Άρθρα

3α Υπαπάντια 2026 (8η ημέρα: Κυριακή 8 Φεβρουαρίου 2026)

/in

Σήμερα Κυριακή, τελευταία ἡμέρα τῶν ἐκδηλώσεων πρὸς τιμὴν τῆς Ὑπαπαντῆς στὸν Ἅγιο Ἐλευθέριο-ὁδοῦ Ἀχαρνῶν, ἐτελέσθη Ὄρθρος καὶ Ἀρχιερατικὴ θεία Λειτουργία χοροστατοῦντος τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Παροναξίας κ. Καλλινίκου, συμπαραστατούμενος ἀπὸ τὸν Πρωτοσύγκελλο τῆς Ἱ. Μητροπόλεως, Πανοσιολογιώτατο Ἀρχιμανδρίτη π. Δωρόθεο Βενετσανόπουλο, τοὺς ἐφημερίους τοῦ Ἱ. Ναοῦ, Αἰδεσιμολογιώτατο Πρωτ. π. Θεμιστοκλῆ Χριστοδούλου τὸν καὶ Προϊστάμενο τοῦ Ναοῦ, Αἰδεσιμολογιώτατο Πρωτ. π. Γεώργιο Καλποῦζο, Πρεσβύτερο π. Σπυρίδωνα Βίτση, Πρεσβύτερο π. Θωμᾶ Μάντζιο καὶ τὸν διάκονο τῆς Ἱ. Μητροπόλεως Παροναξίας π. Παναγιώτη Κοσμόπουλο.

Τὸν θεῖο λόγο ἐκήρυξε ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Παροναξίας κ. Καλλίνικος ἑρμηνεύοντας τὸ εὐαγγελικὸ Ἀνάγνωσμα τῆς ἡμέρας, τὴν παραβολὴ τοῦ Ἀσώτου. Στὴν παραβολὴ αὐτή, παρατηρεῖ ὁ Σεβασμιώτατος, παρακολουθοῦμε τὰ στάδια τῆς πτώσης καὶ τῆς ἀνάστασης ἑνὸς ἀνθρώπου. Ἀκολουθώντας τὴν πορεία τοῦ ἀσώτου υἱοῦ, διακρίνουμε πρῶτα τὴν σταδιακὴ πτώση του. Ἀρχικὰ αὐτονομεῖται καὶ ἀπομακρύνεται ἀπὸ τὸ σπίτι. Στὴν συνέχεια ἐγκαθίσταται σὲ χώρα μακρινὴ «ζῶν ἀσώτως». Φθάνει στὴν ἔσχατη ἔνδεια καὶ τότε συνειδητοποιεῖ τὴν κατάσταση, ἀλλὰ δὲν ὁδηγεῖται στὴν ἀπομόνωση. Συγκλονίζεται καὶ βαδίζει σταδιακὰ καὶ κλιμακωτὰ πρὸς τὴν ἄνοδο. Ἀποφασίζει νὰ ἐπανέλθει, νὰ ταπεινωθεῖ καὶ νὰ ζητήσει συγχώρεση ἀπὸ τὸν πατέρα του. Καὶ θέτει σὲ ἐφαρμογὴ τὴν ἀπόφασή του.

Ὁ πατέρας τὸν περιμένει. Δὲν τὸν παρατηρεῖ, δὲν τὸν ἐπιπλήττει. Ἀνοίγει τὴν ἀγκαλιά του, τοῦ δίνει τὸ δακτυλίδι, σημάδι ὅτι εἶναι μέλος τῆς οἰκογένειας, διέταξε τοὺς ὑπηρέτες νὰ τοῦ δώσουν ροῦχα καινούργια καὶ τέλος νὰ σφάξουν τὸν μόσχο τὸν σιτευτὸ καὶ νὰ γίνει μεγάλο γλέντι γιὰ τὴν ὑποδοχὴ τοῦ υἱοῦ αὐτοῦ. Αὐτὴ εἶναι ἡ στάση τοῦ ἀγαπῶντος πατρός. Αὐτὸ πρέπει κι ἐμεῖς νὰ κάνουμε. Ὅλοι παρασυρόμαστε ἀπὸ τὰ πάθη καὶ τὶς ἀδυναμίες μας καὶ πάντα μᾶς περιμένει ἡ ἀγκαλιὰ τοῦ Θεοῦ νὰ μᾶς ὑποδεχθεῖ. Ὁ Κύριός μας μᾶς περιμένει μὲ ἀγάπη, μὲ στοργή, μὲ ἐπιείκεια, ἀρκεῖ ἐμεῖς νὰ ἔχουμε τὴν διάθεση τῆς ἐπιστροφῆς.

Ὁλοκληρώνοντας τὴν ἑρμηνεία στὴν παραβολὴ τοῦ ἀσώτου ὁ Σεβασμιώτατος προέτρεψε νὰ χαιρόμαστε μὲ τὴν μετάνοια καὶ τὴν ἐπιστροφὴ τοῦ ἄλλου, νὰ συγχωροῦμε κάθε προηγούμενο ἀτόπημα, γιατὶ τὸ μεγαλύτερο κακὸ εἶναι νὰ μὴν ἔχουμε ἀγάπη. Ὅταν δὲν ἔχουμε ἀγάπη, παύουμε νὰ ἑλκύουμε τὸ ἔλεος τοῦ Θεοῦ.

Μετὰ τὸ πέρας τῆς Θείας Κοινωνίας τελέσθηκε μνημόσυνο ὑπὲρ ἀναπαύσεως τοῦ Ἱερομονάχου Νήφωνος Βιτζηλαίου. Ὁ ἀείμνηστος π. Νήφων ἧταν παιδὶ εὐσεβοῦς οἰκογενείας, ἐνορίτες τοῦ Ἁγίου Ἐλευθερίου. Ἀπὸ μικρὸ παιδὶ μαζὶ μὲ τὸν ἀδελφό του Νεκτάριο διακονοῦσαν στὸ Ἱερό, κάτω ἀπὸ τὴν καθοδήγηση τοῦ μακαριστοῦ π. Κων/νου Παναγιωτόπουλου. Ὅταν τελείωσε τὶς ἐγκύκλιες σπουδές του, κατόπιν ἐξετάσεων εἰσήχθη στὸ Πάντειο Πανεπιστήμιο καὶ σπούδασε Κοινωνιολογία. Σὲ νεαρὴ ἡλικία ἐκάρη μοναχὸς στὴν Ἱερὰ Μονὴ Ἀσωμάτων Πετράκη, ὅπου καὶ ἐγκαταβίωσε, παρ’ ὅτι ἡ οἰκογένειά του ζοῦσε στὴν Ἀθήνα. Τὴν ἴδια χρονιὰ τῆς κουρᾶς του χειροτονήθηκε διάκονος καὶ δύο χρόνια ἀργότερα πρεσβύτερος. Ὡς κληρικὸς ἔδωσε πάλι ἐξετάσεις καὶ εἰσήχθη στὴν Θεολογικὴ Σχολὴ τοῦ ΕΚΠΑ ἀποκτώντας καὶ τὸ πτυχίο τῆς Θεολογίας. Ὅμως ὁ Κύριος, κρίμασιν οἷς Ἐκεῖνος οἶδεν, τὸν κάλεσε πολὺ νωρὶς κοντά Του. Ὁ π. Νήφων ἐκοιμήθη τὸ 2008 σὲ ἡλικία 37 ἐτῶν.

Στὶς 12:00 τὸ μεσημέρι ἔγινε Ἱερὰ Παράκληση στὸν Ἅγιο Μεγαλομάρτυρα Θεόδωρο τὸν Στρατηλάτη. Στὶς 6:00μ.μ. ἐψάλη ὁ Ἑσπερινὸς καὶ στὴν συνέχεια Ἱερὰ Παράκληση στὸν Ἅγιο Δημήτριο Γκαγκαστάθη.

Στὶς 7:00μ.μ. ὁ Πανοσιολογιώτατος Καθηγούμενος τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Ἁγ. Τριάδος καὶ Ἁγ. Νεκταρίου Τερψιθέας, Ἀρχιμανδρίτης π. Νήφων μετέφερε στὸ ἀκροατήριο ἐμπειρίες ἀπὸ τὸ Ἅγιο Ὄρος, τὸ ὁποῖο ἔζησε γιὰ πολλὰ χρόνια. Μὲ λόγο ἥρεμο καὶ γλαφυρὸ διηγήθηκε περιστατικὰ ἀπὸ τὴν ἐκεῖ ζωή του, τὰ ὁποῖα διδάσκουν καὶ ὠφελοῦν πνευματικά. Οἱ Γεροντάδες στὸ Ἅγιον Ὄρος καὶ τὰ πιὸ ἁπλᾶ περιστατικὰ τὰ χρησιμοποιοῦσαν γιὰ πνευματικὴ ὡφέλεια τῶν νεωτέρων.

Τὸ Ἅγιο Ὄρος, λέει ὁ π. Νήφων εἶναι ἕνα μυστήριο. Καὶ τὸ διαρκὲς θαῦμα του, ἡ παραγωγὴ Ἁγίων. Ὁ π. Νήφων γνώρισε γεροντάκια ποὺ ζοῦσαν ἁπλᾶ καὶ ταπεινά. Ὅμως μέσα στὴν ἁπλότητα καὶ τὴν ταπείνωση ἀναπαύεται ὁ Θεός. Γι’ αὐτὸ καὶ μόνο ἀπὸ τὴν παρουσία αὐτῶν τῶν ἁγιασμένων μορφῶν ἔπαιρνες χάρη. Ἦταν ὄντως χαριτωμένα γεροντάκια. Γιὰ νὰ ὠφελήσουν τοὺς νέους μοναχοὺς ἀφηγοῦνταν ἱστορίες ἀπὸ τοὺς γεροντάδες τους, ἀπὸ τὴν ζωή του, ἀπὸ κάποιο θαῦμα τῆς Παναγίας μας, ἀπὸ τὴν ὑπομονὴ ποὺ ἔκαναν σὲ διάφορες δυσκολίες καὶ πειρασμοὺς ποὺ εὕρισκαν στὴν μοναχική τους ζωὴ κι ἔτσι καὶ μόνο ποὺ βρίσκονταν κοντὰ σ’ αὐτὰ τὰ γεροντάκια ἡ Χάρις ἐνεργοῦσε καὶ οἱ νεώτεροι ὠφελοῦνταν πνευματικά. Οἱ πατέρες, ἀναφέρει ὁ π. Νήφων, εὕρισκαν εὐκαιρίες νὰ νουθετοῦν μέσα ἀπὸ ἁπλᾶ καθημερινὰ πράγματα, ποὺ μόνοι τους οἱ νέοι μοναχοὶ δὲν θὰ μποροῦσαν νὰ καταλάβουν τὸ βάθος τους καὶ τὴν πνευματικὴ διάσταση ποὺ ἔδιναν σ’ αὐτὰ οἱ πατέρες.

Οἱ Γεροντάδες τόνιζαν στοὺς νέους μοναχοὺς νὰ ἔχουν σεβασμὸ σ’ αὐτὰ τὰ γεροντάκια, ποὺ εἶχαν διανύσει τὸ μεγαλύτερο μέρος τῆς ζωῆς τους μέσα στὴν ἄσκηση. Θυμᾶται ὁ π. Νήφων, ὅταν μετὰ ἀπὸ τὴν ἀγρυπνία μαζεύονταν οἱ γέροντες καὶ συζητοῦσαν, οἱ νεώτεροι δὲν συμμετεῖχαν, ἀλλὰ μὲ πολλὴ συστολὴ κάθνταν σὲ μιὰ ἄκρη γιὰ νὰ ἀκούσουν. Σ’ αὐτὲς τὶς συζητήσεις οἱ Γέροντες ποτὲ δὲν ἀργολογοῦσαν. Μιλοῦσαν μόνο γιὰ πνευματικὰ θέματα.  Καὶ τὸ μεγαλεῖο τοῦ Ἁγ. Ὄρους εἶναι οἱ κρυφοὶ ἄνθρωποι, ποὺ εἶναι γεμάτοι πεῖρα καὶ ἐμπειρία καὶ πολλὲς φορὲς ἡ Χάρη τοῦ Θεοῦ δὲν τοὺς ἀναδεικνύει.

Ἰδιαίτερη σημασία ἔδιναν στὸν σεβασμὸ πρὸς τὸν Γέροντα. Διηγεῖται ὁ π. Νήφων περιστατικό, κατὰ τὸ ὁποῖο ὁ Ἅγιος Ἐφραὶμ ὁ Κατουνακιώτης φεύγοντας ἀπὸ κάποια σκήτη, καθὼς οἱ πατέρες τὸν παρακαλοῦσαν νὰ τοὺς πεῖ κάποιον λόγο ὠφελείας, τοὺς εἶπε ὅτι φεύγει ὄχι εὐχαριστημένος καὶ ἀναπαυμένος ἀπὸ τὸ κελλί τους, διότι «εἶδα»τοὺς εἶπε «μπροστὰ στὸν Γέροντά σας νὰ συμβουλεύετε ἄνθρωπο». Αὐτὸ τὸ θεώρησε ἔλλειψη σεβασμοῦ πρὸς τὸν Γέροντα.

Τόνιζαν ἐπίσης τὸ μεγαλεῖο τῆς ὑπακοῆς καὶ τοῦ πνευματικοῦ νόμου, σὲ σημεῖο ποὺ ἀκόμα καὶ σὲ μικρὰ παραπτώματα ἔβαζαν κάποιον ἐπιπλέον κόπο, ὥστε νὰ προλάβουν νὰ σβήσουν τὸ παράπτωμα τοῦ μοναχοῦ, πρὶν λειτουργήσει ὁ πνευματικὸς νόμος.

Ἄλλο σημαντικὸ δίδαγμα ποὺ πῆρε ὁ π. Νήφων ἀπὸ τὸν Γέροντά του ἦταν ἡ δύναμη τῆς εὐχῆς τοῦ Γέροντα. «Πατέρες», ἔλεγε ὁ Γέροντάς του, «πάρτε τὴν εὐχὴ τοῦ Γέροντά σας καὶ γίνετε ἀστροναῦτες». Ἡ εὐχὴ τοῦ Γέροντα εἶναι σὰν ὀμπρέλα προστατευτική. Τοῦτο τὸ γνωρίζει ὁ διάβολος καὶ φρίττει.

Μεγάλη σημασία ἔδιναν καὶ στὴν οἰκονομία. Τίποτε δὲν πετοῦσαν. Ἀκόμα καὶ τὰ ψίχουλα ἀπὸ τὸ ψωμὶ ποὺ ἔκοβαν, τὰ ἔβαζαν στὸ φαγητό. Ἀναφέρει περιστατικὸ ὁ π. Νήφων, κατὰ τὸ ὁποῖο ὁ Ἅγιος Ἰωσὴφ ὁ Ἡσυχαστὴς στὴν περίοδο τῆς πείνας, ταὴν ὥρα ποὺ ἔτρωγαν φασόλια, ἕνα φασόλι ἔπεσε κάτω στὸ χῶμα. Ὁ Γέροντας ἔσκυψε, τὸ πῆρε καὶ τὸ ἔφαγε. Τὸ ἴδιο πνεῦμα οἰκονομίας εἶχε καὶ ὀ Γέροντας τοῦ π. Νήφωνος, γι’ αὐτὸ καὶ ἡ Παναγία ἐνήργησε θαυματουργικά, ὥστε γιὰ πολλοὺς μῆνες νὰ μὴν σώνεται τὸ λάδι τῆς μονῆς. Εἶχαν πίστη στὴν Παναγία καὶ στὴν πρόνοιά της ποὺ μεριμνᾶ γιὰ τὰ πάντα.

Τοὺς δίδασκε ἐπίσης ὁ Γέροντάς τους νὰ βλέπουν ὅτι τὰ ἐμπόδια μπορεῖ νὰ εἶναι γιὰ καλό. Χαρακτηριστικὰ τοὺς ἔλεγε: «Πατέρες, μία πόρτα ποὺ τὴν βλέπετε κλειστὴ καὶ δὲν ἀνοίγει, μὴ τὴν σπάζετε νὰ μπεῖτε μέσα. Δὲν ξέρετε τί θὰ βρεῖτε μέσα. Γιὰ νὰ ἐμποδίζει ὁ Θεὸς γιὰ κάτι, κάτι ξέρει. Μὴν ἐπιμένετε ἐσεῖς, γιατὶ δὲν ξέρετε τί θὰ συναντήσετε». Εἶναι πολὺ σπουδαῖο, σχολιάζει ὁ π. Νήφων, ὁ Γέροντας νὰ ἔχει πνευματικὲς ἐμπειρίες, γιὰ νὰ καθοδηγεῖ τοὺς μοναχούς του.

Τοὺς Γέροντες τοὺς στενοχωροῦσε, ὅταν τοὺς ζητοῦσαν θαύματα. Δὲν ἐπιζητούσαμε, λέει ὁ π. Νήφων τὸ θαῦμα. Πηγαίναμε κοντὰ στοὺς Γεροντάδες καὶ παίρναμε χάρη. Εἴχαμε ὄφελος. Κάτι ποὺ σοῦ ἔλεγαν τὸ θυμόσουν παντοτινά. Γιὰ μᾶς αὐτοὶ οἱ ἴδιοι ἦταν τὸ θαῦμα.

Τὴν ἀφήγησή του ὁ π. Νήφων ἔκλεισε μὲ ἕνα περιστατικὸ θαυμαστό, ποὺ δείχνει τὴν ἔντονη παρουσία τῆς Παναγίας στὸ Ἅγιο Ὄρος. Ἡ Παναγία τὸ προστατεύει, εὐλογεῖ τὰ παιδιά της τοὺς μοναχοὺς καὶ μεριμνᾶ γιὰ τὶς ἀνάγκες τους, ὑλικὲς καὶ πνευματικές.

Μετὰ τὸ πέρας τῆς ὁμιλίας τοῦ π. Νήφωνος ὁ π. Θεμιστοκλῆς, ἀφοῦ τὸν εὐχαρίστησε γιὰ τὸν λόγο ὠφελείας, μὲ τὸν ὁποῖο ἔδωσε στὸ ἀκροατήριο νὰ καταλάβει ὑψηλὲς πνευματικὲς ἀλήθειες,  κήρυξε καὶ τὸ πέρας τῶν 3ων ΥΠΑΠΑΝΤΙΩΝ 2026 εὐχαριστώντας ὅλους ὅσοι βοήθησαν στὴν ὁμαλὴ διεξαγωγὴ τῶν ἑορταστικῶν ἐκδηλώσεων. Τέλος εὐχήθηκε ἡ Παναγία νὰ μᾶς ἀξιώσει νὰ ἐπαναλάβουμε τὶς ὡραῖες ἐκδηλώσεις τῶν ΥΠΑΠΑΝΤΙΩΝ.

 

Μπορείτε να παρακολουθήσετε την ὁμιλία ὑπὸ τοῦ Πανοσιολογιωτάτου Καθηγουμένου τῆς Ἱ. Μονῆς Ἁγ. Τριάδος καὶ Ἁγ. Νεκταρίου Τερψιθέας, Ἀρχιμανδρίτου π. Νήφωνος, ἐκ τῆς Ἱ. Μητροπόλεως Γλυφάδος, μὲ θέμα: «Προσωπικὲς ἐμπειρίες ἀπὸ τὸ Ἅγιο Ὄρος» εδώ.

3α Υπαπάντια 2026 (7η ημέρα: Σάββατο 7 Φεβρουαρίου 2026)

/in

Ἡ ἡμέρα ξεκίνησε μὲ Ὄρθρο καὶ θεία Λειτουργία ἐπὶ τῇ μνήμῃ τοῦ Ἁγίου Παρθενίου Ἐπισκόπου Λαμψάκου, ἐνῶ στὶς 12:00 τὸ μεσημέρι ἔγινε Ἱερὰ Παράκληση στὸν Ἅγιο Παρθένιο. Στὶς 6:00 μ.μ. ἐψάλη ὁ Ἀναστάσιμος Ἑσπερινὸς καὶ στὶς 7:00 μ.μ. ὁ Πανοσιολογιώτατος Ἀρχιμανδρίτης π. Ἰωὴλ Κωνστάνταρος, Ἱεροκήρυκας τῆς Ἱερᾶς Ἀρχιεπισκοπῆς Ἀθηνῶν, ὁμίλησε μὲ θέμα: «Ὑπαπαντὴ καὶ προφητεῖες».

Τὴν ὁμιλία προλόγισε ὁ Προϊστάμενος τοῦ Ἱεροῦ Ναοῦ, Πρωτ. Θεμιστοκλῆς Χριστοδούλου, ὁ ὁποῖος καλωσόρισε τὸν π. Ἰωὴλ ἐκφράζοντας ταυτόχρονα καὶ τὴν χαρὰ ὅλων γιὰ τὴν παρουσία του στὰ ΥΠΑΠΑΝΤΙΑ, ποὺ ἐπιτελοῦνται μὲ τὶς εὐλογίες τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Ἀθηνῶν καὶ πάσης Ἑλλάδος κ.κ. ΙΕΡΩΝΥΜΟΥ τοῦ Β’.

Στὴν συνέχεια ὁ π. Ἰωὴλ εὐχαρίστησε τὸν π. Θεμιστοκλῆ γιὰ τὴν πρόσκληση καὶ τοὺς ἐνορίτες γιὰ τὴν ἀγάπη, μὲ τὴν ὁποία τὸν ὑποδέχονται κάθε φορὰ ποὺ ἐπισκέπτεται τὸν Ἱερὸ Ναὸ τοῦ Ἁγίου Ἐλευθερίου-ὁδοῦ Ἀχαρνῶν. Ξεκινώντας τὴν ὁμιλία του, εἰσαγωγικὰ ὑπενθύμισε ὅτι κατὰ τὴν ἑορτὴ τῆς Ὑπαπαντῆς εἶχε καθιερωθεῖ καὶ ἡ ἑορτὴ τῆς μητέρας. Ἐπειδὴ ὅμως ὁ κόσμος ἀποχριστιανοποιεῖται, οἱ σκοτεινὲς δυνάμεις ἀφαίρεσαν τὴν Παναγία ἀπὸ τὴν ἑορτὴ τῆς μητέρας καὶ μετακίνησαν τὴν γιορτὴ αὐτὴ σὲ ἄλλη χρονικὴ περίοδο, ὥστε νὰ μὴν ἔχει καμμία σχέση μὲ τὴν μητρότητα.

Εἰσερχόμενος στὸ θέμα του ὁ π. Ἰωὴλ ἐπεσήμανε ὅτι ἡ Ὑπαπαντὴ εἶναι καὶ Δεσποτικὴ ἑορτή, ἐφόσον ὁ Δεσπότης Χριστὸς προσάγεται στὸν Ναό, καὶ Θεομητορική, γιατὶ ἡ Κυρία Θεοτόκος ἔχει πρωτεύοντα ρόλο στὸ γεγονός. Ὁ π. Ἰωὴλ ἑστίασε τὴν ὁμιλία του στὶς δύο προφητεῖες ποὺ ὁ δίκαιος Συμεὼν ἐμπνεόμενος ἀπὸ τὸ Ἅγιο Πνεῦμα εἶπε, ὅταν πῆρε στὰ χέρια Του τὸν Χριστό. Ἡ μία ἀπὸ τὶς δύο προφητεῖες πρὸς τὴν Παναγία «σοῦ δὲ τὴν ψυχὴν διελεύσεται ρομφαία» ἐκπληρώθηκε μετὰ ἀπὸ τριάντα τρία χρόνια, τὴν ἡμέρα τῆς Σταύρωσης τοῦ Χριστοῦ. Ὁ Συμεὼν προφητεύει τὰ Πάθη τοῦ Χριστοῦ καὶ τὸν πόνο τῆς Παναγίας, ποὺ θὰ εἶναι τόσο μεγάλος, σὰν νὰ τῆς  τρύπησε τὴν καρδιὰ ἡ ρομφαία. Ὁ Ἅγιος Σιλουανὸς ὁ Ἀθωνίτης ἀναφέρει ὅτι, ἂν ὁ Χριστὸς δὲν ἐνίσχυε τὴν Παναγία, θὰ πέθαινε, δὲν θὰ ἄντεχε τὸν πολὺ πόνο.

Ἡ ἄλλη, «οὗτος κεῖται εἰς πτῶσιν καὶ ἀνάστασιν πολλῶν καὶ εἰς σημεῖον ἀντιλεγόμενον…ὅπως ἄν ἀποκαλυφθῶσιν ἐκ πολλῶν καρδιῶν διαλογισμοί», ξεκίνησε ἀπὸ ἐκείνη τὴν στιγμὴ καὶ συνεχίζει στὸ διάβα τῶν αἰώνων μέχρι τὸ τέλος τῆς ἱστορίας. Οὐσιαστικὰ ὁ Συμεὼν εἶπε ὅτι τὸ βρέφος αὐτὸ εἶναι ὁ Θεάνθρωπος, ἐνώπιον τοῦ ὁποίου θὰ διχαστεῖ ὁ κόσμος. Ὁ Χριστὸς εἶναι αὐτὸς ποὺ ὄχι μόνο χώρισε τὴν Ἱστορία σὲ πρὸ Χριστοῦ καὶ μετὰ Χριστόν, ἀλλὰ εἶναι αὐτὸς ποὺ διχάζει τὸν κόσμο θέλοντας καὶ μή. Πολλοὶ χωρίζουν τὸν  κόσμο μὲ διάφορα κριτήρια. Αὐτὰ ὅμως δὲν εἶναι χωρισμοί. Ὁ χωρισμὸς εἶναι ἕνας, αὐτὸς ποὺ γίνεται στὸ πρόσωπο τοῦ Χριστοῦ. Στὴν σκηνὴ τῆς Σταύρωσης μὲ τὸν Κύριο στὸ μέσον καὶ τοὺς δύο ληστὲς στὰ πλάγια, ἀναφέρει ὁ Ἰουστῖνος Πόποβιτς, εἰκονίζεται ὅλη ἡ ἀνθρωπότητα σὲ μικρογραφία. Στὸ μέσον ὁ Χριστὸς ποὺ σταυρώνεται γιὰ τὴν σωτηρία μας δίνοντας τὸ αἷμα Του λύτρο γιὰ νὰ ἐλευθερωθοῦμε ἀπὸ τὴν ἁμαρτία καὶ νὰ λάβουμε τὴν υἱοθεσία, ἐφόσον τὸ θελήσουμε, καὶ δεξιὰ καὶ ἀριστερὰ ὅλη τὴν ἀνθρωπότητα, ποὺ χωρίζεται ἢ σὲ εὐγνώμονα ληστἠ, ἢ σὲ κακοῦργο ληστή.

Ἡ ἱστορία τῆς ἀνθρωπότητας ἐξηγεῖ πῶς γίνεται ὁ διχασμὸς ποὺ προφητεύεται. Ὁ Χριστὸς εἶναι ἕνας λίθος ποὺ ἢ θὰ ἀνεβεῖς ἐπάνω καὶ θὰ ὑψωθεῖς ἤ, ἂν πᾶς κόντρα, θὰ πέσει πάνω σου καὶ θὰ σὲ διαλύσει. Ἡ θεανδρικὴ προσωπικότης τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ εἶναι ἕνα θαῦμα συνεχές, ἐνώπιον τοῦ ὁποίου διχάζεται ἡ ἀνθρωπότης, διότι ὁ ἄνθρωπος ἀπὸ τὴν στιγμὴ ποὺ θὰ μάθει γιὰ τὸν Χριστό, θὰ σταθεῖ ἀπέναντί Του ἢ θετικὰ ἢ ἀρνητικά, ἢ θὰ σωθεῖ μὲ τὴν θέλησή του ἢ θὰ κολασθεῖ μὲ τὴν θέλησή του. Ὁ Θεὸς δὲν σὠζει τὸν ἄνθρωπο χωρὶς τὴν θέλησή του. Ὁ διχασμὸς καὶ ὁ διωγμὸς τοῦ Χριστοῦ ἀρχίζει ἀπὸ ὅταν γεννιέται: σφαγὴ τῶν νηπίων, ἐξορία στὴν Αἴγυπτο, διωγμὸς ἀπὸ τὸ σαπισμένο κατεστημένο τῶν Γραμματέων καὶ Φαρισαίων, τὸν ἀποδέχεται ὀ ἁπλὸς κόσμος, τὸν διώκουν  οἱ Γραμματεῖς καὶ οἱ Φαρισαῖοι.

Ὁ ἄνθρωπος, ἄν δὲν εἶναι καλοπροαίρετος, ὄχι μόνο θὰ ἀρνηθεῖ, ἀλλὰ θὰ φθάσει στὸ κατάντημα νὰ πολεμᾶ τὸν Χριστό. Καὶ ἡ δική μας κοινωνία ἔχει ξεφύγει καὶ προϊόντος τοῦ χρόνου θὰ ξεφεύγει ἀκόμα περισσότερο. Θὰ ἔρχεται μία δυναμικὴ σύγκρουση μεταξὺ καλοῦ καὶ κακοῦ, θὰ φανεῖ ὅτι κυριαρχεῖ τὸ κακό, ἀλλὰ τὸν τελευταῖο λόγο τὸν ἔχει ὁ Θεός.

Δὲν εἶναι ἁπλὸ νὰ ἀρνηθεῖ κανεὶς τὸν Χριστό, διότι ὁ διάβολος θὰ τὸν ὁδηγήσει νὰ πολεμήσει τὸν Χριστό. Ἀπόδειξη ἡ ζωὴ τοῦ Χριστοῦ, τῶν Ἀποστόλων, οἱ ἀλλεπάλληλοι διωγμοὶ τῶν τριῶν πρώτων αἰώνων, οἱ αἱρέσεις, τὸ νέφος τῶν μαρτύρων μέχρι καὶ τὸν 20ο αἰώνα.

Οἱ χριστιανοί, παρὰ τὰ λάθη μας, εἴμαστε τὰ ἄτακτα, πλὴν ὅμως ἀγαπημένα παιδιὰ τῆς Παναγίας καὶ δὲν πρέπει νὰ ἔχουμε δειλία οὔτε νὰ ντρεπόμαστε γιὰ τὴν πίστη μας.

Κλείνοντας τὴν ὁμιλία του ὁ π. Ἰωὴλ εὐχήθηκε νὰ μὴ μᾶς ἐγκαταλείψει ἡ χάρη τοῦ Θεοῦ ἐξ αἰτίας τῆς δειλίας μας, ἀλλὰ ὁ Κύριος νὰ δώσει νὰ γνωρίζουμε τὴν πίστη μας ὁλοένα καὶ βαθύτερα, αὐτὴ ἡ γνώση νὰ μᾶς γίνεται βίωμα καὶ νὰ εἴμαστε οἱ συνειδητοί, οἱ ἀγωνιζόμενοι, οἱ ζηλωτὲς χριστιανοί.

Μὲ τὸ Μικρὸ Ἀπόδειπνο μετὰ Χαιρετισμῶν καὶ τὴν μονολόγιστη εὐχὴ ἔκλεισε καὶ ἡ σημερινὴ ἡμέρα.

 

Μπορείτε να παρακολουθήσετε την ὁμιλία ὑπὸ τοῦ Πανοσιολογιωτάτου Ἀρχιμανδρίτου π. Ἰωὴλ Κωνσταντάρου, Ἱεροκήρυκος τῆς Ἱερᾶς Ἀρχιεπισκοπῆς Ἀθηνῶν, μὲ θέμα: «Ὑπαπαντὴ καὶ προφητεῖες» εδώ.

3α Υπαπάντια 2026 (6η ημέρα: Παρασκευή 6 Φεβρουαρίου 2026)

/in

Ὁ Ὄρθρος καὶ ἡ θεία Λειτουργία ἁγίασαν τὸ ξεκίνημα τῆς 6ης ἡμέρας τῶν ΥΠΑΠΑΝΤΙΩΝ. Στὶς 12:00 τὸ μεσημέρι ἐψάλη Ἱερὰ Παράκληση στὸν Ἅγιο Φώτιο Τὸν Μέγα, Πατριάρχη Κων/πόλεως, τοῦ ὁποίου τὴν μνήμη τιμᾶ σήμερα ἡ Ἐκκλησία μας. Στὶς 5:00 μ.μ. ἔγινε τὸ ἑβδομαδιαῖο Λειτουργικὸ Σεμινάριο μὲ τὸν π. Θεμιστοκλῆ Χριστοδούλου μὲ θέμα: «Οἱ ἱεροὶ Κανόνες καὶ ἡ θεία Λατρεία». Στὶς 6:00 μ.μ. ἔγινε ὁ Ἑσπερινὸς καὶ ἀκολούθησε τὸ Μικρὸ Ἀπόδειπνο μετὰ Χαιρετισμῶν στὴν Ὑπεραγία Θεοτόκο καὶ ἡ Μονολόγιστη Εὐχή.

Στὶς 7:30 μ.μ. στὴν σύναξη τῶν νέων μίλησε ὁ Πανοσιολογιώτατος Ἀρχιμανδρίτης π. Νεκτάριος Πέττας μὲ θέμα: «Ὁ Ἅγιος Χριστόφορος ὁ Παπουλᾶκος».

Προλογίζοντας τὴν ὁμιλία ὁ Προϊστάμενος τοῦ Ναοῦ, Αἰδεσιμολογιώτατος Πρωτ. π. Θεμιστοκλῆς Χριστοδούλου, ἐξέφρασε τὴν χαρά του, διότι στὸ πλαίσιο τῶν 3ων ΥΠΑΠΑΝΤΙΩΝ καὶ μὲ τὶς εὐλογίες τοῦ Μακαριωτάτου Ἀρχιεπισκόπου Ἀθηνῶν καὶ πάσης Ἑλλάδος κ.κ. ΙΕΡΩΝΥΜΟΥ τοῦ Β΄ καὶ τὶς εὐχὲς τοῦ Σεβασμιωτάτου Γόρτυνος καὶ Μεγαλοπόλεως κ. Νικηφόρου ἡ ἐνορία ὑποδέχεται τὸν Πανοσιολογιώτατο Ἀρχιμανδρίτη π. Νεκτάριο Πέττα, τὸν ὁποῖο παρουσίασε στὸ ἀκροατήριο. Εἰδικώτερα ἀνέφερε ὅτι ὁ π. Νεκτάριος εἶναι γόνος ἱερατικῆς οἰκογένειας.    Πατέρας του ἦταν ὁ π. Νικόλαος Πέττας, μὲ τὴν προτροπὴ τοῦ ὁποἰου ἀγόρασε τὸ σπίτι καὶ τὰ κτήματα τοῦ Ἁγίου Χριστοφόρου Παπουλάκου. Ὁ π. Νεκτάριος διέπρεψε στὸν χῶρο τῆς ἐπιστημονικῆς μελέτης καὶ δράσης μὲ καθοδηγητὴ τὸν καθηγητὴ τῆς Βυζαντινῆς Ἀρχαιολογίας  τοῦ Πανεπιστημίου Ἰωαννίνων, τὸν μακαριστὸ Ἀθανάσιο Παλιούρα.

Εὐχαριστώντας ἐκ μέρους ὅλων τὸν π. Νεκτάριο γιὰ τὴν παρουσία του, τοῦ παραχώρησε τὸ βῆμα.

Ὁ π. Νεκτάριος εὐχαρίστησε τὸν Μακαριώτατο Ἀρχιεπίσκοπο Ἀθηνῶν καὶ πάσης Ἑλλάδος κ.κ. ΙΕΡΩΝΥΜΟ τὸν Β΄ καὶ τὸν Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Γόρτυνος καὶ Μεγαλοπόλεως ποὺ ἔδωσαν τὴν κανονικὴ ἄδεια ἀλλὰ καὶ τὸν π. Θεμιστοκλῆ γιὰ τὴν πρόσκληση καὶ τὴν εὐκαιρία ποὺ τοῦ δίνεται νὰ μιλήσει γιὰ μιὰ σπουδαία μορφὴ τοῦ 19ου αἰῶνος.

Ὁ π. Νεκτάριος ἔχοντας κάνει πολυετῆ καὶ μὲ ἀντίξοες συνθῆκες ἐμπεριστατωμένη ἐπιστημονικὴ μελέτη ἐρευνώντας ἀρχεῖα τῆς ἐποχῆς ποὺ ἔζησε καὶ ἔδρασε ὁ Παπουλάκος, παρουσίασε βάσει πηγῶν τὸν ἐν πολλοῖς ἄγνωστο ἀγωνιστὴ ἀλλὰ καὶ συκοφαντούμενο μέχρι σήμερα ἱερέα  Χριστοφόρο Παναγιωτόπουλο ἢ Παπουλᾶκο ἢ Παπουλάκη, ὅπως τὸν ἀποκαλοῦσε ὁ λαός.

Στὴν ὀρεινὴ Ἀχαΐα ἀπὸ τὴν ἀρχοντικὴ οἰκογένεια Παναγιωτόπουλου γεννιέται ὁ Χρῆστος Παναγιωτόπουλος μέσα σὲ μιὰ δίκαιη, εὐλαβῆ οἰκογένεια. Ἐκεῖ ὁ Χρῆστος Παναγιωτόπουλος διάγει ἐν δικαιοσύνῃ τὴν ζωή του, συμμετέχοντας, ὅπως καὶ ὅλη ἡ οἰκογένειά του, στὰ ἐπαναστατικὰ γεγονότα. Σὲ ὥριμη ἡλικία, γύρω στὰ 60 μὲ 65 ἔτη, βλέπει σὲ ὅραμα τὸν Χριστὸ καὶ τὴν Παναγία νὰ τοῦ λένε: «Ἄφησε ὅλα τὰ ὑπάρχοντά σου στοὺς οἰκείους σου καὶ γίνε μοναχός, ἀφιερώσου, διότι ἡ πίστη χάνεται καὶ τὸ γένος καταστρέφεται».

Εἶναι ἡ ἐποχή, σχολιάζει ὁ π. Νεκτάριος, ποὺ ἀναρωτιόμαστε, τελικὰ ποιοί εἴμαστε, τί θὰ ἀκολουθήσουμε; Ἡ πραγματικότητα σκληρή. Βιαίως καὶ παρανόμως χωριζόμαστε ἀπὸ τὴν Μητέρα Ἐκκλησία, ὑπάρχει ἔντονη τάση ὁ Μεγαλοϊδεατισμὸς νὰ εὐνουχιστεῖ. Ἀπὸ τὴν ἄλλη, τὰ κρατικὰ κείμενα γράφονται στὴν Γερμανική. Ἀκόμα καὶ ἡ ψαλμωδία δέχεται δυτικὲς ἐπιρροές. Οἱ εἰκόνες ἀποσύρονται καὶ στὴν θέση τους τοποθετοῦνται δυτικότροπα ἀγάλματα.

Ἡ οικογένεια τοῦ Παπουλάκου καλοδέχτηκε τὸν Ὄθωνα, ἀλλὰ ὅταν εἶδαν ὅτι ἀκόμα καὶ ἡ Παιδεία ἐπηρεάζεται ἀπὸ τὸ σύστημα τῆς Ἀντιβασιλείας, νὰ χάνεται ἡ ἑλληνορθόδοξη Παιδεία, ἀντέδρασαν. Παρόμοια ἀντίδραση βλέπουμε καὶ σὲ κολλυβάδες τῆς ἐποχῆς, διότι οἱ Βαυαροὶ ἄρχισαν νὰ ἐπιβάλλουν μιὰ αὐστηρὰ ἐγκεφαλικὴ ὀρθολογικὴ Παιδεία, σὲ ἀντἰθεση μὲ τὴν Παιδεία ποὺ ὑπῆρχε ἀκόμα καὶ στὰ 400 χρόνια σκλαβιᾶς, τὴν Παιδεία ποὺ εἶχε πνευματικότητα, εἶχε ψυχή, εἶχε συνοχή, εἶχε μηνύματα γιὰ τὸ πῶς θὰ συνεχίσουμε νὰ εἴμαστε ρωμιοί.

Ὁ Χριστοφόρος πηγαίνει στὴν Μονὴ τοῦ Μεγάλου Σπηλαίου καὶ γίνεται μοναχός. Τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο βλέποντας τὴν ἀποκοπὴ ἀπὸ τὶς ρίζες τῶν Ρωμιῶν, στέλνει τὸν Κων/νο τὸν ἐξ Οἰκονόμων καὶ τὸν Διονύσιο τὸν Ἐπιφανιάδη, καὶ στρατηγοῦν τὸν κύκλο τῶν Μεγαλοσπηλιωτῶν  γιὰ νὰ ἀντιδράσουν σ΄ αὐτὴν τὴν λαίλαπα. Στὸν κύκλο τῶν Μεγαλοσπηλιωτῶν ἦταν καὶ ὁ Ἱερόθεος Μητρόπουλος, ὁ πιὸ ἐπιστήθιος φίλος τοῦ Νεκταρίου   Πενταπόλεως, ὁ Ἰγνάτιος ὁ Λαμπρόπουλος, ὁ Εὐσέβιος Πανᾶς καὶ πολλοὶ ἄλλοι λόγιοι τῆς ἐποχῆς. Αὐτοὶ ξεχύνονται στὸν Μωριά, στὴν Ἀθήνα καὶ στὰ πέριξ νησιά μὲ τὴν εὐχὴ τῆς Μητρὸς Ἐκκλησίας γιὰ νὰ ἐνημερώσουν τὸν κλῆρο καὶ τὸν λαό. Ὅσον ἀφορᾶ στὸν Χριστοφόρο, ἀκόμα καὶ οἱ πολέμιοί του δὲν ἀμφισβητοῦσαν τὴν οὐράνια ἔμπνευση ποὺ εἶχε στὸ κήρυγμά του. Τονίζουν ὅτι πραγματικὰ στὸ κήρυγμά του εἶναι φωτισμένος ἀπὸ τὸ Ἅγιο Πνεῦμα.

Ἡ δημόσια ζωὴ τοῦ Παπουλάκου ξεκινᾶ ἀπὸ τὸ 1850 καὶ σταματᾶ τὸ 1852, ὁπότε μετὰ ἀπὸ προδοσία ἱερέα συλλαμβάνεται. Μάλιστα εἶναι ἐκπληκτικὸ ὅτι τὸ κράτος ἔστειλε μεγάλη στρατιωτικὴ δύναμη, κανονιοφόρους σὲ ὅλη τὴν Πελοπόννησο γιὰ νὰ συλλάβουν αὐτὸν ὁ ὁποῖος «ἐστάλη ὑπὸ τοῦ Θεοῦ ἐν ζήλῳ Ἠλιού», ὅπως ἀναγράφει σὲ ἔγγραφό του ὁ Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης. Ὁ Παπουλᾶκος παραδίδεται γιὰ νὰ μὴ γίνει αἱματοκύλισμα, ἐνῶ τὸ κράτος τὸν ἔχει ἐπικηρύξει γιὰ 9.000 χρυσὲς λίρες, διότι ὅπου πήγαινε ὁ Παπουλάκος, ἐπικρατοῦσε ἀπόλυτη τάξη, ἐρχόταν ἡ χριστοκρατία, ἡ εὐλογία τοῦ Θεοῦ. Δυστυχῶς νίκησαν οἱ δυνάμεις τοῦ κακοῦ. Φυλακίζεται στὸ κάστρο τοῦ Ρίου. Ἐκεῖ εἶναι φυλακισμένοι καὶ ἀναπολόγητοι πάνω ἀπὸ 130 ρασοφόροι, ἀπὸ διάφορα μέρη τῆς Ἑλλάδος, μὲ τὴν κατηγορία ὅτι δῆθεν συμμετέχουν σὲ καλογερικὴ συνωμοσία κατὰ τοῦ πολιτεύματος. Ὅλους αὐτοὺς τοὺς θεοφόρους Πατέρες τοὺς κατέστρεψαν γιὰ δύο λόγους: 1. Γιὰ τὴν ἀγάπη στὴν Ἐκκλησία καὶ 2. Γιὰ τὴν ἀγάπη τους στὸ Γένος. Οἱ περισσότεροι άπὸ αὐτοὺς πέθαναν ἀπὸ πνευμονία.

Ὁ Παπουλάκος μεταφέρεται στὴν Ἀθήνα σὲ μιὰ δίκη παρωδία. Ἡ Ἐκκλησία δὲν μπορεῖ νὰ ἀντιδράσει, γιατὶ εἶναι ταπεινωμένη. Οἱ Βαυαροὶ κατόρθωσαν νὰ τὴν κάνουν ἀπὸ ἕνα θεοῒδρυτο ὀργανισμό, ἕνα σωματεῖο, τὸ ὁποῖο κυβερνοῦσε τὸ κράτος. Τελικά, τὸν Ἰανουάριο τοῦ 1846 τὸν φυλακίζουν καὶ τὸν στέλνουν ἐξόριστο στὴν Σαντορίνη καὶ μετὰ ἀπὸ ἕξι μῆνες, μὲ ἐκβιαστικὴ ἀπόφαση τοῦ κράτους πρὸς τὴν Σύνοδο, τὸν στέλνουν στὴν Ἄνδρο, ὅπου ἔχουμε ἕνα τραγικὸ γεγονός. Ἕνας Ἱεράρχης τὸν χτύπησε θανάσιμα καὶ ἔτσι ἐπῆλθε ὁ θάνατός του τὴν 18 Ἰανουαρίου 1861. Ὅμως οἱ διῶκτες του μέχρι σήμερα δὲνσταμάτησαν νὰ χύνουν τόνους μελάνι γιὰ νὰ τὸν συκοφαντήσουν.

Ὁ Παπουλᾶκος εἶναι μιὰ γνήσια ἔκρηξη τοῦ Μεγαλοϊδεατισμοῦ, μιὰ ἔκρηξη ἁγνοῦ Ρωμιοῦ, ἑνὸς ἀνθρώπου, ποὺ κήρυττε ὅτι οἱ ἐξουσίες τῆς Γῆς μποροῦν νὰ μᾶς φυλακίσουν, νὰ μᾶς σκλαβώσουν, ἀλλὰ τὸ πνεῦμα μας ζῆ, δὲν μποροῦν νὰ τὸ φυλακίσουν. Κι ἀπὸ τὴν ἄλλη, φώναζε ὅτι «ὁ λόγος τοῦ οὐ δέδεται» καὶ ὅτι τὰ ἄθεα γράμματρ θὰ γίνουν σάβανα τοῦ γένους μας.

Ὁ Παπουλᾶκος ἦταν φαινόμενο πνευματικό. Ἐκεῖ ποὺ σβήνει τὸ κολλυβαδικὸ κίνημα, ἐμφανίζεται τὸ χριστοφορίζον ἢ παπουλακικὸ κίνημα. Ὁ Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης σὲ ἔγγραφό του πρὸς τὸν π. Νεκτάριο γράφει: «Ἠγαπήθη μὲν σφόδρα ὑπὸ τοῦ εὐσεβοῦς λαοῦ τοῦ Θεοῦ, ὅστις ἀνεγνώρισεν ἐν τῷ προσώπῳ αὐτοῦ τὸν ἐκφραστὴν τῆς γνησίας ἐκκλησιαστικῆς παραδόσεως καὶ εὐσεβείας, ἐδιώχθη δὲ ὑπὸ τῶν κρατούντων, δι’ οὕς ἐγένετο κατὰ τὸ ψαλμικόν «βαρὺς καὶ βλεπόμενος» Ὡς δῆθεν ὑποκινητῆς στάσεωσ κατὰ τοῦ πολιτεύματος, καὶ ἐκοιμήθη ὁσιακῶς ἐν τῇ Ἱερᾷ Μονῇ Παναχράντου τῆς Ἄνδρου, διανύων ἐν αὐτῇ τὴν ἐπιβληθεῖσαν αὐτῷ ἐκκλησιαστικὴν ποινὴν ἐγκλεισμοῦ».

Ἦταν βαριὰ συκοφαντημένος. Τὸν εἶπαν ἀγύρτη, λαοπλάνο καὶ ἀπατεώνα. Ὅσοι τὸν σεβάστηκαν, ἡ Χάρη τοῦ Κυρίου τοὺς πῆγε καλά, ὅσοι ὅμως τὸν δίωξαν, σὰν νὰ ἔπεφτε θεία ὀργή, δὲν πῆγαν καθόλου καλά. Ὁ Παπουλᾶκος σεβόταν τοὺς νόμους καὶ τὴν τάξη. Δὲν ἀνεχόταν ὅμως τὴν κατάσταση ποὺ δημιούργησαν οἱ Βαυαροὶ στὴν Ἐκκλησία. Ἔλεγε: «αὐτὸ ποὺ ἔκαναν, νὰ κόψουν τὸ σῶμα τῆς Ἐκκλησίας, δὲν ξεπλένεται οὔτε μὲ λουτρὸ αἵματος».

Καταλήγοντας ὁ π. Νεκτάριος ἀνέφερε ὅτι σὰν Ἄτλαντας σήκωσε στοὺς ὤμους του ὅλη τὴν Ρωμιοσύνη καὶ ὅλη τὴν πίστη. Τὸ 2024 ἡ Σύνοδος τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου κατέγραψε στὸ ὀρθόδοξο Ἑορτολόγιο τὸν Παπουλᾶκο ὡς Ὅσιο τῆς Ἐκκλησίας μας, ὡς ἕναν ἄνθρωπο ποὺ προσέφερε πολλὰ στὴν πίστη καὶ στὸ Γένος.

Στὴν συνέχεια πῆρε τὸν λόγο ὁ π. Θεμιστοκλῆς καί, ἀφοῦ εὐχαρίστησε τὸν π. Νεκτάριο, γιὰ τὴν ἐμπεριστατωμένη ὁμιλία του, προϊὸν ἐμβριθοῦς μελέτης, ποὺ μᾶς βοήθησε νὰ γνωρίσουμε τὸν Παπουλᾶκο, ἀναφέρθηκε στὴν κατάσταση ποὺ δημιούργησαν στὴν Ἐκκλησία οἱ Βαυαροὶ στὰ χρόνια 1832-1850. Οὑσιαστικὰ κατέστρεψαν τὴν Ἐκκλησία καταστρέφοντας τὰ μοναστήρια. Δυστυχῶς ἡ νοοτροπία αὐτὴ διαιωνίζεται μέχρι σήμερα στὴν πολιτικὴ σκέψη, ἀφοῦ ἡ πολιτεία θέλει νὰ ἀφαιμάσσει τὶς περιουσίες τῶν ἱερῶν Μονῶν. Εἶναι αὐτὸ τὸ σύστημα ποὺ δὲν θέλει τὴν ἑλληνικὴ γλῶσσα, ποὺ κλείνει τὶς βιβλιοθῆκες, ποὺ φέρνει τὴν ἀμάθεια, ποὺ δὲν θέλει τὰ παιδιά μας νὰ μάθουν ἑλληνικὰ γράμματα, εἶναι αὐτὸ ποὺ φέρνει ἐσωτερικὴ ἀντίσταση σὲ ἕναν ποὺ ἀγωνίζεται. Στὴ διάρκεια τῆς Βαυαροκρατίας ἀποκόπτεται ἡ ἑλλαδικὴ Ἐκκλησία ἀπὸ τὴν σχέση μὲ τὴν Μητέρα Ἐκκλησία, δὲν ὑπάρχει ἐπικοινωνία ἐκκλησιαστική, εἴμαστε ἕωλοι. Τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο ὡς μητέρα Ἐκκλησία δίδει στὴν Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος τὴν συγγνώμη, ποὺ ἔπρεπε ἐμεῖς νὰ τὴν δώσουμε, καὶ ἀποκατέστησε αὐτὴ τὴν ἐπικοινωνία μέσα σὲ ἐποχὲς πολὺ δύσκολες.

3α Υπαπάντια 2026 (5η ημέρα: Πέμπτη 5 Φεβρουαρίου 2026)

/in

Οἱ λατρευτικὲς ἐκδηλώσεις τῆς ἡμέρας ξεκίνησαν μὲ Ὄρθρο καὶ θεία Λειτουργία. Στὶς 12 τὸ μεσημέρι ἔγινε Ἱερὰ Παράκληση στὴν Ἁγία μάρτυρα Ἀγάθη. Τὸ ἀπόγευμα στὶς 6:00 μ.μ. ἔγινε ὁ Ἑσπερινὸς καὶ στὴν συνέχεια ἐψάλη Ἱερὰ Παράκληση στὸν Ἅγιο Δημήτριο Γκαγκαστάθη.

Στὶς 7:00 μ.μ. ὁ Αἰδεσιμολογιώτατος Πρωτ. π. Εὐάγγελος Παπανικολάου, κληρικὸς τῆς Ἱ. Μητροπόλεως Καμερούν, Ἰατρός, Θεολόγος καὶ Ἱεραπόστολος ὁμίλησε μὲ θέμα: «Καὶ σοῦ δὲ αὐτῆς διελεύσεται ρομφαία-Ἡ Ἀργυρὼ τῆς Σπιναλόγκας ἡ πολύαθλος».

Ὁ Προϊστάμενος τοῦ Ναοῦ, Αἰδεσιμολ. Πρωτ. Θεμιστοκλῆς Χριστοδούλου, καλωσόρισε τὸν π. Εὐάγγελο, ποὺ μὲ τὸν ὲπιστηρικτικό του λόγο στηρίζει ὅλη τὴν οἰκουμένη. Τὸν εὐχαρίστησε γιὰ τὴν παρουσία του στὰ ΥΠΑΠΑΝΤΙΑ 2026, ποὺ μὲ τὴν χάρη τοῦ Θεοῦ καὶ τὴν εὐλογία τοῦ Μακαριωτάτου Ἀρχιεπισκόπου Ἀθηνῶν καὶ πάσης Ἑλλάδος κ.κ. ΙΕΡΩΝΥΜΟΥ τοῦ Β΄ τελοῦνται γιὰ 3η χρονιὰ καὶ τοῦ μετέφερε τὶς εὐχὲς τοῦ Ἀρχιεπισκόπου ἀλλὰ καὶ τοῦ Θεοφιλεστάτου Ἐπισκόπου Ρωγῶν κ. Φιλοθέου.

Ὁ π. Εὐάγγελος ἄρχισε τὴν ὁμιλία του σχολιάζοντας τὴν προφητεία του Συμεὼν στὴν Παναγία, «Καὶ σοῦ δὲ αὐτῆς διελεύσεται ρομφαία», λἐγοντας ὅτι τὴν καρδιὰ τῆς Παναγίας διεπέρασε ρομφαία πολλὲς φορές, μὲ ἀποκορύφωμα τὴν Σταύρωση τοῦ Κυρίου. Καὶ κάθε γυναίκα μητέρα ὁμοιάζουσα στὴν Παναγία θὰ νιώσει τὴν ρομφαία νὰ περνᾶ τὴν καρδιά της.

Μιὰ τέτοια γυναίκα, ποὺ ἔνιωσε τὴν ρομφαία νὰ σχίζει τὴν καρδιά της πολλὲς φορές, ἦταν ἡ Ἀργυρὼ τῆς Σπιναλόγκας. Ἡ μακαρία Ἀργυρὼ Στεφανάκη γεννήθηκε στὶς Βασιλιὲς Ἡρακλείου Κρήτης στὶς 7 Δεκεμβρίου 1924. Οἱ γονεῖς της ἦταν εὐλαβεῖς. Ζοῦσαν πτωχικά ἀλλά ὄχι στερημένα. Ἀπέκτησαν πέντε παιδιά. Τὴν Ἀργυρώ, τὸν Ἀριστείδη, τὴν Ἰωάννα, τὴν Γεωργία καί ἕνα μικρό Βενιζελάκι, πού ἐκοιμήθη νήπιο. Ἡ ζωὴ ἦταν ἀτάραχη. Εἶχαν λευτερωθῆ ἀπὸ τὸν Τοῦρκο, εἶχαν ἑνωθῆ μὲ τὴν Ἑλλάδα.

Ἡ Ἀργυρὼ ἦταν ἔξυπνη, εὔστροφη, ὄμορφη, -ἔφερε πάντα τὴν μακρομαλλοῦσα κώμη της σὲ πλεξίδες-, μεγαλομάτα, εὐσεβής, χαρούμενη, σεμνὴ καὶ τὸ κυριώτερο ἀγαποῦσε τὴν Ἐκκλησία καὶ τὶς Ἀκολουθίες. Ὅταν ἔφθασε σὲ ἡλικία γάμου, ἀρραβωνιάστηκε ἕνα παλληκάρι ἀπὸ τὸ χωριό της. Ἀμέσως μετὰ τὸν γάμο κηρύχτηκε ὁ Ἐλληνο-Ἰταλικὸς πόλεμος καὶ ὁ ἄνδρας της ἔφυγε νιόπατρος γιὰ τὸ μέτωπο. Ἐκείνη τὸν περίμενε, συμμετέχουσα σὲ ὁποιαδήποτε προσπάθεια συμπαραστάσεως στὸ δοκιμαζόμενο γένος, μὲ ροῦχα, δέματα κλπ. Μετὰ τὴν κατάρρευση τοῦ μετώπου, τὸν Μάϊο τοῦ’41 ἐπέστρεψε ὁ ἄνδρας της στὴν Κρήτη. Οἱ Γερμανοὶ κατακτητές, ἐπειδὴ στὴν Κρήτη ξεκληρίστηκαν οἱ ἀλεξιπτωτιστές τους, φέρθηκαν στὸ νησὶ καὶ στοὺς κατοίκους ἀπάνθρωπα. Ἔκαψαν χωριὰ καὶ ἔκαναν ἐκτελέσεις. Γιὰ ἕναν Γερμανὸ σκοτωμένο ἐκτελοῦσαν δέκα ἀθώους Ἕλληνες. Σὲ ἕνα μπλόκο στὴν Χανιόπορτα τοῦ Ἡρακλείου συνέλαβαν καὶ τὸν ἄνδρα τῆς Ἀργυρῶς μαζὶ μὲ ἄλλους Κρητικοὺς καὶ τοὺς κρατοῦσαν σὲ ἕνα στρατόπεδο μέχρι νὰ τοὺς ἐκτελέσουν.

Τότε ἡ Ἀργυρὼ φόρεσε τὰ καλά της, πῆρε καλούδια γιὰ τοὺς ἄλλους κρατουμένους καὶ πῆγε στὸ στρατόπεδο τῶν Γερμανῶν καὶ πέτυχε μὲ τὴν θωριά της καὶ τὸν Χριστό της νὰ ἐξασφαλίση ἄδεια, νὰ παρηγορήση τὸν ἄνδρα της καὶ νὰ μεταφέρη ἄπειρα μηνύματα, κρυμμένα στὶς πλεξίδες της πρὸς τοὺς ἄλλους φυλακισμένους μὲ κίνδυνο τῆς ζωῆς της.

Ἔφθασε ἡ ὥρα τῆς ἐκτελέσεως. Τοὺς ἔστησαν στὸν τοῖχο, ἑτοιμάστηκαν. Καὶ ξαφνικά, προβάλλει ἡ Ἀργυρὼ μαυρομαλλοῦσα, εὐθυτενής, λάμπουσα μὲ τὰ φορέματα τοῦ Πάσχα. Πέρασε μπροστὰ ἀπὸ ταὰ προτεταμένα ὅπλα, ἔπιανε μὲ τὸ χέρι τὶς κάννες καὶ τὶς ἔστρεφε πρὸς τὴν γῆ. Ἔκπληκτος ὁ Γερμανὸς ἀξιωματικὸς ἔβλεπε τὸ φαινόμενο. Ἀμέσως τὴν κάλεσε μπροστά του διακόπτοντας τὴν ἐκτέλεση. Τὴν ρώτησε ποιά εἶναι καὶ τί θέλει. Ἐκείνη ζήτησε τὴν ἀπαλλαγὴ τοῦ ἄνδρα της. Ὁ Γερμανὸς τῆς ἐπέτρεψε νὰ τὸν πάρει καὶ νὰ φύγει. Ἐκείνη ὅμως ζήτησε τὴν ἀπαλλαγὴ καὶ τῶν ὑπολοίπων, διαφορετικὰ θὰ ἔμενε νὰ ἐκτελεστεῖ μαζί τους. Μπροστὰ στὴν ἐπιμονή της ὁ Γερμανὸς ἔστειλε μήνυμα στὸν Φύρερ ἐκθέτοντας τὸ περιστατικό. Κι ἐκεῖνος ἔδωσε ἐντολὴ νὰ φύγουν ὅλοι, ἐκφράζοντας τὴν ἐπιθυμία νὰ γνωρίσει αὐτὴ τὴν ἀνδρεία γυναίκα.

Ἐπέστρεψαν στὸ σπίτι τους κι ἔζησαν ἁπλᾶ καὶ ἥσυχα. Ἀπέκτησαν κι ἕνα τέκνο ἕνα τέκνο, καρπὸ τῶν προσευχῶν. Γιά τρεῖς χρόνους ἔζησαν χωρὶς πειρασμούς. Καὶ ξαφνικά, ἐμφανίστηκαν τὰ ἐρυθήματα καὶ οἱ ἐκδηλώσεις τῆς φοβερῆς ἀσθένειας, τῆς λέπρας. Χτύπησε ὅλη τὴν οἰκογένεια. Πρῶτα τὴν μάνα τῆς Ἀργυρῶς κι ἔπειτα τὰ ἀδέλφια της, τόν Ἀριστείδη, τήν Ἰωάννα καὶ τήν Γεωργία. Τελευταία χτύπησε καὶ τὴν Ἀργυρώ. Τοὺς ἔδιωξαν ὅλους. Τοὺς πέρασαν ἀπὸ τὴν Πλάκα ἀπέναντι στὴν Σπιναλόγκα. Ἡ Ἀργυρὼ οὔτε τὸν ἄνδρα της χαιρέτησε, οὔτε τὸ παιδί της. Ἔνδακρυς καὶ ἀρχοντικιὰ ἔλεγε ΄΄Δόξα σοι ὁ Θεός΄΄. Ἐσχίζοντο τὰ στήθια της, ἀλλὰ πῆγε πέρα μαζὶ μὲ ὅλα της τ’ ἀδέλφια κι ἄφησε πίσω ἄνδρα καὶ παιδί. Δὲν ἄρθρωσε «γιατί». Μόνο ἔλεγε: «Κύριε, δὲν σοῦ λέω τί νὰ κάνης γιὰ μένα· κάνε ὅ,τι θέλεις. Ἐσὺ μ’ ἔφερες στὴν ζωή, μέχρι τώρα μὲ σκέπασες, μὲ εὐλόγησες· ἀξίωσέ με νὰ δῶ φῶς παρακλήσεως». Τοὺς ἔδωσαν ἕνα δίπατο σπίτι, γιατὶ ἦταν τέσσερεις. Ἡ ἀδελφή τους ἡ Γεωργία ἦταν χειρότερα. Τὴν ἔβαλαν στὸ ἐπάνω δῶμα, νὰ θωρῆ τὸν ἥλιο.

Στὴν Σπιναλόγκα εἶχαν ἐκκλησία καὶ ἱερέα τὸν παπα-Χρύσανθο, ποὺ ἔκανε ὅλες τὶς ἀκολουθίες, Θεῖες Λειτουργίες, τοὺς ἐξομολογοῦσε καὶ τοὺς κοινωνοῦσε. Κι ὅταν ἀργότερα ἦρθαν στὸν ἀντιλεπρικό Σταθμὸ τῆς Ἁγίας Βαρβάρας στὸ Αἰγάλεω, ὁ παπα-Χρύσανθος ἐρχόταν ἀπὸ τὴν Σπιναλόγκα νά τοὺς δῆ. Αὐτὸς ἔμεινε στὸ νησὶ ἄλλους 8 χρόνους χωρὶς ποίμνιο ὁρατό, ἀλλὰ γιὰ νὰ διαβάζη τοὺς κεκοιμημένους ἐν Χριστῷ.

Τὴν Μ. Ἑβδομάδα ἔκαναν ὅλες τὶς προετοιμασίες γιὰ τὸ Πάσχα. Ὅλη τὴν Μ. Σαρακοστὴ ἔκαναν νηστεία καὶ ἔτρωγαν λάδι μόνο Σαββατοκύριακο. Ἕνα Μ. Σάββατο, πρὶν ἀπὸ τὴν Ἀνάσταση ἡ ἀφελφή της Γεωργία ἐκοιμήθη. Δὲν τὸ ἀνακοίνωσαν ἀμέσως, γιὰ νὰ μὴ στενοχωρηθοῦν τὰ μέλη τῆς κοινότητος. Τὴν ἑπόμενη μέρα τὸ εἶπαν καὶ ἔγινε ἡ κηδεία.

Ἐν τῷ μεταξὺ ἡ Ἀργυρὼ καίγεται ἀπ΄τὴν στέρηση τοῦ σπλάχνου της καὶ παίρνει μιὰ τρελὴ ἀπόφαση. Νύχτα βουτάει στὴ θάλασσα καὶ διασχίζει κολυμπῶντας τὴν ἀπόσταση μέχρι την ἀπέναντι στεριά. Ἔχει κάνει ἕναν μπόγο τὰ ροῦχα της καὶ τά ‘χει δέσει πάνω στὸ κεφάλι της. Περπατάει ὅλη νύχτα μόνη, κρυπτόμενη γιὰ νὰ μὴν τὴν ἀντιληφθοῦν καὶ τὴν πετροβολήσουν, σχεδὸν ἄσιτη καὶ ἄποτη καὶ κάποια στιγμὴ φθάνει στὸ σπίτι τῆς τροφοῦ. Εἶχε πάρει τὶς πληροφορίες της ἀπὸ τὰ μηνύματα ποὺ τῆς ἔστελνε ὁ ἄντρας της.

Τὸ βρίσκει ἔρημο. Κάθεται παράμερα στὴν αὐλὴ καὶ περιμένει. Κάποια στιγμὴ ἔρχονται κάποιοι, μιὰ γυναῖκα, δυό-τρεῖς γριές. Ἀπὸ μακριὰ τοὺς μιλάει, τοὺς συστήνεται. «Μόνο νὰ μοῦ πεῖτε ἂν εἶναι καλὰ τὸ παιδί μου. Μόνο νὰ τὸ δῶ ἀπὸ μακριά!!!» τοὺς λέει. «Τὸ παιδί σου πέθανε χθὲς τὸ βράδυ! Μόλις τὸ κηδέψαμε, ἐρχόμαστε ἀπὸ τὰ μνήματα…». Μαζεύει τὰ συντρίμμια της, τὸν πόνο της καὶ παίρνει τὸ δρόμο τῆς ἐπιστροφῆς.

Περνοῦν λίγα χρόνια. Ἐκείνη πάντα στὴν Σπιναλόγκα. Παίρνει μήνυμα ἀπὸ τὸν ἄντρα της πὼς θέλει νὰ παντρευτεῖ. Ἐκεῖνος εἶναι νέος καὶ δὲν ὑπάρχει καμιὰ ἐλπίδα σωτηρίας καὶ ἐπιστροφῆς γιὰ τὴν Ἀργυρώ. «Μ΄όλη μου τὴν καρδιὰ καὶ τὴν ἀγάπη μου!», τοῦ ἀπαντάει. Καὶ τὴ μέρα τοῦ γάμου κάνει πάλι τὴν ἴδια παράτολμη ἐνέργεια.

Βγαίνει κολυμπῶντας καὶ παρευρίσκεται στὸ γάμο, πάλι ἀπὸ μακριά. Κι ὅταν τελειώνει τὸ μυστήριο πλησιάζει τὴ νύφη καὶ τῆς φωνάζει «Ἔχεις καλὸν ἄντρα. Νὰ τὸν ἀγαπᾶς!…» καὶ τῆς ἀφήνει καὶ τὸ δῶρο της, ἕνα χρηματικὸ ποσὸ ποὺ τὸ μάζεψε ψίχουλο-ψίχουλο ἀπὸ τὸ ἐπίδομα ποὺ τῆς ἔδιναν. Καὶ σὲ κάθε παιδὶ ποὺ γεννοῦσε αὐτὴ ἡ γυναῖκα, ἔβγαινε μὲ τὸν ἴδιο τρόπο στὴ βάφτισή του κι ἄφηνε ἕνα δῶρο, ὅ,τι μποροῦσε ἡ φτώχια τῆς νὰ προσφέρει.

Ἐδῶ ἡ Ἀργυρὼ θὰ γίνει μιὰ ταπεινὴ διάκονος τῶν πιὸ ἡλικιωμένων ἀσθενῶν. Θὰ γνωρίσει τὸν Ἅγιο Νικηφόρο τὸ λεπρὸ καὶ τὸν Ἅγιο Εὐμένιο Σαριδάκη καὶ θὰ βιώσει τὴν ἄπειρη ἀγάπη τοῦ Θεοῦ. Θὰ πάρει καὶ θὰ δώσει ἀγάπη καὶ προσφορά, θὰ ἁγιάσει μὲ τὴ ὕπαρξή της ἐκεῖνον τὸν ταλαίπωρο τόπο. Μαζὶ μὲ δυό-τρεῖς ἄλλες ὁμοιοπαθεῖς γυναῖκες ἔπλεναν, καθάριζαν, περιποιοῦνταν καὶ νεκροστόλιζαν, ὅταν ἐρχόταν ἡ ὥρα τους, τὶς λεπρὲς ἀδελφές. Ἀξιοσημείωτο εἶναι καὶ τὸ τάμα ποὺ εἶχαν ἀπὸ παλιὰ κάνει: «Κάνε, Θεέ μου, νὰ βρεθεῖ τὸ φάρμακο γιὰ τὴ λέπρα, ὄχι γιά μας, γιὰ τοὺς νέους ποὺ χάνουν τὴν ἀξιοπρέπεια καὶ τὴ ζωή τους καὶ δὲν θὰ φᾶμε λάδι στὸν αἰῶνα!!!». Κι ἀφοῦ βρέθηκε τὸ φάρμακο ἔπρεπε νὰ κρατήσουν τὴν ὑπόσχεση. Καὶ τὴν κράτησαν. Καὶ δὲν ἔβαλαν λάδι στὸ στόμα τους…

Καὶ τὸ Πάσχα γιὰ νὰ κάνουν κατάλυση βουτοῦσαν τὸ δάχτυλο, τὸ κολοβωμένο ἀπ’ τὴν ἀρρώστια, στὸ λάδι τῆς καντήλας καὶ τὸ ἀκουμποῦσαν στὰ χείλη τους γιὰ νὰ τιμήσουν τὴν ἡμέρα την Ἀνάστασης χωρὶς νὰ πατήσουν τὸν ὅρκο τους.

Ἀπό τό 1958 ἡ ζωή της καί τῶν ὑπολοίπων εἶχε συνδεθῆ μέ τόν π. Σωφόνιο, τόν μετέπειτα Άγιο Εὐμένιο ἱερομόναχο καί τόν ἅγιο Νικηφόρο, τόν ὁποῖο ὁ π.Σωφρόνιος τόν διακόνησε σάν πατέρα του. Συναντιλήπτορες ἦταν ἡ Ἀργυρώ, ἡ Ντίνα καί ἄλλες πολλές ψυχές.

Γύρω στό 1979 ἐμφανίστηκε μία νέα ἀρρώστεια, μία νέα μάστιγα, ἄγνωστη, τρομερή, πού γέμιζε μέ φόβο τόν κόσμο. Ὁ κόσμος τήν ἔλεγε AIDS καί ἡ Ἰατρική σύνδρομο ἐπίκτητης ἀνοσολογικῆς ἀνεπάρκειας. Τό νοσοκομεῖο ὑποδέχθηκε ἀρρώστους (σέ δωμάτια μέ σιδερένια κάγκελλα). Στήν ἀρχή ἦσαν στήν ἀπομόνωση, διότι κανείς δέν γνώριζε τόν τρόπο τῆς μετάδοσης ἐπακριβῶς. Καί τότε οἱ πρώην «κατηραμένοι» τῆς Σπιναλογκας συμπόνεσαν τά «καϋμένα τά παιδιά», μαγείρευαν κάτι ὡραῖο καί πήγαιναν ἔξω ἀπό τά κάγκελα. Ἡ Ἀργυρώ ἔκανε τίς συνεννοήσεις καί ἡ Ντίνα τά ὡραῖα νοστιμότατα φαγητά.

Καί ὅταν μερικά ἀπ’ αὐτά τά καλόπαιδα ἐπρόκειτο νά φύγουν γιά τήν ἀγήρω μακαριότητα, τά βοηθοῦσε νά ἐξομολογηθοῦν, νά μεταλάβουν. Κι ἔπαιρνε τό καράβι καί συνόδευε τά ξόδια τους, στήν Κρήτη κυρίως ἤ καί ἀλλοῦ, κι ὕστερα μνημόνευε τά ὀνόματά τους στα κομποσχοίνα της καί ἔκανε σαρανταλείτουργα γιά τίς ψυχές τους. Παρηγοροῦσε τούς γονεῖς καί μάλιστα γιά χρόνια πολλά.

Ὅταν κάποιοι γνωστοί της ἀδικοῦνταν ἀπό συναδέλφους τους χρησιμοποιώντας πολιτικά μέσα, κατέφευγαν στήν Ἀργυρώ καί ἔλεγαν τόν πόνο τους, τότε αὐτή θυμόταν τόν παλιό ἑαυτό της μπροστά στούς Γερμανούς. Ἔβαζε τά καλά της, χτένιζε τίς κοτσίδες της, φόραγε ἕνα ὤραῖο μαντήλι καί ἀνέβαινε στά σκαλιά τῆς Διοίκησης. Ἄστραφτε καί βρόνταγε ὑπέρ τοῦ ἀδικημένου καί πετύχαινε πάντα νά ἀρθῆ ἡ ἀδικία. Δέν ξανθυμόταν τό καλό πού εἶχε κάνει καί δέν δεχόταν ἐκφράσεις εὐγνωμοσύνης, οὔτε δῶρα.

Ἐκοιμήθη στίς 12 Ἰουλίου 2014 ἡ δούλη τοῦ Θεοῦ Ἀργυρώ, ἡ ἄπατρις, ἡ χωρίς σύζυγο, ἡ ἔχουσα θάψει τό ἕνα καί μοναδικό παιδί της, ἡ ἀσθενής, ἡ πολύαθλος· ἀνεπαύθη ἀπό τά βάσανα καί τίς ἀσθένειές της καί ἑκατοντάδες ἄνθρωποι πρόστρεξαν στό λείψανό της καί τη ὁδήγησαν μέχρι τόν ταπεινό τάφο της στό Γ΄ Κοιμητήριο.

Ἡ ἡμέρα ἔκλεισε μὲ τὸ Μικρὸ Ἀπόδειπνο μετὰ Χαιρετισμῶν καὶ τὴν μονολόγιστη εὐχή.

 

Μπορείτε να παρακολουθήσετε την ὁμιλία ὑπὸ τοῦ Αἰδεσιμολογιωτάτου Πρωτοπρεσβυτέρου π. Εὐαγγέλου Παπανικολάου, κληρικοῦ τῆς Ἱ. Μητροπόλεως Καμερούν, Ἰατροῦ, Θεολόγου καὶ Ἱεραποστόλου, μὲ θέμα: «Καὶ σοῦ δὲ αὐτῆς τὴν ψυχὴν διελεύσεται ρομφαία (Λουκ. 2,35)—Ἡ Ἀργυρὼ τῆς Σπιναλόγκας ἡ πολύαθλος» εδώ.

3α Υπαπάντια 2026 (4η ημέρα: Τετάρτη 4 Φεβρουαρίου 2026)

/in

Ὄρθρος καὶ θεία Λειτουργία ἐτελέσθησαν καὶ σήμερα στὸν Ἱερὸ Ναὸ τῆς Ὑπαπαντῆς, ποὺ βρίσκεται κάτω ἀπὸ τὸν Ναὸ τοῦ Ἁγίου Ἐλευθερίου-ὁδοῦ Ἀχαρνῶν. Τὸ μεσημέρι στὶς 12:00 ἐψάλη Ἱερὰ Παράκληση στὸν Ἅγιο Ἰσίδωρο Πηλουσιώτη, τοῦ ὁποίου ἡ μνήμη τιμᾶται σήμερα.

Οἱ ἀπογευματινὲς ἐκδηλώσεις ξεκίνησαν στὶς 5:00 μ.μ. μὲ μελέτη τῆς Ἁγίας Γραφῆς μὲ τὸν π. Γεώργιο Καλποῦζο, ἐνῶ στὶς 6:00 ἐψάλη Ἑσπερινὸς καὶ ἀκολούθως ἐτελέσθη Ἱερὸ Εὐχέλαιο χοροστατοῦντος τοῦ Θεοφιλεστάτου Ἐπισκόπου Ρωγῶν κ. Φιλοθέου, συμπαραστατουμένου ἀπὸ τοὺς ἐφημερίους τοῦ Ναοῦ. Οἱ παρευρισκόμενοι, στοὺς ὁποίους διενεμήθη λάδι ἀπὸ τὸ Ἱερὸ Εὐχέλαιο, εἶχαν τὴν εὐλογία νὰ προσκυνήσουν τὴν φανέλα τοῦ Ἁγίου Πορφυρίου, τὴν ὁποία προσεκόμισε πρὸς εὐλογίαν ὁ Θεοφιλέστατος Ἐπίσκοπος κ. Φιλόθεος.

Στὶς 7:00 μ.μ. ὁ Θεοφιλέστατος στὸ πλαίσιο τῶν ΥΠΑΠΑΝΤΙΩΝ 2026 ὁμίλησε στοὺς πιστοὺς μὲ θέμα: «Οἱ ἐμπειρίες μου μὲ τὸν Ἅγιο Πορφύριο Καυσοκαλυβίτη».

Τὴν ὁμιλία προλόγισε ὁ Προϊστάμενος τοῦ Ναοῦ, Αἰδεσιμολογιώτατος Πρωτ. π. Θεμιστοκλῆς Χριστοδούλου ἐκφράζοντας τὴν χαρά του γιὰ τὴν παρουσία τοῦ Θεοφιλεστάτου καὶ τὴν τιμὴ νὰ μιλήσει στὴν ἐνορία στὸ πλαίσιο τῶν ΥΠΑΠΑΝΤΙΩΝ, τὰ ὁποῖα τελοῦνται μὲ τὴν εὐλογία τοῦ Μακαριωτάτου Ἀρχιεπισκόπου Ἀθηνῶν καὶ πάσης Ἑλλάδος κ.κ. ΙΕΡΩΝΥΜΟΥ τοῦ Β΄.

Στὴν συνέχεια ἔλαβε τὸν λόγο ὁ Θεοφιλέστατος Ἐπίσκοπος Ρωγῶν κ. Φιλόθεος ἐκφράζοντας τὴν χαρά του ποὺ βρίσκεται στὸν Ἅγιο Ἐλευθέριο, ὅπου αἰσθάνεται πολὺ οἰκεῖα καὶ συνδέεται μὲ δεσμοὺς ἐν Χριστῷ ἀγάπης μὲ τοὺς ἱερεῖς τοῦ Ναοῦ. Ἀναφέρθηκε στοὺς μακροχρόνιους δεσμοὺς ποὺ τὸν συνδέουν μὲ τὸν π. Θεμιστοκλῆ, γεγονὸς ποὺ συντέλεσε νὰ χαρῆ, ὅταν ὡς ἐπίσκοπος ἀνέλαβε τὴν περιοχή, στὴν ὁποία ὑπάγεται καὶ ὁ Ναὸς τοῦ Ἁγίου Ἐλευθερίου.

Τὸν Ἅγιο Πορφύριο τὸν γνώρισε ἀργά, μὲ ἀποτέλεσμα νὰ μὴν προλάβη νὰ ἔχη πολλὲς ἐπαφὲς μαζί του. Ὡστόσο καὶ στὶς λίγες αὐτὲς φορὲς ποὺ τὸν ἐπισκέφθηκε, ὁ Ἅγιος τὸν βοήθησε, τὸν στήριξε, τοῦ ἄνοιξε ἕνα δρόμο, στὸν ὁποῖο βρῆκε μεγάλη εὐλογία, ὅπως ἀνέφερε. Στὴν ζωή μας, εἶπε ὁ Θεοφιλέστατος, τίποτε δὲν εἶναι τυχαῖο. Ὅλα προέρχονται ἀπὸ τὴν χάρη τοῦ Θεοῦ καὶ μέσα ἀπὸ τὴν εὐσπλαχνία καὶ τοὺς οἰκτιρμοὺς τοῦ Χριστοῦ μας ὡς ἀποτέλεσμα τῆς ἐν Χριστῷ ζωῆς. Μεγαλώνοντας ὁ Θεοφιλέστατος σὲ μιὰ οἰκογένεια μὲ εὐσεβεῖς γονεῖς, γρήγορα συνδέθηκε μὲ πνευματικὲς προσωπικότητες τῆς ἐποχῆς ἐκείνης καὶ κυρίως μὲ τὸν π. Ἄγγελο Νησιώτη, ποὺ ἦταν καὶ πνευματικός του. Ὡς μαθητὴς τῆς Γ΄ Λυκείου, ἐπισκέφθηκε τὸ Ἅγιο Ὄρος, ὅπου γνώρισε τὸν Γέροντα Ἐφραὶμ τῆς Μονῆς Φιλοθέου. Πολὺ νωρίς, τελειώνοντας τὸ Λύκειο, ὁ Μητροπολίτης Νέας Ἰωνίας τὸν χειροτόνησε διάκονο τοποθετώντας τον στὸν Ἱερὸ Ναὸ Ἁγ. Ἀναργύρων Νέας Ἰωνίας. Ἡ πρώτη του ἐπαφὴ μὲ τὸν Ἅγιο Πορφύριο ἔγινε μὲ τρόπο θαυμαστό. Ἐπειδὴ ὡς παιδὶ ἔπαιζε στὸ ἐφηβικὸ τμῆμα τῆς ΑΕΚ, ὅταν ἔγινε διάκονος καὶ ἔβλεπε τοὺς συμμαθητές του νὰ συνεχίζουν νὰ παίζουν, ἐκεῖνος ἐστενοχωρεῖτο ποὺ δὲν μποροῦσε νὰ εἶναι μαζί τους στὴν ἀγαπημένη του ὁμάδα. Τότε ὁ Μητροπολίτης τὸν ἔστειλε στὸν Ἅγιο Πορφύριο γιὰ νὰ τὸν συμβουλεύση. Στὴν συνάντηση αὐτὴ ὁ Ἅγιος Πορφύριος ὁ Ἅγιος τοῦ ἔδειξε μεγάλη στοργή. Τοῦ μίλησε γιὰ διάφορα περιστατικὰ τῆς ζωῆς τοῦ Θεοφιλεστάτου, κάνοντάς τον νὰ ἀπορήση. Κάποια φορὰ ποὺ τοῦ ἔπιασε τὸ χέρι στὸ σημεῖο ποὺ ψηλαφεῖται ὁ σφυγμός, ἔφυγαν ὅλοι οἱ λογισμοὶ τοῦ νεαροῦ διακόνου σχετικὰ μὲ τὸ ποδόσφαιρο καὶ τὴν ΑΕΚ. Κοντὰ στὸν Ἅγιο Πορφύριο γνώρισε καὶ τὸν δικαστικὸ κ. Γεώργιο Ἀρβανίτη, τὸ δεξὶ χέρι τοῦ Ἁγίου, ὁ ὁποῖος συμπάθησε τὸν διάκονο Φιλόθεο καὶ τοῦ ἑρμήνευε τὴν σκέψη τοῦ Ἁγίου, ὅταν ὁ τότε διάκονος ρωτοῦσε νὰ μάθη τὸ βαθύτερο νόημα κάποιων λόγων τοῦ Ἁγίου.

Στὸν Ἅγιο Πορφύριο προσέτρεχαν πλήθη ταλαιπωρημένων καὶ βασανισμένων ἀνθρώπων. Σὲ μιὰ τέτοια περίπτωση, οἱ ἄνθρωποι περιμένοντας νὰ δοῦν τὸν Ἅγιο Πορφύριο συζητοῦσαν μεταξύ τους γιὰ κάποιον π. Εὐμένιο Σαριδάκη. Ἄκουσε τὴν συζήτηση ὁ Θεοφιλέστατος και, ὅταν εἶδε τὸν Ἅγιο, τὸν ρώτησε ἄν γνώριζε κάποιον ἱερέα Εὐμένιο Σαριδάκη. Ὅ Ἅγιος τοῦ ἀπάντησε ὅτι τὸν γνώριζε καὶ τὸν προέτρεψε νὰ πάει νὰ τὸν γνωρίσει καὶ νὰ τὸν βοηθήσει γιατὶ «ἦταν ἅγιος καὶ μάλιστα κρυφός ἅγιος». Ὁ Θεοφιλἐστατος στενοχωρέθηκε νομίζοντας ὅτι ὁ Ἅγιος Πορφύριος τὸν ἔδιωχνε ἀπὸ κοντά του. Ὁ Ἅγιος κατάλαβε τὴν αἰτία τῆς στενοχώριας του καὶ τοῦ εἶπε: «Δὲν σὲ διώχνω. Θὰ ἔρχομαι καὶ θὰ σοῦ ὑπενθυμίζω ὅτι σὲ ἔχω ὑπόψη μου, ὅτι προσεύχομαι γιὰ σένα». Αὐτὸ τὸ διαπίστωσε ἀργότερα ὁ Θεοφιλέστατος μέσα ἀπὸ διάφορα περιστατικὰ τῆς ζωῆς του καὶ μάλιστα ὅταν γνώρισε τὴν ἀδελφὴ τοῦ Ἁγίου Πορφυρίου. Φοιτώντας στὴν Θεολογικὴ Σχολὴ ὁ Θεοφιλέστατος δυσκολευόταν μὲ τὰ μαθήματα, διότι εἶχε πολλὲς ὑποχρεώσεις ὡς κληρικὸς καὶ δὲν πρόφθαινε νὰ μελετήσει. Τὸ εἶπε στὸν Ἅγιο καὶ ἐκεῖνος τοῦ ζήτησε τὰ βιβλία. Ὁ Θεοφιλέστατος μὴ μπορώντας νὰ καταλάβη τί ἤθελε τὰ βιβλία ὁ Ἅγιος δὲν τοῦ τὰ πῆγε ποτέ. Ὁ Ἅγιος ὅμως τὰ ἤθελε γιὰ νὰ τοῦ ὑποδείξη τὰ θέματα, Ὅπως τοῦ ἐξήγησε ἀργότερα ὁ κ. Γιῶργος, πρᾶγμα ποὺ ὁ Θεοφιλέστατος δὲν εἶχε καταλάβει.

Στὴν συνέχεια ὁ Θεοφιλέστατος ἀναφέρθηκε στοὺς δεσμούς του μὲ τὸν Ἅγιο Παΐσιο, ὁ ὁποῖος τὸν βοήθησε καὶ νὰ τελειώση τὸ Πανεπιστήμιο καὶ τοὺς πειρασμοὺς του νὰ ἀντιμετωπίση.

Κάποτε ὁ Θεοφιλέστατος ρώτησε τὸν κ. Γιῶργο πῶς ὁ Ἅγιος Πορφύριος ἀπέκτησε τὴν χάρη. Αὐτὸ συνέβη στὸν Ἅγιο Πορφύριο, ὅταν παιδί ἀκόμα πῆγε στὸ Ἅγιο Ὄρος καὶ ὑπετάγη στοὺς Γέροντες Ἰωαννίκιο καὶ Παντελεήμονα στὰ Καυσοκαλύβια. Κάποια μέρα οἱ Γέροντες ἔφυγαν γιὰ νὰ λειτουργήσουν κάπου μακριὰ. Ὁ Ἅγιος ἔμεινε πίσω κάνοντας ὅσα τοῦ ὑπέδειξαν οἱ Γέροντες. Τὸ βράδυ περιμένοντας τους Γέροντες,  στὸν νάρθηκα τοῦ Καθολικοῦ ἔφτασε ὁ Γερο-Δημᾶς ποὺ κατεῖχε τὴν νοερὰ προσευχὴ καὶ ἄρχισε νὰ κάνη στρωτὲς μετάνοιες. «Τότε» λέει ὁ Ἅγιος «αἰσθάνθηκα ὅτι κάτι ἔφυγε ἀπὸ τὴν νοερὰ καρδιακὴ προσευχὴ τοῦ Γέρο-Δημᾶ καὶ ἦρθε καὶ σκήνωσε μέσα στὴν καρδιά μου καὶ ἄρχισα νὰ ἔχω συνεχῆ ροὴ δακρύων. Αὐτὸ συνδεόταν μὲ μία ἕλξη καὶ μία κατάνυξη πρὸς τὸν Χριστό». Ἔκτοτε ἔμπλεως τῆς θείας Χάριτος ὁ Ἅγιος Πορφύριος ἀπέκτησε ὅλα ἐκεῖνα ποὺ τὸν ἔκαναν νὰ βλέπη καὶ νὰ ἀκούη πέρα ἀπὸ τὸν ὁρατὸ κόσμο, νὰ ὑπερβαίνη τὸν χῶρο καὶ τὸν χρόνο καὶ δι’ αὐτῶν νὰ ὠφελῆ πολὺν κόσμο.

Στὸ σημεῖο αὐτὸ ὁ Θεοφιλέστατος ἔκλεισε τὴν ἀφήγησή του εὐχόμενος ὁ Ἅγιος Πορφύριος νὰ πρεσβεύη γιὰ ὅλον τὸν κόσμο.

Ἀκολούθησε τὸ Μικρὸ Ἀπόδειπνο μετὰ Χαιρετισμῶν στὴν Ὑπεραγία Θεοτόκο καὶ ἡ μονολόγιστη εὐχή.

Περισσότερες φωτογραφίες μπορείτε να δείτε εδώ

3α Υπαπάντια 2026 (3η ημέρα: Τρίτη 3 Φεβρουαρίου 2026)

/in

Μὲ Ὄρθρο καὶ θεία Λειτουργία ξεκίνησε ἡ 3η ἡμέρα τῶν ΥΠΑΠΑΝΤΙΩΝ 2026. Στὶς 12 τὸ μεσημέρι ἔγινε Ἱερὰ Παράκληση στὸν Ἅγιο Συμεὼν τὸν Θεοδόχο.

Τὸ ἀπόγευμα στὶς 6:00 μ.μ. τελέσθηκε ὁ Ἑσπερινὸς καὶ στὶς 6:30 Μικρὸς Ἁγιασμὸς μετὰ τῶν ἱερῶν λειψάνων τοῦ Ἁγίου Δημητρίου Γκαγκαστάθη. Σὲ ὅσους παρευρέθησαν, διενεμήθησαν φιαλίδια μὲ Ἁγιασμὸ πρὸς εὐλογία.

Στὶς 7:00 τὸ βράδυ ὁμίλησε ὁ Πανοσιολογιώτατος Ἀρχιμ. π. Σιλουανὸς Ἰωάννου, Προϊστάμενος τοῦ Ἱ.Ν. Ἁγίου Ἀνδρέα Πετραλώνων, μὲ θέμα: «Γέροντας Ἀνανίας Κουστένης, ὅπως τὸν γνώρισα καὶ τὸν ἔζησα».

Προλογίζοντας τὴν ὁμιλία ὁ Προϊστάμενος τοῦ Ναοῦ, Αἰδεσιμολ. Πρωτ. π. Θεμιστοκλῆς Χριστοδούλου, ἀνέφερε ὅτι στὸ πλαίσιο τῶν ΥΠΑΠΑΝΤΙΩΝ, ποὺ μὲ τὶς εὐλογίες τοῦ Μακαριωτάτου Ἀρχιεπισκόπου Ἀθηνῶν καὶ πάσης Ἑλλάδος κ.κ. ΙΕΡΩΝΥΜΟΥ τοῦ Β΄ διεξάγονται κι ἐφέτος, τὸ ἀποψινὸ ἀφιέρωμα στὸν μακαριστὸ π. Ἀνανία Κουστένη εἶναι χρέος ὀφειλετικὸ στὸν Γέροντα ποὺ μὲ τὶς ὁμιλίες του, καὶ ὄχι μόνο, ὠφέλησε πολλοὺς χριστιανούς. Χαρακτήρισε μεγάλη εὐλογία τὸ γεγονὸς ὅτι ὁμιλητὴς εἶναι ὁ π. Σιλουανός, ὁ ὁποῖος ἔζησε ἀπὸ πολὺ κοντὰ τὸν π. Ἀνανία γιὰ πολλὲς δεκαετίες. Στὴν συνέχεια παρουσίασε τὸν ὁμιλητὴ στὸ ἀκροατἠριο καὶ ἀφοῦ ἀναφέρθηκε στοὺς παλαιοὺς δεσμοὺς ποὺ τὸν συνδέουν μὲ τὸν π. Σιλουανό, τοῦ παραχώρησε τὸ βῆμα.

Λαμβάνοντας τὸν λόγο ὁ π. Σιλουανὸς εὐχαρίστησε τὸν π. Θεμιστοκλῆ γιὰ τὴν πρόσκληση καὶ ἐπαίνεσε τὸ πνευματικὸ ἔργο ποὺ ἐπιτελεῖται στὴν ἐνορία του Ἁγ. Ἐλευθερίου χαρακτηρίζοντάς την ὑποδειγματικὴ ἐνορία.

Ξεκινώντας τὴν ὁμιλία του ἐπεσήμανε ὅτι εἶναι δύσκολο τὸ ἐγχείρημα νὰ μιλήσει γιὰ τὸν π. Ἀνανία, διότι ὁ ἴδιος ἔκρυβε τὸν ἑαυτό του. Ἦταν ὅλος ἀγάπη. Ἀγάπη στὸν Θεὸ καὶ στὸν ἀδελφό. «Ἐγὼ δὲν κάνω τίποτε», ἔλεγε. «Ἡ ἀγάπη εἶναι νὰ τοὺς μιλάω στὴ γλῶσσα τους». Καὶ πράγματι ἐπικοινωνοῦσε μὲ ὅλους, ὁποιασδήποτε ἡλικίας, μορφώσεως, ἐπαγγέλματος στὴν «γλῶσα» ποὺ ὁ καθένας καταλάβαινε. «Ἡ ἀγάπη εἶναι πρεσβευτὴς καλῆς θέλησης «, ἔλεγε.

Ὁ π. Ἀνανίας δὲν ξεχνοῦσε τὴν ταπεινή του καταγωγή. Γεννήθηκε σὲ δύσκολη ἐποχή, στὸ τέλος τῆς κατοχῆς, σὲ συνθῆκες μεγάλης φτώχειας καὶ δυσκολίας. Αὐτὰ ὅμως συνέβαλαν ὥστε νὰ σκληραγωγηθεῖ ὁ Γέροντας. Ἀπὸ τοὺς γονεῖς του ἔμαθε τὴν φιλοξενία, τὴν ἀγάπη στὴν πατρίδα καὶ στοὺς ἀνθρώπους. Τοὺς γονεῖς του δὲν τοὺς ἄφησε ποτέ. Κάθε Σάββατο τοὺς ἐπισκεπτόταν καὶ τοὺς στήριζε μὲ ὅ, τι μποροῦσε.

Ὁ Γέροντας ἀγαποῦσε τὰ γράμματα. Μετὰ τὸ Δημοτικὸ πῆγε στὸ Γυμνάσιο στὴν Δημητσάνα κάνοντας πορεία μιάμισης ὥρας γιὰ νὰ φτάσει στὸ σχολεῖο. Ὡς μαθητὴς ἔκανε δωρεὰν φροντιστήριο στοὺς μαθητὲς τῶν μικροτέρων τάξεων. Ὅταν ἦταν στὴν ΣΤ΄ τάξη τοῦ 6ταξίου Γυμνασίου, γιὰ ἕνα ἑξάμηνο τὸ σχολεῖο δὲν εἶχε θεολόγο καθηγητή. Τότε ὁ Γυμνασιάρχης ἀνέθεσε σὲ ἐκεῖνον νὰ διδάσκει τὸ μάθημα τῶν θρησκευτικῶν στὶς μικρότερες τάξεις.

Τελειώνοντας τὸ Γυμνάσιο ἤθελε νὰ σπουδάσει στὴν Φιλοσοφική. Χρήματα ὅμως δὲν ὑπῆρχαν καὶ δὲν ἤθελε νὰ ἐπιβαρύνει τοὺς γονεῖς του. Ἀποφασίζει νὰ φοιτήσει στὴν Ἐκκλησιαστικὴ Σχολὴ Καλαμάτας, ὅπου οἱ σπουδὲς ἦταν δωρεάν. Μετὰ τὸ πέρας τῶν σπουδῶν του πῆγε στὴν Μονὴ Προδρόμου, ὅπου καὶ ἔγινε μοναχὸς μὲ τὸ ὄνομα Ἀνανίας. Ἀκολούθησε ἡ χειροτονία του πρῶτα εἰς διάκονο καὶ κατόπιν εἰς πρεσβύτερον. Ὑπηρέτησε ὡς κληρικὸς στὴν Δημητσάνα καὶ τὸ 1974 πῆγε στὴν Θεολογικὴ Σχολή. Οἱ σπουδές του ἦταν κοπιώδεις, διότι ἀναγκαζόταν κάθε Σάββατο νὰ πηγαίνει στὴν Δημητσάνα, γιατὶ ὁ Δεσπότης δὲν τοῦ ἐπέτρεπε νὰ μένει στὴν Ἀθήνα, καὶ τὴν Κυριακὴ τὸ βράδυ ἐπέστρεφε στὴν Ἀθήνα. Ἐξ αἰτίας αὐτοῦ ὁ Γἐροντας ἔπαθε ὑπερκόπωση.

Ἡ ἀνιδιοτελὴς ἀγάπη του, τὸ ἀφιλοχρήματο, ἡ μόρφωσή του καὶ τὰ ποικίλα χαρίσματά του κίνησαν τὸν φθόνο ἐναντίον του. Ἡ κατάσταση ἦταν ἀνυπόφορη. Ζήτησε χαρτὶ ἀπὸ τὸν Μητροπολίτη γιὰ νὰ φύγει κι ἐπειδὴ ὁ Μητροπολίτης ἀρνήθηκε, ἔφυγε μόνος του, πρᾶγμα ποὺ τοῦ δημιούργησε προβλήματα. Ἔρχεται στὴν Ἀθήνα καὶ σπουδάζει στὴν Φιλοσοφική. Ἐγκαθίσταται στὰ Ἐξάρχεια, σ’ ἕνα μικρὸ κελλάκι, ὅπου ἔμεινε μέχρι τὸ τέλος.

Στὸν καιρὸ τῆς μεγάλης δοκιμασίας του συνάντησε τὸν Ἅγιο Πορφύριο, ὁ ὁποῖος τὸν ἀνάπαυσε λέγοντάς του: «Ὁ Θεὸς σὲ ξερίζωσε ἀπὸ ἐκεῖ (ἐνν. τὴν Δημητσάνα) γιὰ νὰ σὲ φέρει στὴν Ἀθήνα, νὰ ὠφελήσεις περισσότερον κόσμο». Ἰδιαίτερα τὸν εὐχαρίστησε ἡ πρόρρηση τοῦ Ἁγίου ὅτι θὰ ἐπανέλθει στὴν Ἐκκλησία. Ὁ Ἅγιος τοῦ προεῖπε ὅτι στὸ μέλλον θὰ γράψει, πρᾶγμα ποὺ ὁ π. Ἀνανίας δὲν σκεφτόταν. Πράγματι, τυπώθηκαν πάνω ἀπὸ 60 βιβλία του. Ἐπίσης, μὲ ἀπόφαση τῆς Συνόδου καὶ τοῦ Προέδρου τῆς Δημοκρατίας, ὁ π. Ἀνανίας ἐπανῆλθε στὴν Ἐκκλησία καὶ τοποθετήθηκε ἀρχικὰ στὸν Ἅγ. Ἀνδρέα Πετραλώνων καὶ κατόπιν στὸν Ἅγ. Νεκτάριο Ἐξαρχείων. Στὸν Ἅγιο Νεκτάριο λειτουργοῦσε καθημερινὰ 5-6 π.μ. Κάθε Τετάρτη ἔκανε παράκληση καὶ στὴν συνέχεια κήρυγμα. Τὰ κηρύγματά του αὐτὰ δόθηκαν στὸν ραδιοφωνικὸ σταθμὸ τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, ἀφοῦ πείσθηκε μὲ μεγάλη δυσκολία.

Ὁ π. Ἀνανίας ἤθελε νὰ τσαλακώνει τὸν ἑαυτό του, γι’ αὐτὸ καὶ παρουσιαζόταν ἐξωτερικὰ ἀτημέλητος. Εἶχε ὅμως καὶ διάκριση. Ἤξερε τί νὰ πεῖ στὸν καθένα τὴν στιγμὴ ποὺ μποροῦσε νὰ τὸ ἀντέξει. Ἡ ζωή του ἦταν δύσκολη, ἀλλὰ πῆρε καὶ μεγάλες χαρές. Οἱ χαρές του ἦταν οἱ θεῖες Λειτουργίες, τὰ κηρύγματα καὶ ὅταν ἔβλεπε ὅτι ὁ σπόρος ποὺ ἔσπειρε καρποφοροῦσε. Θεωροῦσε ὅτι ὁ χριστιανὸς δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ μὴν εἶναι χαρούμενος, ἐφόσον εἶναι μὲ τὸν Χριστό, «μὲ τὴν ἀγάπη μας, μὲ τὸν ἔρωτά μας», ὅπως ἔλεγε.

Ὁ π. Ἀνανίας διαχειριζόταν μὲ πολλὴ σοβαρότητα καὶ ὑπευθυνότητα τὸ κήρυγμα. Ὁ ἴδιος ἔλεγε ὅτι «τὰ 2/3 τοῦ χρόνου προετοιμασίας γιὰ τὸ κήρυγμα καὶ τὸ 1/3 διάβασμα».

Ἦταν ἐπίσης καὶ μεγάλος πατριώτης. Στὶς ὁμιλίες του μιλοῦσε γιὰ τὴν πατρίδα καὶ τοὺς ἥρωες ποὺ θυσιάστηκαν γιὰ τὴν ἐλευθερία τῆς πατρίδας. Στοὺς ἥρωες διάβαζε τρισάγιο καὶ στὴν ἐπέτειο τοῦ θανάτου τοῦ Κολοκοτρώνη πήγαινε μὲ λουλούδια στὸν τάφο του καὶ διάβαζε τρισάγιο.

Ἀγαποῦσε πολὺ τοὺς κληρικούς. Πολλοὶ κληρικοὶ ὅλων τῶν βαθμίδων καὶ μοναχοὶ τὸν ἐπισκέπτονταν καὶ ἐξομολογοῦνταν. Ὁ π. Ἀνανίας βοήθησε πολὺ σὲ δύσκολα ἐκκλησιαστικὰ θέματα.

Στὸ σημεῖο αὐτὸ ὁ π. Σιλουανὸς ἔκλεισε τὴν ὁμιλία του εὐχαριστώντας ἄλλη μιὰ φορὰ τὸν π. Θεμιστοκλῆ συγχαίροντάς τον γιὰ τὸ ἔργο τῆς ἐνορίας.

Οἱ ἐκδηλώσεις τῆς ἡμέρας ἔκλεισαν μὲ τὸ Μικρὸ Ἀπόδειπνο μετὰ Χαιρετισμῶν στὴν Ὑπεραγία Θεοτόκο καὶ τὴν μονολόγιστη εὐχή.

3α Υπαπάντια 2026 (2η ημέρα: Δευτέρα 2 Φεβρουαρίου 2026)

/in

Μὲ λαμπρότητα τελέσθηκε σήμερα Πανηγυρικὴ Ἀρχιερατικὴ θεία Λειτουργία στὸν Ἱ. Ναὸ τῆς Ὑπαπαντῆς, κάτωθεν τοῦ Ἱ. Ναοῦ Ἁγ. Ἐλευθερίου -ὁδοῦ Ἀχαρνῶν. Τῆς θείας Λειτουργίας προέστη ὁ Θεοφιλέστατος Ἐπίσκοπος Ρωγῶν κ. Φιλόθεος συμπαραστατούμενος ἀπὸ τοὺς ἐφημερίους τοῦ Ναοῦ, τὸν Προϊστάμενο τοῦ Ναοῦ Αἰδεσιμολογιώτατο Πρωτοπρεσβύτερο π. Θεμιστοκλῆ Στ. Χριστοδούλου, τὸν Αἰδεσιμολογιώτατο Πρωτοπρεσβύτερο π. Γεώργιο Καλποῦζο καὶ τοὺς πρεσβυτέρους π. Σπυρίδωνα Βίτση καὶ π. Θωμᾶ Μάντζιο.

Τὸν θεῖο λόγο ἐκήρυξε  ὁ Θεοφιλέστατος Ἐπίσκοπος Ρωγῶν κ. Φιλόθεος, ὁ ὁποῖος ἀνέδειξε τὴν σπουδαιότητα τῆς σημερινῆς ἑορτῆς λέγοντας ὅτι ἡ Ὑπαπαντὴ εἶναι γιορτὴ ἰσόκυρη μὲ αὐτὴ τῶν Χριστουγέννων. Ἐπιπροσθέτως ἀνέφερε ὅτι κατὰ τοὺς βυζαντινοὺς χρόνους ἡ Ὑπαπαντὴ ἦταν ἀπὸ τὶς βασικότερες γιορτὲς καὶ ἐτιμᾶτο μὲ γενικὴ ἀργία, κατὰ τὴν ὁποία ἐκκλησιαζόταν ὅλος ὁ λαός. Ἡ γιορτὴ αὐτὴ κρατήθηκε καὶ ἐτιμᾶτο καὶ κατὰ τὰ χρόνια τῆς δουλείας τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ.

Στὶς μέρες μας, πρόσθεσε, μὲ τὶς κοσμικὲς ἀνέσεις ξεφεύγουμε καὶ ἀπομακρυνόμαστε ἀπὸ τὴν πίστη. Ὁ πολὺς λαὸς χάνεται καὶ προσφέρει θυσία στὰ σύγχρονα εἴδωλα, τὸ πνεῦμα καὶ τὸ ρεῦμα τῆς νέας ἐποχῆς καὶ τῆς παγκοσμιοποίησης, ποὺ καταστρέφει καὶ σαπίζει τὰ πάντα. Ὅλο καὶ πιὸ στυγνὰ ἐγκλήματα, ὁλοένα καὶ περισσότερο εὐτελίζεται ἡ ἀνθρώπινη ζωή. Μέσα σ’ αὐτὸ τὸ κλῖμα ὁ πολὺς λαὸς τείνει νὰ ξεχάσει τὴν γιορτὴ τῆς Ὑπαπαντῆς.

Κλείνοντας ἀναφέρθηκε στὴν ἑρμηνεία τοῦ ψαλμικοῦ «ἡ Λαβὶς ἡ μυστικὴ ἡ τὸν ἄνθρακα Χριστὸν συλλαβοῦσα ἐν γαστρὶ σὺ ὑπάρχεις Μαριάμ», λέγοντας ὅτι ὁ ὕμνος στηρίζεται στὸ ὅραμα τοῦ Ἡσαΐα, κατὰ τὸ ὁποῖο ὁ προφήτης εἶδε ἕνα Χερουβὶμ νὰ παίρνει μὲ λαβίδα ἕνα ἀναμμένο κάρβουνο καὶ νὰ τοῦ τὸ βάζει στὸ στόμα. Ἀλλ’ὁ Ἡσαΐας δὲν κάηκε, κάηκαν μόνο οἱ ἁμαρτίες του καὶ ἁγιάστηκε. Στὸν προαναφερθέντα ὕμνο ἡ λαβίδα εἶναι ἡ Παναγία ποὺ συνέλαβε στὰ σπλάχνα της τὸν ἄνθρακα Χριστό.

Εἶναι μεγάλη ἡ εὐλογία, κατέληξε ὁ Θεοφιλέστατος, γιὰ ὅσους μπόρεσαν νὰ παραστοῦν σήμερα στὴν μεγάλη αὐτὴ γιορτή, νὰ κοινωνήσουν καὶ νὰ μεταφέρουν τὴν εὐλογία στὶς οἰκογένειές τους.

Ἀκολούθησε λιτάνευση τῆς ἱερᾶς εἰκόνος τῆς Ὑπαπαντῆς στοὺς δρόμους τῆς ἐνορίας.

Στὶς 12 τὸ μεσημέρι ἐψάλη Ἱερὰ Παράκληση στὴν Παναγία Ὑπαπαντή, ἐνῶ τὸ ἀπόγευμα στὶς 6:00 ἔγινε ὁ μεθἐορτος Ἑσπερινὸς καὶ στὴν συνέχεια ὁ Μικρὸς Παρακλητικὸς Κανόνας στὴν Ὑπεραγία Θεοτόκο μὲ ἱερουργὸ τὸν π. Εὐστράτιο Δελατόλα.

Στὶς 7:15 τὸ βράδυ ὁ Πανοσιολογιώτατος Ἀρχιμανδρίτης π. Εὐστράτιος Δελατόλας, Προϊστάμενος τοῦ Ἱ.Ναοῦ Ἁγ. Ἀποστόλων Πέτρου καὶ Παύλου τῆς Ἱ. Μητροπόλεως Κηφησίας, Ἀμαρουσίου καὶ Ὠρωποῦ, ὁμίλησε μὲ θέμα: «Ἡ Παναγία, τὸ πρὀτυπο τῶν μητέρων».

Τὸν ὁμιλητὴ καλωσόρισε ὁ Προϊστάμενος τοῦ Ναοῦ, Αἰδεσιμολογιώτατος Πρωτ. π. Θεμιστοκλῆς Στ. Χριστοδούλου, εὐχαριστώντας τον γιὰ τὴν ἀποδοχὴ τῆς πρόσκλησης νὰ ὁμιλήσει στὸ πλαίσιο τῶν ἑορταστικῶν ἐκδηλώσεων τῶν 3ων ΥΠΑΠΑΝΤΙΩΝ ποὺ ὀργάνωσε ἡ ἐνορία πρὸς τιμὴν τῆς Δεσποτοθεομητορικῆς ἑορτῆς τῆς ΥΠΑΠΑΝΤΗΣ, στὴν ὁποία εἶναι ἀφιερωμένος ὁ Ναὸς ποὺ βρίσκεται κάτωθεν τοῦ Ἱ. Ν. Ἁγ. Ἐλευθερίου-ὁδοῦ Ἀχαρνῶν. Εὐχαρίστησε τὸν Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Κηφησίας, Ἀμαρουσίου καὶ Ὠρωποῦ κ. Κύριλλο γιὰ τὴν ἄδεια ποὺ μὲ πολλὴ ἀγάπη παραχώρησε στὸν π. Εὐστράτιο γιὰ τὴν πραγματοποίηση αὐτῆς τῆς ὁμιλίας καὶ μετέφερε στὸν π. Εὐστράτιο τὴν ἀγάπη καὶ τὶς εὐχὲς τοῦ Μακαριωτάτου Ἀρχιεπισκόπου Ἀθηνῶν καὶ πάσης Ἑλλάδος κ.κ. ΙΕΡΩΝΥΜΟΥ τοῦ Β΄, ὁ ὁποῖος ἐπιδαψιλεύει πάντοτε αὐτὲς τὶς εὐλογημένες προσπάθειες, ποὺ γίνονται γιὰ τὸν πνευματικὸ καταρτισμὸ τῶν πιστῶν.

Στὴν συνέχεια τὸν λόγο ἔλαβε ὁ π. Εὐστράτιος Δελατόλας, ὁ ὁποῖος ἀρχικὰ εὐχαρίστησε γιὰ τὴν πρόσκληση τὸν π. Θεμιστοκλῆ καὶ ὅλους τοὺς ἐφημερίους τοῦ Ναοῦ, τὸ Ἐκκλησιαστικὸ Συμβούλιο καὶ ὅλους τοὺς συνεργάτες. Εὐχαρίστησε ἐπίσης τὸν Μακαριώτατο Ἀρχιεπίσκοπο Ἀθηνῶν καὶ πάσης Ἑλλάδος κ.κ. ΙΕΡΩΝΥΜΟ τὸν Β΄ γιὰ τὴν κανονικὴ ἄδεια καθὼς καὶ τὸν Θεοφιλέστατο Ἐπίσκοπο Χριστουπόλεως κ. Βαρνάβα, Πρωτοσύγκελλο τῆς Ἱερᾶς Ἀρχιεπισκοπῆς Ἀθηνῶν.

Ξεκινώντας τὴν ὁμιλία του ἀνέφερε τὸ ἱστορικὸ πλαίσιο τοῦ γεγονότος τῆς Ὑπαπαντῆς καθὼς καὶ τὸ περιεχόμενό της. Ἐπικέντρωσε τὴν ὁμιλία του σὲ δύο πρόσωπα, στὴν Παναγία Μητέρα καὶ τὸν δίκαιο Συμεών, ἀντλώντας ἀπὸ τὴν στάση καὶ τὴν ὅλη βιοτὴ τῶν προσώπων αὐτῶν διδάγματα γιὰ τὴν ζωὴ τῶν σύγχρονων χριστιανῶν.

Στὸν προφήτη Συμεὼν τὸ Ἅγιο Πνεῦμα εἶχε προείπει ὅτι δὲν θὰ πεθάνει πρὶν ἰδεῖ τὸν Χριστὸν τοῦ Θεοῦ. Τοῦτο συνέβη μετὰ ἀπὸ πολλὰ χρόνια, ὅταν ὁ Συμεὼν ἦταν σὲ πολὺ βαθὺ γῆρας. Μὲ τὴν παρακίνηση καὶ ἔμπνευση τοῦ Ἁγίου Πνεύματος ὁ Συμεὼν πῆγε στὸν Ναὸ τοῦ Σολομῶντος τὴν ἡμέρα ποὺ ἔπρεπε καὶ ὑποδέχθηκε τὸν Σωτῆρα τοῦ κόσμου. Ὅλα αὐτὰ τὰ χρόνια ποὺ μεσολάβησαν, ὁ Συμεὼν προετοιμαζόταν γιὰ τὴν συνάντηση αὐτή, ἀγωνιζόμενος νὰ προοδεύει στὴν ἀρετή, νὰ προσεύχεται, νὰ περιμένει, νὰ προετοιμάζει τὴν ψυχή του γιὰ τὴν συνάντησἠ του μὲ τὸν Χριστό.

Αὐτὴ ἡ στάση τοῦ Συμεὼν διδάσκει κι ἐμᾶς πῶς πρέπει νὰ προετοιμαζόμαστε γιὰ τὴν συνάντησή μας μὲ τὸν Χριστό. Πῶς νὰ ἑτοιμάζουμε τὴν ψυχή μας νὰ Τὸν ὑποδεχθεῖ, ἀγωνιζόμενοι γιὰ τὴν κάθαρση ἀπὸ τὰ πάθη μας.

Ὁ Συμεὼν ἔλαβε ἀποκαλύψεις γιὰ τὸ μεγάλο γεγονὸς ἀπὸ τὸ Ἅγιο Πνεῦμα, τὸ ὁποῖο ὅμως ἀποκαλύπτεται ἐκεῖ ποὺ ὑπάρχει ἀρετή. Κι ὁ Συμεὼν ὀνομάζεται δίκαιος, διότι ἦταν ἐνάρετος. Γι΄ αὐτὸ καὶ τὸν κατηύθυνε τὸ Ἅγιο Πνεῦμα.

Παίρνοντας στὰ χέρια του ὁ Συμεὼν τὸ βρέφος Ἰησοῦ, προβαίνει σὲ προφητεῖες, μία γιὰ τὸ πρόσωπο τοῦ Χριστοῦ καὶ μία γιὰ τὸ πρόσωπο τῆς Παναγίας. Γιὰ τὸν Χριστὸ εἶπε: «Οὗτος κεῖται εἰς πτῶσιν καὶ ἀνάστασιν πολλῶν… καὶ εἰς σημεῖον ἀντιλεγόμενον» καὶ γιὰ τὴν Παναγία: «Καὶ σοῦ δὲ αὐτῆς τὴν ψυχὴν διελεύσεται ρομφαία». Καὶ οἱ δύο προφητεῖες ἀποδείχτηκαν διαχρονικές. Ὁ Χριστὸς ὑπῆρξε σημεῖον ἀντιλεγόμενον καὶ στὴν ἐποχή Του καὶ στὶς κατοπινὲς ἐποχὲς καὶ στὴν σημερινὴ ἐποχή.

Ἡ Παναγία εἶναι μητέρα, ἀλλὰ πέρα ἀπὸ τοὺς νόμους τῆς φύσεως ποὺ γνωρίζουμε. Εἶναι μητέρα τοῦ Θεοῦ καὶ ταυτόχρονα ἀειπάρθενος. Ἡ Παναγία μὲ τὴν ζωή της γίνεται παράδειγμα γιὰ ὅλες τὶς μητέρες. Οἱ ἀρετὲς τῆς Παναγίας, ποὺ πρέπει νὰ μιμοῦνται οἱ μητέρες ἦταν προσευχή, ταπείνωση, σιωπή. Πέρασε τὴν ζωή της ἐν σιωπῇ καὶ προσευχῇ. Ἦταν παροῦσα σὲ ὅλα τὰ μεγάλα γεγονότα τῆς ζωῆς τοῦ Χριστοῦ ἀλλὰ δὲν μιλᾶ. Ἡ ζωή της ἦταν γεμάτη πόνο, θλίψεις, στενοχώριες καὶ ταπείνωση, ἀπὸ τότε ποὺ γέννησε μέσα στὸ σταῦλο καὶ σὲ ὅλη τὴν διάρκεια τῆς ἐπίγειας ζωῆς της. Ἡ Παναγία εἶχε ὑποδειγματικὴ ταπείνωση. Σήμερα δὲν ὑπάρχει ταπείνωση, ὑπάρχει ταπεινολογία. Ἡ ταπείνωση δὲν εἶναι ἐξωτερικὴ ἐμφάνιση, εἶναι ἐσωτερικὴ κατάσταση ψυχῆς.

Ταυτόχρονα ἡ Παναγία διδάσκει ὅτι τὰ παιδιὰ πρέπει νὰ μεγαλώνουν κυρίως μὲ Χριστό. Οἱ σύγχρονοι γονεῖς δίνουν τὰ πάντα στὰ παιδιά  καὶ σὲ ὑπερβολή, ἐκτὸς ἀπὸ Χριστό. Δὲν μαθαίνουν τὰ παιδιὰ νὰ ἐκκλησιάζονται οὔτε νὰ κοινωνοῦν Σῶμα καὶ Αἷμα Χριστοῦ. Ὁ Χριστὸς δὲν κερδίζεται μαγικά. Ὅπως ὁ Συμεὼν ἀγωνιζόταν καθημερινὰ γι΄ αὐτὴν τὴν προσδοκία τῆς συνάντησης μὲ τὸν Χριστό, ἔτσι πρέπει νὰ προετοιμάζουμε καὶ τὰ παιδιὰ γιὰ τὴν δική τους συνάντηση μὲ τὸν Χριστό. Κι αὐτὴ ἡ προετοιμασία πρέπει νὰ ξεκινᾶ ἀπὸ τὴν περίοδο τῆς ἐγκυμοσύνης τῆς μητέρας μὲ τὴν συμμετοχή της στὶς ἁγιαστικὲς πράξεις τῆς Ἐκκλησίας. Ἡ Παναγία μᾶς διδάσκει ὅτι ὁ Χριστὸς ἔρχεται στὴν ζωή μας μὲ προσπάθεια, ὄχι μαγικά. Διδάσκει ἐπίσης ἡ Παναγία ὅτι τὰ παιδιὰ χρειάζονται ἀγάπη. Ἀγάπη ὅμως σημαίνει δόσιμο καὶ θυσία. Ὁ Χριστὸς ἀπὸ ἀγάπη γιὰ τὸν ἄνθρωπο θυσιάστηκε. Αὐτὴ ἡ ἀγάπη ξεκινᾶ ἀπὸ τὴν στιγμὴ ποὺ ἕνας ἄνδρας ἑνώνεται μὲ μιὰ γυναίκα μὲ σκοπὸ τὴν δημιουργία οίκογένειας. Ἀλλὰ αὐτὴ ἡ συνάντηση τῶν δύο πρέπει νὰ γίνει στὴν Ἐκκλησία, ὅπως ὁ Συμεὼν συνάντησε τὸν Χριστὸ στὸν Ναό. Στὴν Ἐκκλησία γίνεται ἡ συνάντησή μας μὲ τὸν Χριστό, ὅταν κοινωνοῦμε τὸ Σῶμα καὶ τὸ Αἷμα Του. Ἐκεῖ πρέπει νὰ ὁδηγοῦμε καὶ τὰ παιδιά μας. Ἡ πραγματικότητα ὅμως εἶναι ἄλλη. Παιδιὰ ἀβάπτιστα, παιδιὰ βαπτισμένα ποὺ δὲν ἔχουν καμμία σχέση μὲ τὴν ἐκκλησία, οἰκογένειες μακριὰ ἀπὸ τὸν Χριστό. Ἔτσι ὅμως ἡ ζωὴ καὶ ἡ κοινωνία μας καταστρέφεται, ὄχι ἀπὸ κάποιον ἐξωτερικὸ παράγοντα. Αὐτοκαταστρεφόμαστε, γιατὶ ἀπομακρυνόμαστε ἀπὸ τὴν πηγή, ποὺ εἶναι ὁ Χριστός.

Ὁ Κύριος ἀλλὰ καὶ ἡ Παναγία συμμετέχουν στὸ γεγονὸς τοῦ σαραντισμοῦ ὄχι ἐπειδὴ εἶχαν ἀνάγκη καθαρμοῦ, ἀλλὰ πῆγαν στὸν Ναὸ ὑπακούοντας στὸν Νόμο τοῦ Μωυσέως. Ἐμεῖς ποὺ ἔχουμε ἀνάγκη καθαρμοῦ καὶ ἁγιασμοῦ, ἀπομακρυνόμαστε ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία καὶ τὰ μυστήριά της.

Ἡ Παναγία εἶναι τὸ πρότυπο γιὰ νὰ ἔχουμε ἅγιες οἰκογένειες, ἅγιες μητέρες, ἁγίους πατέρες.

Ἡ Ἐκκλησία μας ὡς φιλόστοργος μητέρα, ἀπὸ ἀγάπη γιὰ τὸν καθένα, ὑποδεικνύει τί πρέπει νὰ κάνουμε σὲ κάθε περίσταση μέσα ἀπὸ τὰ μυστήρια, μέσα ἀπὸ τὶς ἀκολουθίες, μέσα ἀπὸ τὴν ποιμαντική της διακονία, γιὰ νὰ μπορέσουμε νὰ συναντήσουμε τὸν Χριστὸ καὶ νὰ ἑνωθοῦμε πραγματικὰ μαζί Του. Οἱ πατέρες μιλᾶνε γιὰ δύο ὑπαπαντές: μία μικρὴ καὶ μία μεγάλη. Ἡ μικρὴ εἶναι, ὅταν καθημερινὰ ἑνωνόμαστε μὲ τὸν Χριστὸ στὴν προσπάθειά μας μὲ τὸν ἀγώνα μας. Ἡ μεγάλη εἶναι ἡ αἰώνια, τῆς Βασιλείας τοῦ Θεοῦ. Αὐτήν, τελειώνοντας, εὐχήθηκε σὲ ὅλους ὁ π. Εὐστράτιος.

Στὶς 9:00 μ.μ. ἔγινε τὸ Μικρὸ Ἀπόδειπνο μετὰ Χαιρετισμῶν στὴν Ὑπεραγία Θεοτόκο καὶ ἡ μονολόγιστη εὐχὴ καὶ ἀκολούθησε Ἱερὰ Ἀγρυπνία

Περισσότερες φωτογραφίες μπορείτε να δείτε εδώ

3α Υπαπάντια 2026 (1η ημέρα: Κυριακή 1 Φεβρουαρίου 2026)

/in

Θείᾳ εὐδοκίᾳ ξεκίνησαν σήμερα τὰ 3α ΥΠΑΠΑΝΤΙΑ 2026 γιὰ τὴν ἐνορία τοῦ Ἁγίου Ἐλευθερίου-ὁδοῦ Ἀχαρνῶν, μιᾶς καὶ ὁ ναὸς κάτωθεν τοῦ Ναοῦ τοῦ Ἁγίου Ἐλευθερίου τιμᾶται στὴν Ὑπαπαντὴ τοῦ Κυρίου Ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ.

Μὲ τὶς εὐλογίες καὶ τὴν ἄδεια τοῦ Μακαριωτάτου Ἀρχιεπισκόπου Ἀθηνῶν καὶ πάσης Ἑλλάδος κ.κ. ΙΕΡΩΝΥΜΟΥ τοῦ Β΄, ἄρχισαν οἱ 8ήμερες ἑορταστικὲς ἐκδηλώσεις μὲ τὴν Κυριακάτικη θεία Λειτουργία, κατὰ τὴν ὁποία ἱερούργησαν οἱ ἐφημέριοι τοῦ Ἱεροῦ Ναοῦ, ὁ Προϊστάμενος τοῦ Ναοῦ Αἰδεσιμολογιώτατος Πρωτοπρεσβύτερος π. Θεμιστοκλῆς Στ. Χριστοδούλου, ὁ Αἰδεσιμολογιώτατος Πρωτοπρεσβύτερος π. Γεώργιος Καλποῦζος καὶ οἱ πρεσβύτεροι π. Σπυρίδων Βίτσης καὶ π. Θωμᾶς Μάντζιος. Συλλειτούργησε καὶ ὁ Πρεσβύτερος π. Γεώργιος Ἀνεστόπουλος, κληρικὸς τῆς Ἱ. Μητροπόλεως Διδυμοτείχου, Ὀρεστιάδος καὶ Σουφλίου.

Ἀφοῦ κοινώνησε ὁ πιστὸς λαὸς τοῦ Θεοῦ, λιτανεύθηκαν ἐντὸς τοῦ Ἱ.Ναοῦ λείψανα τοῦ Ἁγίου Δημητρίου Γκαγκαστάθη, τῆς Ὁσίας Γαβριηλίας καὶ τοῦ Ἁγίου Ἐλευθερίου, τὰ ὁποῖα φυλάσσονται στὸ ἱερὸ Σκευοφυλάκιο τοῦ Ναοῦ. Τὰ λείψανα ἐναπετέθησαν ἐντὸς ὑαλίνης προθήκης πρὸς προσκύνηση τῶν πιστῶν καὶ θὰ παραμείνουν ἐκεῖ ἕως τὴν Κυριακὴ 8 Φεβρουαρίου 2026.

Τὸν θεῖο λόγο ἐκήρυξε ὁ π. Θεμιστοκλῆς Χριστοδούλου, ὁποῖος ἀναφερόμενος στὴν ἔναρξη τοῦ Τριωδίου ἐξήγησε τί σημαίνει ἡ λέξη καί, κυρίως,  ποιά ἡ σημασία τῆς περιόδου ποὺ αὐτὴ προσδιορίζει. Χαρακτηριστικὰ ἐπεσήμανε ὅτι αὐτὴ ἡ περίοδος γιὰ τὴν Ἐκκλησία εἶναι περίοδος προετοιμασίας, ποὺ μᾶς ὁδηγεῖ στὸ γεγονὸς τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Χριστοῦ. Ὡστόσο οἱ χριστιανοί, ὅπως ἀνέφερε, «συνδυάζουν τὸ Τριώδιο μὲ παραδόσεις ἀπὸ τὸ εἰδωλολατρικὸ παρελθὸν τῶν Ἑλλήνων καὶ ποὺ δὲν ἔχουν καμμία σχέση μὲ τὸ πνεῦμα τοῦ Τριωδίου, ὅπως τὸ ὁρίζει ἡ Ἐκκλησία μας. Οἱ χριστιανοί, ὅταν ἀρχίζει τὸ Τριώδιο, σκεφτόμαστε ὅτι ἔρχεται ὁ καιρὸς τῆς νηστείας, γιὰ τὴν ὁποία ἡ Ἐκκλησία μᾶς προετοιμάζει σταδιακά».

Ὑπογράμμισε ὅτι στὴν νηστεία εἰσέρχεται κάποιος ἐξ ἰδίας θελήσεως καὶ ὄχι κατόπιν ἐξαναγκασμοῦ. Ἡ νηστεία, τόνισε, εἶναι ἄσκηση καὶ ἀφορᾶ τὸν προσωπικὸ ἀγώνα τοῦ καθενός. «Θέλεις νὰ γίνεις ἅγιος; Πρέπει νὰ μάθεις νὰ ἀσκεῖσαι. Δὲν θέλεις νὰ γίνεις ἅγιος; Κάνε ὅ,τι θέλεις. Ἡ Ἐκκλησία γιὰ νὰ κάνει ἁγίους ἔχει τὰ δικά της ἐργαλεῖα, τοὺς δικούς της τρόπους», ἀνέφερε ὁ π. Θεμιστοκλῆς.

Στὴν συνέχεια ἀναφέρθηκε στὴν σημερινὴ εὐαγγελικὴ περικοπή, στὴν παραβολὴ τοῦ Τελώνου καὶ τοῦ Φαρισαίου, μέσα ἀπὸ τὴν ὁποία προβάλλονται δύο τύποι ἀνθρώπων. Ἀπὸ τὴν μία αὐτοὶ ποὺ αἰσθάνονται τὴν ἔλλειψή τους ἀπέναντι στὸν Θεὸ καὶ ταπεινώνονται κι ἀπὸ τὴν ἄλλη οἱ ὑποκριτές, ποὺ ἐξωτερικὰ τηροῦν κάποιους τύπους, ἐσωτερικὰ ὅμως κατακρίνουν τοὺς ἄλλους καὶ προβάλλουν τὸν ἑαυτό τους ὡς πρότυπο ζωῆς. Ἀπὸ τὴν μία, δηλαδή, ἔχουμε τὸ χριστοκεντρικὸ πρότυπο ζωῆς, ὅπου τὸ κέντρο τῆς ζωῆς εἶναι ὁ Χριστὸς καὶ ἀπὸ τὴν ἄλλη τὸ ἀνθρωποκεντρικό, ὅπου ο κέντρο εἶναι ὁ ἄνθρωπος.  Ἐπεσήμανε ὅτι στὸν χῶρο τῆς Ἐκκλησίας ὑπάρχουν καὶ οἱ δύο τύποι ἀνθρώπων, ὡστόσο δὲν θὰ πρέπει κανεὶς νὰ χάσει τὸν δρόμο του ἐξ αἰτίας αὐτοῦ. Ἀναφερόμενος στὴν κατάκριση τόνισε ὅτι αὐτὴ εἶναι μιὰ μεγάλη παγίδα γιὰ τοὺς χριστιανοὺς καὶ ἀποτελεῖ τὸ μέγιστο τῶν ἁμαρτημάτων καὶ μάλιστα θανάσιμο.

Κατέληξε λέγοντας ὅτι τὶς τέσσερις πρῶτες Κυριακὲς τοῦ Τριωδίου ἡ Ἐκκλησία μᾶς προετοιμάζει γιὰ νὰ εἰσέλθουμε στὸ στάδιο τῆς Ἁγίας καὶ Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς, κατὰ τὴν ὁποία πρέπει νὰ ἀσκηθοῦμε ὅλοι.

Στὶς 12 τὸ μεσημέρι ἐψάλη Ἱερὰ Παράκληση στὸν Ἅγιο Δημήτριο Γκαγκαστάθη.

Τὸ ἀπόγευμα στὸν Ναὸ τῆς Ὑπαπαντῆς τελέσθηκε Μέγας Πανηγυρικὸς Ἀρχιερατικὸς Ἑσπερινὸς χοροστατοῦντος τοῦ Θεοφιλεστάτου Ἐπισκόπου Ρωγῶν κ. Φιλοθέου, συμπαραστατουμένου ἀπὸ τοὺς ἐφημερίους τοῦ Ναοῦ καὶ τοῦ Πανοσιολογιωτάτου Ἀρχιμ. π. Ἰακώβου Ψαραδέλλη, ἐφημερίου τοῦ Ἱ. Ν. Κοιμήσεως Θεοτόκου Ἄνω Σουλίου Μαραθῶνος, τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Κηφησίας, Ἀμαρουσίου, Ὠρωποῦ καὶ Μαραθῶνος.

Στὸν Πανηγυρικὸ Ἑσπερινὸ παρέστη ὁ Πρόεδρος καὶ μέλη τῆς ἐν Ἀθήναις Παμμεσηνιακῆς Ἑνώσεως καὶ πλῆθος πιστῶν.

Τὸν θεῖο λόγο ἐκήρυξε ὁ Θεοφιλέστατος Ἐπίσκοπος Ρωγῶν κ. Φιλόθεος. Ἀναφερόμενος στὴν ἑορτὴ τῆς Ὑπαπαντῆς, εἶπε ὅτι πρόκειται γιὰ μία ἀπὸ τὶς κορυφαῖες τῆς πίστεώς μας. Στὸ γεγονὸς τῆς Ὑπαπαντῆς ἐκτὸς τοῦ Θεανθρώπου Ἰησοῦ συμβάλλει ἡ Θεοτόκος, ἀλλὰ σημαντικὸ ρόλο διαδραματίζει κι ἕνας ἄνθρωπος, ὁ προωρισμένος ἀπὸ τὸν Θεὸ πρεσβύτης Συμεών. Ἡ σκηνὴ καὶ ἡ στιγμὴ τοῦ ἐναγκαλισμοῦ τοῦ βρέφους Ἰησοῦ ἀπὸ τὸν Συμεὼν εἶναι ἀπερίγραπτη. Πῶς ὁ ἄνθρωπος μπὀρεσε νὰ κρατήσει στὰ χέρια του τὸν Θεάνθρωπο! Τὴν σκηνὴ αὐτή, τόνισε ὁ Θεοφιλέστατος, προφήτευσε αἰῶνες πρὶν ὁ προφήτης Ἠσαΐας, ποὺ σημαίνει ὅτι ἀνέμεναν τὸν Χριστὸ καὶ γνώριζαν ποιόν ἐσταύρωναν. Ὁ ἄπιστος λαός, ἐπισημαίνει ὁ Θεοφιλἐστατος, δὲν εἶναι μόνο αὐτοὶ ποὺ Τὸν σταύρωσαν ἀλλὰ καὶ ὅλοι ὅσοι ἀνὰ τοὺς αἰῶνες Τὸν γνώρισαν ἀλλὰ τὸν ἀπέρριψαν, ἢ ἀδιαφόρησαν γι΄ Αὐτόν, ἢ λοιδόρησαν καὶ ἐβλασφήμησαν τὸν Θεάνθρωπο. Αὐτὸ ἐννοοῦσε ὁ προφήτης Συμεών, ὅταν εἶπε: «Οὗτος κεῖται εἰς πτῶσιν καὶ ἀνάστασιν πολλῶν καὶ εἰς σημεῖον ἀντιλεγόμενον».

Καταλήγοντας διαπιστώνει ὅτι στὴν πάλαι ποτὲ ὀρθόδοξη Ἑλλάδα μας, οἱ Ἕλληνες εἶναι ἀδιάφοροι καὶ ψυχροὶ καὶ πολλὲς φορὲς ἐπιθετικοὶ ἀπέναντι στὴν Παναγία καὶ τὸν Χριστό, μὲ ἀποτέλεσμα ὁ λαός μας νὰ ἔχει κατρακυλήσει στὰ βάραθρα καὶ νὰ βασιλεύει ἡ παρανομία, ἡ ἐγκληματικότητα, ἡ ἀσχημοσύνη. Ἡ Ἑλλάδα μας κατάντησε μιὰ ἄθεη, ἀκυβέρνητη χώρα, γιατὶ ἔβγαλε μέσα ἀπὸ τὴν καρδιά της τὸν Χριστό καὶ προσκυνᾶ τὶς σκοτεινὲς δυνάμεις τοῦ κόσμου τούτου.

Τέλος προέτρεψε νὰ παρακαλέσουμε τὸν δίκαιο Συμεὼν νὰ μᾶς δώσει λίγη ἀπὸ τὴν χάρη του, λίγη ἀπὸ τὴν εὐλογία ποὺ ἔλαβε καὶ λίγη ἀπὸ τὴν ἰσχύ του, γιὰ νὰ ξανασηκωθοῦμε.

Ἡ ἡμέρα ἔκλεισε μὲ Ἀπόδειπνο μετὰ Χαιρετισμῶν στὴν Ὑπεραγία Θεοτόκο καὶ τὴν μονολόγιστη εὐχή.

Περισσότερες φωτογραφίες μπορείτε να δείτε εδώ