Άρθρα

Ὁ παράδεισος στήν καρδιά μας…!

/in

Νά γίνεσθε συμμέτοχος ὁ ἕνας τοῦ ἄλλου!

Μέ αὐτόν τόν τρόπο γίνεται ἡ συνάντηση τῶν μοναχῶν καί τῶν ἐγγάμων, τῶν ἁγίων καί τῶν ἁμαρτωλῶν, μέσα σέ αὐτόν τόν κοινωνικό στίβο, ὥστε νά μᾶς δίνει τό δικαίωμα καί τήν δυνατότητα νά κάνουμε προσευχή!

Καί ὅταν κάνουμε προσευχή, λέγοντας τήν εὐχή, βάζομε ὅλους τούς ἀνθρώπους μέσα στό “Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, ἐλέησόν με”!

Τόν ἄνδρα μου πρῶτα, τόν ἀδελφό μου, τό παιδί μου καί ὅλον τόν κόσμο!

Βλέποντας ὁ Θεός αὐτήν τήν ἀγάπηση, αὐτόν τόν παράδεισο στήν καρδιά μου, ἡ καρδιά μου νά τούς ἔχει χωρέσει ὅλους, τότε ὁ Θεός εἶναι ἀδύνατον νά μή χωρέσει στόν παράδεισο καί ἐμένα καί ἐσᾶς!

† Γέροντας Αἰμιλιανός Σιμωνοπετρίτης

Γέροντας Αιμιλιανός Σιμωνοπετρίτης: “Βοάς το «Κύριε Ιησού Χριστέ» και αναδίδεται η ευωδία του Αγίου Πνεύματος…”

/in

Το όνομα του Ιησού, η νοερά προσευχή είναι, λέγουν οι άγιοι Πατέρες, μυροδοχείον.

Το ανοίγεις, το γέρνεις και χύνεται το μύρον, πληρούται ευοσμίας ο τόπος.

Βοάς το «Κύριε Ιησού Χριστέ» και αναδίδεται η ευωδία του Αγίου Πνεύματος, λαμβάνεις «αρραβώνα Θείου Πνεύματος».

Διότι «το άγιον Πνεύμα συμπάσχον ημίν επιφοιτά» και «προτρέπεται εις έρωτα πνευματικής προσευχής». Και, μάλιστα, προσεύχεται και αυτό, αντί δι’ ημάς που ξεχνούμεθα και αναλαμβάνει τα υστερήματά μας, τας ακαθαρσίας ημών, την πτωχείαν της υπάρξεώς μας. Διότι είμεθα έκαστος ναός του Θεού και όταν προσευχώμεθα γινόμεθα ιερουργοί του μεγάλου μυστηρίου.

Δι’ αυτό λέγει πολύ-πολύ όμορφα ένας Πατήρ της Εκκλησίας: «Πάρε ένα θυμιατό να θυμιάσης, διότι ο Χριστός είναι εδώ εις την καρδίαν σου, από την οποίαν ανατέλλει το “Κύριε Ιησού Χριστέ”». Και πάλιν αλλαχού λέγει. «όταν ακούωμεν κανένα θυμιατό να κτυπάη, ας ενθυμούμεθα ότι ναός είμεθα ημείς, και ας νιώθωμεν νοερώς ότι θυμιάζομεν τον Χριστόν, που είναι μέσα εις ημάς, και, έτσι, να προσκυνώμεν ταύτην την σκηνήν του Αγίου Πνεύματος»

ΠΗΓΗ

https://simeiakairwn.gr/

 

H ταπεινή προσευχή που φυλάει τόν ἄνθρωπο σέ κατάσταση διαρκοῦς ταπείνωσης…

/in

Ἐρώτηση: Οἱ Πατέρες λένε ὅτι ἡ Χάρις ἔρχεται σέ κάθε ἄνθρωπο, ἀλλά φεύγει πολύ γρήγορα μέ ἕναν ἐγωιστικό λογισμό. Πόσο διαρκεῖ αὐτό τό διάστημα;

Ἀπάντηση: Μπορεῖ νά εἶναι καί ἕνα δευτερόλεπτο. Ἐξαρτᾶται ἀπό ἐμᾶς. Εἶναι πολύ γρήγορα τά πράγματα στόν νοῦ μας, γι’ αὐτό καί ἡ ἁμαρτία στόν νοῦ γίνεται πολύ πιό εὔκολα ἀπό ὅτι στό σῶμα μας. Ἐν ριπῆ ὀφθαλμοῦ μπορεῖς νά ταπεινωθεῖς καί ἐν ριπῆ ὀφθαλμοῦ μπορεῖς νά ὑπερηφανευθεῖς καί νά χάσεις τήν Χάρη.

Γι’ αὐτό οἱ πατέρες συμφώνησαν πώς πρέπει συνέχεια νά προσευχόμαστε, γιά νά εἴμαστε σέ ἐγρήγορση, σέ νήψη, σέ μία ταπεινή κατάσταση. Ὅταν κάποιος εἶναι σ’ αὐτήν τήν ταπεινή κατάσταση, μετά δέν φοβᾶται, γιατί ἔχει τήν Χάρη τοῦ Θεοῦ ἐνεργό μέσα του καί ἔχει αὐτήν τήν ἄνεση, τήν ἁπλωσιά, αὐτό πού ὅλοι ψάχνουμε. Τότε δέν βλέπουμε τόν ἄλλον σάν ἐχθρό. Δυστυχῶς σήμερα οἱ περισσότεροι ἄνθρωποι βλέπουν τόν ἄλλον ἄνθρωπο σάν ἐχθρό γιατί ὑπάρχει αὐτός ὁ κακός λογισμός, ἡ ὑπερηφάνια, ὁ ἐγωισμός καί ἡ καχυποψία.

Μακάρι νά ἔχουμε ὅλοι αὐτήν τήν ἐγρήγορση, ὥστε νά μένουμε συνεχῶς σ’ αὐτήν τήν ταπεινή κατάσταση. Γι’ αὐτό καί ὅλοι οἱ Ἅγιοι Πατέρες μᾶς συμβουλεύουν νά λέμε τήν ταπεινή προσευχή: “Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, ἐλέησόν με”, συνέχεια. Αὐτή ἡ ταπεινή προσευχή φυλάει τόν ἄνθρωπο σέ μία κατάσταση διαρκοῦς ταπείνωσης καί φυλάσσει ἔτσι τήν Χάρη τοῦ Θεοῦ.

Ἱερομ. Σάββα Ἁγιορείτου (Ὁμιλία 11 – 1 – 2009)

Σκοπός είναι να κινήσουμε τη Χάρη. Να γίνει ενέργεια…

/in

Ως άνθος αμάραντον και δένδρον ευσκιόφυλλον, πεφυτευμένον παρά τας διεξόδους των υδάτων του Αγίου Πνεύματος, γίνεται η ψυχή σου όταν λέγεις: “Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με”.

Λέγε την ευχήν και άφησε την χάριν του Αγίου Πνεύματος να εισέλθει εις τα βάθη της ψυχής σου.

Γίνε τότε άγρυπνος θυρωρός του οίκου της ψυχής σου και θεατής των ενεργειών του Αγίου Πνεύματος και λέγε μετ’ ευφροσύνης: Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με.

«Σκοπός είναι να κινήσουμε τη Χάρη. Να γίνει ενέργεια. Και όταν ενεργήσει η Χάρις αυτό είναι το παν».

Άγιος Ιωσήφ ο Ησυχαστής

https://www.askitikon.eu/

Χόρτασα Χριστόν…

/in

Να λέγεις την ευχή συνεχώς μέρα νύχτα και πότε-πότε να παρακαλείς και τους Αρχαγγέλους Μιχαήλ και Γαβριήλ κι εκείνοι θα έρχονται και θα σε σκεπάζουν με τις φτερούγες τους.

Και λέγοντας την ευχή από το βάθος της καρδιάς σου, θα χορτάσεις Χριστόν.
Θα χορτάσεις Χριστόν, όπως είπε και κάποιος όταν κοινώνησε. Χόρτασα Χριστόν. Θεέ μου χόρτασα.

Για μέρες θα μπορώ να φωνάζω, δεν πεινώ, δεν διψώ. Χόρτασα. Μόνο όσοι το ένοιωσαν μπορούν να καταλάβουν αυτήν την λέξη. Χόρτασα.

Και μετά θα έρθουν τα γλυκά τα δάκρυα, τα χαρισματικά και θα πλημμυρίσεις από ουράνια αγαλλίαση και βεβαιωμένη την ελπίδα της σωτηρίας σου.

Μόνο στην Θεία Του μακροθυμία και ευσπλαχνία προσβλέπουμε. “Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησόν με, Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησον ημάς.” Ο Κύριος είναι οικτίρμων και ελεήμων.

Γέρων Χαράλαμπος ο κομποσκοινάς

Γι΄ αυτό μέρα-νύχτα “Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με”…

/in

Ο μεγάλος ασκητής και όσιος, Κύριλλος ο Φιλεώτης, διηγείται το εξής περιστατικό:

Κατά την διάρκεια μιας νυκτερινής του προσευχής στο κελλάκι του, αγρυπνώντας και λέγοντας την Ευχή “Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με”, στο ενενηκοστόν έτος της ηλικίας του, και βλέποντας τον ο διάβολος εξασθενημένον και παραλελυμένον από το βαθύτατον γήρας, θέλησε έστω και στις τελευταίες του στιγμές να τον κολάση με δαιμονική πλάνη.

Έτσι, εντελώς ξαφνικά, εμφανίστηκε μπροστά στον Όσιο το εσωτερικό ενός ωραίου ναού, εντός του οποίου λειτουργούσε ένας γνωστός και ξακουστός ερημίτης ιερεύς, τον οποίον είδε απότομα να βγαίνη στην Ωραία Πύλη και χωρίς να πει το “Μετά φόβου Θεού, πίστεως και αγάπης”, να τον καλή να κοινωνήση:

– Έλα, Κύριλλε, να κοινωνήσης, έλα!

Πηγαίνοντας προς τον ιερέα, χωρίς να καταλάβη πως κινήθηκε προς τα εκεί για να μεταλάβη, από την συνήθεια που είχε και από τον φόβο τον πολύ έκανε τον σταυρό του λέγοντας:

– Χριστέ μου, σε μένα τον ανάξιο;

Και τότε ακούσθηκε φοβερή βροντή! Έπεσε “κεραυνός εν αιθρία”, όπως θα λέγαμε, και τα πάντα διελύθησαν μέσα σε καπνό και απαίσια δυσοσμία. Βρώμισε όλο το κελλί του οσίου Κυρίλλου και άνοιξε τις πόρτες και τα παράθυρα για να ξεβρωμίση ο τόπος.

Γιατί όμως;

Διότι αυτή ήτο σατανική οπτασία, αφού “αυτός (γαρ) ο σατανάς μετασχηματίζεται (ακόμη και) εις άγγελον φωτός, με κίνδυνο μάλιστα να χάση ο Όσιος και την ψυχή του.

Είναι γνωστό ότι κανένας μας δεν έχει ασφάλεια, μέχρις ότου χωρισθή η ψυχή από το σώμα. Κίνδυνο απωλείας και κολάσεως δεν έχει μόνον ο νέος, αλλά και ο ευρισκόμενος σε βαθύ γήρας, τότε που τον εγκαταλείπουν οι σωματικές και πνευματικές δυνάμεις μαζί με την μνήμη.

Μόνον το έλεος του Θεού μας σώζει.

Γι΄ αυτό μέρα-νύχτα “Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με”, μέχρι και την τελευταία μας αναπνοή.

ΠΗΓΗ : ΠΡΩΤΟΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΥ ΣΤΕΦΑΝΟΥ Κ. ΑΝΑΓΝΩΣΤΟΠΟΥΛΟΥ, Η “ΕΥΧΗ” ΜΕΣΑ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ, ΠΕΙΡΑΙΑΣ 2007, σσ. 298-299.

https://simeiakairwn.wordpress.com/