωσε το πουλί… που της έσωσε τη ζωή.
Μερικές φορές ο Θεός είναι σαν αυτό το πουλί για εμάς. Ξέρει πότε θα πάρουμε δηλητήριο….
Αλλά παίρνουμε τόσα πολλά καλά από αυτόν όταν προσπαθεί να μας βοηθήσει. Όπως αυτό που νόμιζες… ότι ήταν νερό αλλά ήταν δηλητήριο.
Ο θεός δεν θα σε αφήσει να υποφέρεις στην ζωή, Θα είναι πάντα κοντά σου.

Αμήν!

Ἡ μακροθυμία πού δείχνει ὁ Θεός ἔναντι τῶν ἀνθρώπων πού εἶναι μακριά Του;

Στήν Ἀμερική πῆγαν 2 γνωστοί μου καί μου διηγεῖται ὁ ἕνας ἀπ’ αὐτούς τό ἑξῆς:
”Πήγαμε καί πιάσαμε δουλειά. Ἀπό τήν πρώτη βδομάδα πού πήγαμε γιά δουλειά, ὁ ἄλλος πού πήγαμε μαζί, ὁ Γιῶργος, ἄρχισε νά κλέβει. Ἡ ὑπηρεσία τό ἔμαθε, ὅτι αὐτός ὁ Ἕλληνας κλέβει. Καί σκέφτηκαν:
– Γιά νά κλέβει πάει νά πεῖ, ὅτι δέν τοῦ φτάνουν τά χρήματα.
Καί τοῦ αὐξάνουν τό μεροκάματο, χωρίς νά τοῦ ποῦνε τίποτα. Καί τό Σάββατο πού πῆγε στή θυρίδα ὁ Γιῶργος νά πάρει το φάκελο καί τόν ἄνοιξε, βρῆκε περισσότερα λεφτά. Ὁ Γιῶργος ὅμως τίποτα! Συνέχιζε νά κλέβει… Καί παραπάνω χρήματα πῆρε καί συνέχιζε νά κλέβει.
Αὐτοί τό ἀντιλήφθηκαν ὅτι πάλι κλέβει, ἀλλά δέν τοῦ εἶπαν τίποτα! Καί πάλι σκέφτηκαν, ὅτι δέν θά τοῦ φτάνουν τά χρήματα. Καί τοῦ αὐξάνουν το ἡμερομίσθιο, γιά δεύτερη καί τρίτη φορά, μέχρι πού ἔφτασε ὁ μισθός του νά διπλασιαστεί! Ὁ Γιῶργος ὅμως ἀσυγκίνητος, συνέχιζε νά κλέβει…
Ὅταν εἶδαν αὐτοί ἐκεῖ, ὅτι καί ἡ τρίτη αὔξηση δέν τόν διόρθωσε, τόν κάλεσαν στό γραφεῖο καί τοῦ εἶπαν:
– Θέλουμε νά μᾶς πεῖς πῶς σκέφτεσαι καί θά σέ ποῦμε καί ἐμεῖς πώς σκεφτόμαστε. Ἀπό τήν πρώτη μέρα πού ἔπιασες δουλειά στό ἐργοστάσιο, ἄρχισες νά κλέβεις. Ἐμεῖς, ὅταν εἴδαμε ὅτι ἔκλεβες, εἴπαμε ὅτι δέν σέ ἔφταναν τά χρήματα. Δέν σοῦ δώσαμε περισσότερα χρήματα μέσα στήν ἑπόμενη βδομάδα;
– Ναί μέ δώσατε, εἶπε ὁ Γιῶργος.
– Γιατί συνέχισες νά κλέβεις; Ἐμεῖς νομίσαμε, ὅτι πάλι δέν σοῦ φτάνουν τα λεφτά καί σοῦ κάναμε καί δεύτερη αὔξηση. Σοῦ κάναμε καί τρίτη αὔξηση; Ἀλλά ἐσύ συνέχισες νά κλέβεις; Γιατί;
– ….
– Δέν εἶσαι καλός Ἕλληνας καί τόν διώξανε ἀπό τή δουλειά”.
Ἄν ἄνθρωποι φτάνουν σέ τέτοιο σημεῖο μακροθυμίας καί ἀνεξικακίας ἔναντι τῆς πονηριᾶς τοῦ ἄλλου, προκειμένου νά διορθωθεῖ, φαντάζεστε ἕνας Θεός, τί μακροθυμία δείχνει ἔναντι τῶν ἀνθρώπων πού εἶναι μακριά Του; Ὁ Θεός τους περιμένει, μετέρχεται τά πάντα καί τούς δημιουργεῖ προϋποθέσεις σωτηρίας, προκειμένου νά ἐπιστρέψουν καί νά σωθοῦν…

Ἡ μακροθυμία τοῦ Θεοῦ εἶναι κάτι πού θά σᾶς παραστήσω.
Φανταστεῖτε ἕναν σταλακτίτη πού στάζει κάθε 100 χρόνια μιά σταλαγματιά.
Καί ἀπό κάτω ἔχετε ἕνα ποτήρι, πού στάζει μέσα. Ποῦ ξέρεις ἄνθρωπε, πότε θά ξεχειλίσει ἡ μακροθυμία τοῦ Θεοῦ; Ποῦ ξέρεις ἄνθρωπε, ἄν σήμερα εἶναι ἡ τελευταία σταλαγματιά τῆς μακροθυμίας τοῦ Θεοῦ;
Πώς λές, θά μέ περιμένει ἐμένα ὁ Θεός; Γιατί νά σέ περιμένει; Καί γιατί νά σε προσθέσει χρόνο; Τί χρειάζεται ὁ χρόνος, ἐφόσον τόσα χρόνια τά πέρασες ἄσχημα; Τόσα χρόνια δέν ἔκανες τίποτα; Καί πέρσι καί πρόπερσι καί φέτος ἐξακολουθεῖς νά εἶσαι ἴδιος…