“Θα μπορούσε απλά να πει μια λέξη. Αλλά επέλεξε να του κάνει ένα «βρώμικο» θαύμα”

Αν αναρωτιόμαστε γιατί το πρόβλημά μας συνεχίζει να χειροτερεύει μετά που ζητήσαμε από τον Ιησού να μας βοηθήσει, αυτή η ανάρτηση είναι ΓΙΑ ΕΜΑΣ!

Αυτή είναι μια από τις πιο δυσάρεστες σκηνές στα Ευαγγέλια.

Ο άνδρας είναι τυφλός από τη μέρα που άνοιξε τα μάτια του. Δεν μπορεί να δει τα πρόσωπα των μαθητών, αλλά μπορεί να ακούσει τις κουβέντες τους. Και αυτό είναι η πραγματική κόλαση του να είσαι τυφλός: ακούς τα πάντα.

Δεν τον ρωτούν το όνομά του ούτε του προσφέρουν ούτε ένα ασημένιο νόμισμα. Για αυτούς, είναι ένα λογικός γρίφος, μια θεολογική μελέτη περίπτωσης.

Δείχνουν με το δάχτυλο μπροστά στο τυφλό του πρόσωπο και ρωτούν τον Ιησού: «Ραββί, ποιος αμάρτησε, αυτός ή οι γονείς του, για να γεννηθεί τυφλός;»

Για αυτούς, κάποιος έπρεπε να φταίει.

Μπορείτε να το φανταστείτε; Να κάθεσαι στο χώμα, να νιώθεις τη ζέστη του ήλιου, ενώ αυτοί οι «άγιοι άνδρες» μετατρέπουν τη δια βίου ταλαιπωρία σου σε θέμα συζήτησης. Δεν τους ένοιαζε αν πεινούσε.

Ήθελαν μόνο να μάθουν ποιον να κατηγορήσουν.

Αλλά ο Ιησούς… Ο Ιησούς δεν παίζει αυτό το παιχνίδι. Κοιτάζει τον άνδρα και δεν βλέπει ένα «πρόβλημα αμαρτίας». Βλέπει ΔΟΞΑ.

Τότε, ο Ιησούς έκανε κάτι που αψηφά κάθε λογική.

Δεν χτύπησε τα δάχτυλά του, ούτε έκανε κάποια καθαρή, αξιοπρεπή κίνηση «κήρυκα» από τρία μέτρα μακριά. Όχι. Έφτυσε στο έδαφος, γονάτισε στο χώμα, ανάμειξε το σάλιο του σε μια παχιά, τραχιά πάστα και την άλειψε, την άλειψε πραγματικά πάνω στα μάτια του άνδρα.

Ήταν αηδιαστικό. Ήταν παράξενο. Φαινόταν σαν μια απόλυτη αποτυχία ενός θαύματος.

Και τότε ο Ιησούς απλά λέει: «Πήγαινε πλύσου».

Καμία άμεση λύση. Μόνο μια μακρά, αμήχανη βόλτα.

Φανταστείτε τον να σκοντάφτει στην πόλη, τυφλός όπως πάντα, αλλά τώρα με υγρή λάσπη κολλημένη στο πρόσωπό του. Οι άνθρωποι γελάνε. Τα παιδιά τον δείχνουν. Η ταπείνωση δεν σταμάτησε, ήταν στην πραγματικότητα μέρος της διαδικασίας.

Έπρεπε να περπατήσει στο σκοτάδι, εμπιστευόμενος μια Φωνή που είχε ακούσει μόνο μία φορά.

Αλλά όταν το νερό άγγιξε το πρόσωπό του και το σκούπισε… ο κόσμος εξερράγη σε χρώματα.

Βλέπετε, πάντα ικετεύουμε για το «καθαρό» θαύμα. Χωρίς ακαταστασία, χωρίς ταλαιπωρία, μόνο μια γρήγορη λύση. Αλλά μερικές φορές ο Θεός απαντά με λάσπη.

Σε βάζει σε μια θέση που νιώθεις ντροπιασμένος. Σου ζητά να συνεχίσεις να περπατάς όταν φαίνεσαι ανόητος σε όλους όσους σε βλέπουν. Αφήνει τους γείτονες να κουτσομπολεύουν ενώ εσύ είσαι ακόμα «τυφλός».

Μην σκουπίσεις ακόμα τη λάσπη. Συνέχισε να περπατάς προς το νερό.

Οι άνθρωποι θα μιλάνε. Θα λένε ότι παίρνεις αυτό που σου αξίζει. Θα χλευάζουν την πίστη σου και θα ρωτούν γιατί ένας «καλός Θεός» θα σε άφηνε να υποφέρεις έτσι. Άσ’ τους να μιλάνε. Άσ’ τους να μετατρέψουν τη ζωή σου σε συζήτηση.

Ο Ιησούς έχει το σκοπό του. Δεν σπαταλά ούτε μια σταγόνα σάλιο ούτε ένα κόκκο άμμου. Η ακαταστασία δεν είναι λάθος, είναι η πρώτη ύλη για το θαύμα σου.

Θα ακούσεις τις φωνές που ρωτούν «Ποιος αμάρτησε»; Ή θα ακούσεις τη Φωνή που λέει «Πήγαινε και πλύσου»;

Κατά Ιωάννη 9:1-12